فیلم Three Billboards Outside Ebbing, Missouri 2017

خیلی خنده‌دار، با وجود موضوع فوق‌العاده تلخ؛ اما وقتی در نظر بگیرید فیلم Three Billboards Outside Ebbing, Missouri را مارتین مک‌دونا کارگردانی کرده است، تعجبی ندارد که باز هم موفق شود—به‌نظر من او تا کنون در مقام کارگردان در سه اثر خود پیروز بوده است. امتیاز نهایی: ★★★½ — واقعاً خوشم آمد. قویاً توصیه می‌کنم که زمان‌تان را برای دیدنش صرف کنید. فیلمی شگفت‌انگیز. از...

خیلی خنده‌دار، با وجود موضوع فوق‌العاده تلخ؛ اما وقتی در نظر بگیرید فیلم Three Billboards Outside Ebbing, Missouri را مارتین مک‌دونا کارگردانی کرده است، تعجبی ندارد که باز هم موفق شود—به‌نظر من او تا کنون در مقام کارگردان در سه اثر خود پیروز بوده است. امتیاز نهایی: ★★★½ — واقعاً خوشم آمد. قویاً توصیه می‌کنم که زمان‌تان را برای دیدنش صرف کنید. فیلمی شگفت‌انگیز. از هر ثانیه‌اش لذت بردم. از وقتی فیلم اکران شد اسمش را شنیده بودم اما از جزئیات داستان خبر نداشتم و همیشه احساسی خوب نسبت به آن داشتم—فقط حدس می‌زدم که فیلمی عالی باشد. اما این فراتر از عالی است؛ شگفت‌انگیز است. ترکیب طنز و جدیت فوق‌العاده است؛ گاهی بلند می‌خندیدم و چند دقیقه بعد از شنیدن همان صحنه‌ها غمگین می‌شدم؛ این تجربه بارها در طول ۱۱۵ دقیقه تکرار می‌شود. خلاصه داستان تا حدی دیوانه‌وار و پر از تصادفات است، اما نوشتار و پرداخت تصویری فیلم را واقعاً دوست دارم. تصویربرداری زیباست، موسیقی فیلم دلنشین است و ریتم‌بندی فیلم بی‌نقص است. اینها بدون آن بود که حتی از بازیگران فوق‌العاده یاد کنم. اجرای فرانسیس مک‌دورمند در نقش میلدرد یک نمایش درخشان است—از اولین تا آخرین صحنه بی‌نقص. بازیگران همراه او نیز انتخاب‌های عالی‌ای هستند. وودی هارلسون (ویلوبی) و سم راکول (دیکسون) در نقش‌هایشان بسیار خوب‌اند، پیتر دینکلیج هم در نقش کوچکی ظاهر می‌شود و کالب لندری جونز را هم پسندیدم. Three Billboards Outside Ebbing, Missouri را حتماً ببینید! این یکی از بهترین فیلم‌هایی بود که دیده‌ام، چون حس نوستالژی ایجاد می‌کند—نه نوستالژی برای یک دهه گذشته، بلکه نوستالژی برای آن فیلم‌های داستان‌محور مستقل و نیمه‌مستقل دههٔ ۱۹۹۰. در آن زمان فیلم‌هایی مثل Pulp Fiction می‌توانستند جایزهٔ اسکار ببرند و فیلم‌هایی با بودجهٔ خیلی کم مانند Clerks و Reservoir Dogs مخاطبان طرفدار پیدا کنند و کارنامهٔ موفقی برای نویسنده-کارگردانانشان بسازند. Three Billboards هم همان حس را دارد: قصه‌محور است، بر شخصیت‌ها و موقعیت‌ها تکیه دارد و نه بر سخنرانی‌های سیاسی یا جلوه‌های ویژه. وقتی فیلم را تماشا می‌کنید، احساس می‌کنید آنها صرفاً خواسته‌اند یک داستان واقعی را تعریف کنند و همین برایشان کافی بوده است. قصه‌ای برای گفتن وجود داشت و همه کوشیدند آن را به بهترین شکل ممکن روایت کنند؛ بنابراین فیلم تأثیرگذار، خنده‌دار، دراماتیک، تا حدی تاریک و در عین حال دلگرم‌کننده است. بعد از دیدن فیلم احساس می‌کنید واقعاً یک فیلم دیده‌اید—فیلمی واقعی که داستان واقعی‌ای را روایت می‌کند. این فیلم اصیل است، ارزش دیدن دارد و استحقاق تمام جوایزی را که نصیبش شد داشت. از این نوع فیلم‌ها باید بیشتر ببینیم؛ دلم برای دیدن چنین آثاری تنگ شده بود. حتماً آن را ببینید؛ فیلمی مثلش دوباره نخواهید دید، و به نظرم تماشایش زمان واقعاً به‌خوبی صرف شده است.