فیلم Shallow Hal 2001

«شالو هال» دنبال دختری است. هال لارسِن (جک بلک) همیشه فقط با زنانی زیبا و جلوه‌نما قرار می‌گذارد، چون چنین نصیحتی را در آخرین لحظات زندگی از پدرش شنیده است. اما برخورد تصادفی‌اش با یک راهنمای خودیاری باعث می‌شود اول و مهم‌تر از همه، به زیبایی درونی آدم‌ها توجه کند. کمی بعد هال عاشق دختر بسیار چاق رئیسش می‌شود؛ در حالی که این موضوع هر جا...

«شالو هال» دنبال دختری است. هال لارسِن (جک بلک) همیشه فقط با زنانی زیبا و جلوه‌نما قرار می‌گذارد، چون چنین نصیحتی را در آخرین لحظات زندگی از پدرش شنیده است. اما برخورد تصادفی‌اش با یک راهنمای خودیاری باعث می‌شود اول و مهم‌تر از همه، به زیبایی درونی آدم‌ها توجه کند. کمی بعد هال عاشق دختر بسیار چاق رئیسش می‌شود؛ در حالی که این موضوع هر جا که آن‌ها می‌روند نگاه‌ها را جلب می‌کند، هال از آنچه دیگران درباره‌اش می‌گویند بی‌خبر است. کلماتِ «لطیف»، «دلنشین» و «ظریف» شاید نخستین صفاتی نباشند که به ذهن دربارهٔ فیلم‌های برادران فارلی برسد، اما در «شالو هال» آن‌ها را همراه با تمایلشان به شوخی‌های بی‌پرده به‌خوبی درآمیخته‌اند. گوئینت پالترو در نقشی دوگانه از لباس شبیه‌سازی چاقی استفاده می‌کند و بار دیگر نشان می‌دهد که در کمدی هم زمان‌بندی لطیف و نادیده‌گرفته‌ای دارد، و جک بلک در نقشی که از او می‌خواهد چشم بر ظاهر ببندد، سرزنده و گیرا ظاهر می‌شود. در نقش‌های مکمل، جِیسون الکساندر به‌عنوان دوست رفیق‌باز و کینه‌توز خوش‌ساخت بازی می‌کند و به‌خوبی نقش یک رفیق مارمولک‌صفت را ایفا می‌کند. فیلم همیشه حسابی خنده‌دار نیست، اما لازم هم نیست باشد؛ هر جا باید، بامزه می‌شود و به‌موقع روی احساسات تأثیر می‌گذارد. در دنیایی که به‌ویژه نسبت به زنان وسواس نسبت به سایز و وزن پیدا کرده و هالیوود هم در آن نقش دارد، «شالو هال» سرگرمی‌ای تازه و دلپذیر است. امتیاز: ۷/۱۰ *** یک کمدی رمانتیک سرگرم‌کننده با پیامی ارزشمند یک مرد سطحی (جک بلک) اهل شارلوت، کارولینای شمالی، پس از آنکه تونی رابینز او را قادر می‌سازد تا شایستگی درونی را ببیند، عاشق زنی حدود ۱۳۵ کیلوگرم (گوئینت پالترو) می‌شود. جیسون الکساندر نیز در نقش بهترین دوستش حضور دارد. «شالو هال» (۲۰۰۱) کمدی رمانتیکی است که هم بامزه و هم معناگراست. فیلم بر اهمیت زیبایی درونی تأکید می‌کند؛ چیزی که هال به‌خاطر توجه صرف به جذابیت ظاهری قادر به دیدنش نبود. وقتی آن مانع با هیپنوتیزم تونی رابینز برداشته می‌شود، او سرانجام می‌تواند زیبایی درون را ببیند. ممکن است برخی از منتقدان طنز و فانتزی را درک نکنند و از شوخی‌های مربوط به وزن دلخور شوند، اما پیام کلی فیلم قابل تحسین است. فیلم در بخش زنان هم عملکرد خوبی دارد؛ پالترو در اوج خود و در بهترین وضعیتش ظاهر شده، و فیلم به‌خوبی زیبایی او را نشان می‌دهد. چند زن زیبا و دیگر نقش‌ها نیز حضور دارند، مانند سوزان وارد در نقش همسایه هال، جیل. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۵۴ دقیقه است. درجه: B+ *** تماشای خیلی خوبی بود؛ دوباره می‌بینم و پیشنهاد می‌کنم. راستش من طرفدار پر و پا قرص این بازیگران—جک بلک، گوئینت پالترو و جیسون الکساندر—نیستم، اما این دلیل نمی‌شود توانایی بازیگری‌شان را نادیده بگیرم؛ همه کارشان را خوب انجام داده‌اند. به‌خاطر پیچیدگی داستان، واضح است که سازندگان خواسته‌اند همه چیز را تا حد امکان سبک و قابل‌هضم کنند، بنابراین همه عناصر نرم و ملایم‌اند. هال عمداً به‌عنوان شخصیت کلیشه‌ای و ساده‌ شده‌ای باقی می‌ماند تا مخاطب بتواند با او همذات‌پنداری کند؛ او در واقع نمایندهٔ مخاطبی است که انتظار دارد. مائوریشیو نمایان‌گر خودنفرت و خودویرانگریِ ماست: هر وقت چیزی به‌دست می‌آوریم که فکر می‌کنیم شاید لایقش نباشیم، خودمان آن را از بین می‌بریم. حتی روزمری هم به‌طور ساده‌سازی‌شده‌ای بازتاب دید زنان نسبت به خود است (هرچند در این فیلم «مردانه» به‌شدت ساده شده)، و با «محو» کردن مرز بین زیبایی آموخته‌شده (کاملاً مشخص است که جک از پدرش آموخته) و ارتباط شخصی، می‌توان شادی واقعی را با کسانی پیدا کرد که فراتر از تصویر بیرونی برایت اهمیت دارند. من و فیلم قصد ترویج «چاقی» را نداریم (برخی حرف‌های عجیب می‌زنند)؛ طبیعتاً باید روی خود کار کنید و بهترین نسخهٔ خودتان باشید، اما «او چاق است» نباید تنها ملاک تصمیم‌گیری باشد. فیلم به مسائل واقعی در کار می‌پردازد و این گاهی کمی از فرار از واقعیت می‌کاهد، اما این کار را به‌شیوه‌ای عجیب، سرگرم‌کننده و فلسفی انجام می‌دهد که به‌راحتی می‌توان از آن چشم‌پوشی کرد. *** «شالو هال» ممکن است این روزها با ایده‌ای بحث‌برانگیز روبه‌رو شود، اما پیام و رشد شخصیتیِ آن کرامت و ارزش انسان را ترویج می‌کند و در عین حال می‌خنداند. این فیلم در فضای امروز شاید دیگر امکان اکران همان‌طور را نداشت، اما هنگام اکرانش در ۲۰۰۱ موفق بود، و دلیلش این است که واقعاً فیلمی خنده‌دار و دلنشین است. چیزی که می‌توانست فیلمی زننده و مبتذل باشد، در لحظاتی فکرشده و حتی عمیق است و در عین حال حسابی خنده‌دار است. جک بلک همان شمایل دوست‌داشتنی و دست‌وپاچلفتی همیشگی را بازی می‌کند، با این تفاوت که این بار شخصیت او با صرفاً ارزش نهادن به ظاهر و انتظاراتش از شکل ظاهری افراد درگیر است. اما با پیشرفت فیلم، هال رشد می‌کند و بالغ می‌شود و زیبایی را در همهٔ آدم‌ها، هم درون و هم بیرون، کشف می‌کند. «شالو هال» در نهایت پیامی معنادار ارائه می‌دهد در حالی که خنده و طعنه را هم در حق همهٔ شخصیت‌های فیلم جاری می‌سازد. پس پیش‌داوری نکنید؛ به آن فرصتی بدهید—شاید ازش لذت ببرید.