فیلم Sliding Doors 1998

درامِ رمانتیکِ خوش‌ساختی با بازی‌های خوبِ گوئینت پالترو و جان هانا. چندین بار طی سال‌ها این فیلم را دیده‌ام و همچنان جان دارد (به جز بعضی وسایل و جزئیات تکنولوژیک که حالا قدیمی شده‌اند). ایدهٔ فیلم هم جالب بود و پیتر هاویت آن را به‌خوبی اجرا کرده است. امتیاز: ۳.۷۵ از ۵ یادم هست زمان اکران، سروصدای زیادی به‌پا شد چون کارگردان، پیتر هاویتِ بلوند و...

درامِ رمانتیکِ خوش‌ساختی با بازی‌های خوبِ گوئینت پالترو و جان هانا. چندین بار طی سال‌ها این فیلم را دیده‌ام و همچنان جان دارد (به جز بعضی وسایل و جزئیات تکنولوژیک که حالا قدیمی شده‌اند). ایدهٔ فیلم هم جالب بود و پیتر هاویت آن را به‌خوبی اجرا کرده است. امتیاز: ۳.۷۵ از ۵ یادم هست زمان اکران، سروصدای زیادی به‌پا شد چون کارگردان، پیتر هاویتِ بلوند و دلربا بود که با نقش «جویی» در سیتکام موفقِ Bread شناخته شده بود. او فیلمنامه را هم نوشته و ایدهٔ کلی واقعاً قابل‌قبول است. «هلن» (گوئینت پالترو) دوست‌پسرش «گری» (جان لینچ) را رها می‌کند و برای رسیدن به مترو می‌دود؛ درِ قطار در حال بسته‌شدن است، آیا می‌رسد یا نه؟ در یکی از نسخه‌های آینده‌اش می‌رسد و در دیگری نه. در یکی می‌بینیم که با کاریزماتیکِ «جیمز» (جان هانا) دوست می‌شود؛ در دیگری می‌بینیم که رابطه‌اش را با مردی ادامه می‌دهد که از همان ابتدا می‌دانیم با شخصیت دل‌پذیر اما آزاردهندهٔ «لیدیا» (ژان تریپل‌هورن) در ارتباط است. خوشبختانه خانم پالترو با مدل‌های موی متفاوت کمک می‌کند میان دو نقش تمایز قائل شویم، چون سرنوشتِ خوش‌بینانه و شومِ او دو شکل از زندگی‌اش را نشان می‌دهند که گاهی تلاقی دارند اما روشن است که «گری» آدمی خودخواه است و «جیمز» کسی است که دوست داری به مادرت معرفی‌اش کنی. مشکل برای من این بود که وقتی دو روایت راه افتادند، کمی بیش از حد ملودراماتیک شدند. طبیعی است که همه‌چیز بی‌دردسر پیش نمی‌رفت، اما پیچش‌ها و مانع‌هایی که برای برهم‌زدن رؤیای عاشقانه و حتی خیانت‌ها وارد می‌شوند، تا حدی قابل‌پیش‌بینی‌اند. با این حال، نحوهٔ ساختاردهی پنج دقیقهٔ پایانی و ترکیب پایان‌بندی با کمی حسِ دژاوو را پسندیدم. این فیلم دربارهٔ انتخاب‌هاست—بعضی آگاهانه و بعضی نه—و همچنین دربارهٔ اعتماد و اینکه چقدر آسان می‌توان در رابطه‌ای که اعتماد در آن فرض شده اما سزاوار نیست، خیانت یا دست‌کاری کرد. هانا احتمالاً بهترین طنزِ ملایم را ارائه می‌دهد و میزان آن کافی است؛ پارو زنی‌های پرانرژی و حتی نوشیدن براندی با بارِ جنسی هم فیلم را تماشایی نگه می‌دارد.