فیلم Pandorum 2009

در این فیلم سخت می‌شود فهمید چه می‌گذرد. نجواهای زیادی وجود دارد و حتی با صدای بلند هم دیالوگ‌ها به‌خوبی شنیده نمی‌شوند. مجبور شدم فیلم را حدود پنج بار ببینم تا واقعاً متوجه شوم داستان چیست. فیلم تا حدی احمقانه است، اما ظاهر موجودات نسبتاً جذاب است. بشر پس از بهره‌برداری کامل از زمین، نوعی کشتی نوح‌وار را روانه فضا کرده تا مکانی جدید برای زندگی...

در این فیلم سخت می‌شود فهمید چه می‌گذرد. نجواهای زیادی وجود دارد و حتی با صدای بلند هم دیالوگ‌ها به‌خوبی شنیده نمی‌شوند. مجبور شدم فیلم را حدود پنج بار ببینم تا واقعاً متوجه شوم داستان چیست. فیلم تا حدی احمقانه است، اما ظاهر موجودات نسبتاً جذاب است. بشر پس از بهره‌برداری کامل از زمین، نوعی کشتی نوح‌وار را روانه فضا کرده تا مکانی جدید برای زندگی بیابد. خدمه “باور” (بن فستر) از خواب فوق‌العاده‌باز می‌َنشیند و می‌بیند سفینه بین‌ستاره‌ای به‌طرز مرموزی خالی از خدمه است و صداهای جیرجیر عجیبی از آن به گوش می‌رسد. کاوش‌های او او را به “پیتون” (دنیس کوئید) می‌رساند؛ کسی که خوابگاهش خراب شده و او نیز سر در گم است. پیتون روی پل می‌ماند و باور به‌سمت بدنه کشتی می‌رود، بی‌آن‌که برای چیزهایی که قرار است پیدا کند آماده باشد. از جهاتی این فیلم یادآور The Descent (2005) است؛ با دوز مناسبی از تهدید، خشونت آزاردهنده و حس پراکندگی مکانی که فستر خوب از عهدهٔ آن برمی‌آید. کوئید هرچند حضورش محدود است، نقشی بازی می‌کند که هرگز کاملاً قابل‌اعتماد نیست و کم گیگانته در نقش «گالو» نیز کمی رمزآلود است؛ باور پس از شروعی نامطمئن با تیم کوچکی از دانشمندان که در کناره‌های کشتی سنگر گرفته‌اند متحد می‌شود تا راهی به سوی نجات پیدا کنند. جلوه‌های بصری و فیلم‌برداری حس موثری از خطرِ محیطِ بسته ایجاد می‌کنند و همراه با نورپردازی و صدابرداری مؤثر، مجموعه‌ای از سکانس‌های تهدیدآمیز و مرموز می‌سازند. برای تغییری خوشایند، دیالوگ‌ها تا حدی معنادارترند—هرچند همیشه به‌راحتی شنیده نمی‌شوند—و برخلاف سخن‌های کلیشه‌ای پرهیجان، این ماجراجویی علمی‌تخیلی با ریتم مناسب و بالاتر از میانگین، رضایت‌بخش است.