فیلم Tomb Raider 2018

وقتی وارد سالن شدم می‌دانستم فیلم سرگرم‌کننده خواهد بود؛ شاید نمی‌دانستم چقدر، اما سرگرم‌کننده خواهد بود. وقتی نشستم یک سورپرایز خوب منتظرم بود: پر از اکشن بود. فیلم واقعاً خوب و پُرماجرا با داستانی قابل‌قبول است و از آن لذت بردم. تنها ایرادم این است که آغاز فیلم خیلی کند است؛ جز این مورد، توصیه می‌کنم ببینیدش. فیلمی معمولی از ژانر ماجراجویی. نه ویکاندر و نه...

وقتی وارد سالن شدم می‌دانستم فیلم سرگرم‌کننده خواهد بود؛ شاید نمی‌دانستم چقدر، اما سرگرم‌کننده خواهد بود. وقتی نشستم یک سورپرایز خوب منتظرم بود: پر از اکشن بود. فیلم واقعاً خوب و پُرماجرا با داستانی قابل‌قبول است و از آن لذت بردم. تنها ایرادم این است که آغاز فیلم خیلی کند است؛ جز این مورد، توصیه می‌کنم ببینیدش. فیلمی معمولی از ژانر ماجراجویی. نه ویکاندر و نه گاگینز چندان برجسته نیستند. با این حال دنیل وو در نقش لو فن برای اولین بار روی پرده دیده می‌شود. واقعاً! تبدیل بازی ویدیویی به فیلم، در مورد تومب‌رایدر تقریباً در همه جنبه‌ها موفق است؛ تنها اشکال این است که محتوای زیاد مجموعه را باید در دو ساعت محدود گنجاند. من انتظار زیادی داشتم و اصلاً ناامید نشدم؛ برعکس، از ابتدا تا انتها لذت‌بخش بود و آلیسیا ویکاندر به لارا حال و هوای معصومانه‌ای می‌بخشد که اشاره‌ای آشکار به بازسازی بازی در ۲۰۱۳ دارد، همان بازی‌ای که فیلم بر مبنای آن ساخته شده است. رابطهٔ دردناکش با پدر قابل‌پیش‌بینی اما نه اغراق‌آمیز است و عنصر کلیدیِ داستان لارا محسوب می‌شود. از سوی دیگر، بلافاصله به دل اکشن فرو می‌رویم و از این نظر کاملاً راضی‌کننده است؛ صحنه‌ها هیجان‌انگیزند و به‌طرز آشنایی «لارا کرافت»ی هستند: کلیدها، معماها، تله‌ها، نقشه‌ها، دشمنان شرور و سکانس‌های باشکوهی که اگر بازی‌ها را تجربه کرده باشید بلافاصله قابل‌شناسایی‌اند. همان‌طور که درباره دو بازی آخر گفته‌اند، لارا تصویری دوگانه دارد—از یک سو روحی شکننده و از سوی دیگر ماشینی بی‌رحم در کشتن—و در این فیلم تعادل به‌خوبی حفظ شده است؛ ویکاندر مقدار مناسبی از عزم فولادی را به نقش می‌آورد. مهم‌تر اینکه من که همه بازی‌ها را بازی کرده‌ام، قهرمانانه‌ترین لحظات بازی — مثل هواپیما روی آبشار، میخ‌های غلتان و زمین فروریخته — همگی مرا جذب کردند. دوتا یا حتی سه‌تا از این فیلم‌ها لطف دارد! یکی از کلیشه‌ای‌ترین آثاری که روی پرده رفته است. نمی‌فهمم چطور این فیلم می‌توانست رضایت کسی را جلب کند، چه طرفدار تومب‌رایدر باشد و چه نباشد. امتیاز نهایی: ★★ — نکاتی داشت که برایم جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیف است. «هنوز نمرده، معلومه!» من سال‌هاست طرفدار مجموعه بازی‌ها هستم و به همین خاطر این فیلم را دیدم. فیلم‌های قدیمی با آنجلینا جولی را دوست داشتم؛ ترکیب طنز، اکشن و یک بازیگر اصلی جذاب برای نسل نوجوان عالی بود. آلیسیا ویکاندر اجرای محکمی دارد و داستانی واقع‌گرایانه‌تر ارائه می‌دهد. سکانس‌های اکشن خوب‌اند و پایان‌بندی طوری است که برای دنباله امیدواری ایجاد می‌کند. تنها نکته منفی نقش دنیل وو است؛ نقش همراهی که به‌نظر چندان ضروری نیست و در داستان جایگاه مشخصی ندارد. در مجموع یک ماجرای اکشن معمولی که به‌واسطه بازیگر اصلی قوی برجسته می‌شود. آلیسیا ویکاندر کار را از آنجلینا جولی تحویل می‌گیرد و بعد از حدود پانزده دقیقه به‌گونه‌ای می‌ماند که انگار خودش هم آرزو می‌کرد کاش اصلاً وارد این کار نشده بود—احساسی که من هم داشتم. او «لارا کرافت» است؛ وارث ثروتی که پس از ناپدید شدن مرموز پدر کاوشگر/صنعتگرش برجا مانده است. هفت سال می‌گذرد و وقتی باید تصمیم گرفته شود، او با سرنخ‌هایی روبه‌رو می‌شود که ممکن است پاسخ ناپدید شدن پدر (دومینیک وست) را بدهند. این او را به سلسله‌ای از ماجراهای بی‌روح اما خوش‌صحنه می‌برد: ماجراجویی‌هایی به سبک ایندیانا جونز، بدلکاری‌ها، سکانس‌های مبارزه و درگیری با تیر و سلاح گرم. خوشبختانه دشمنان جدیدش اغلب در هدف‌گیری ضعیف ظاهر می‌شوند—به‌جز شاید ووگل (والتون گاگینز) که دست‌کم به‌نظر می‌رسد از نقش خود لذت می‌برد و کمی جذابیت به این بازسازی بی‌تصور می‌افزاید. کریستین اسکات توماس و درک جاکوبی ظاهراً برای چند سکانسِ ابتدایی و چند سکانسِ پایانی در فیلم حضور دارند، اما باقیِ فیلم—در حدود دو ساعت—به‌طور کلی رویه‌ای و مایوس‌کننده است. از نظر بصری تولید خوب به‌نظر می‌رسد، اما به نحوی هرگز از دندهٔ دوم فراتر نمی‌رود.