فیلم What’s Love Got to Do with It? 2022

اگر فیلم «Last Christmas» (۲۰۱۹) را به یاد داشته باشید، تقریباً تصویر روشنی از آنچه اینجا در انتظار است خواهید داشت: درام نسبتاً قالبی اما رنگارنگ. همه‌چیز حول ساخت فیلمی توسط «زوئی» (لیلی جیمز) دربارهٔ ازدواج «کمکی/ترتیب‌شده» دوست دیرینه‌اش «کاز» (شازاد لطیف) می‌چرخد. مادر او، «کث» (دیما اما تامپسون)، درست کنار خانوادهٔ کاز زندگی می‌کند و از سفر خانوادگی به پاکستان برای عروسی سنتی حسابی...

اگر فیلم «Last Christmas» (۲۰۱۹) را به یاد داشته باشید، تقریباً تصویر روشنی از آنچه اینجا در انتظار است خواهید داشت: درام نسبتاً قالبی اما رنگارنگ. همه‌چیز حول ساخت فیلمی توسط «زوئی» (لیلی جیمز) دربارهٔ ازدواج «کمکی/ترتیب‌شده» دوست دیرینه‌اش «کاز» (شازاد لطیف) می‌چرخد. مادر او، «کث» (دیما اما تامپسون)، درست کنار خانوادهٔ کاز زندگی می‌کند و از سفر خانوادگی به پاکستان برای عروسی سنتی حسابی خوشحال است. زوئی — همان‌طور که احتمالاً ما هم هستیم — نسبت به کل ماجرا بدگمان است؛ ازدواج با کسی که فقط از طریق اسکایپ دیده شده. با این حال مراسم پرشوری برگزار می‌شود که اجازه می‌دهد اما تامپسون ساریش را بر تن کند و حسابی برقصد (با کمی مشروب!)، در حالی که مثلث عشقی کلیشه‌ای به آهستگی اما قابل پیش‌بینی جلو می‌رود. اوج ماجرا وقتی است که به خانه بازمی‌گردند و زوئی فیلمش را به همه نشان می‌دهد و درست مثل این فیلم، بازخوردها آمیخته و متناقض است. من همه‌چیز را خیلی ظریف، طبقهٔ متوسط و تا حدی قضاوت‌آمیز یافتم و بعد از مدتی احساس کردم هدف اصلی فیلم را از دست داده است. از ابتدا معلوم است چه سرنوشتی در انتظار است، و هرچند مسیر رسیدن به آن سرنوشت کاملاً مستقیم نیست، اما این موضوع جای چندانی برای ایجاد تنش در داستانی که از فضا هم قابل حدس است باقی نمی‌گذارد. لطیف تا حدی جذابیت دارد و بعضی سکانس‌هایش با لیلی جیمز به‌طرز کلیشه‌ای ولی قابل‌توجهی سرگرم‌کننده‌اند، اما در کل اثری فراموش‌شدنی است که در کریسمس روی تلویزیون عملکرد خوبی خواهد داشت. تا حد زیادی ناامیدکننده، هرچند فیلم «What’s Love Got to Do with It?» نقاط مثبتی هم دارد. همه‌چیز از نظر تصویربرداری و کارگردانی شایسته است؛ مثلاً موسیقی بسیار خوب است — کار بسیار خوب از نیتین ساونی و گروهش. سطح بازیگری هم مطلوب است، گرچه به‌نظرم بازیگری برجسته که جداگانه درخشان باشد نداریم. درباره اما تامپسون: مثل همیشه او را دوست دارم، اما شخصیتش بهترین فرصت کار را ندارد — احساس می‌کنم اخیراً نقش‌های مشابهی از او دیده‌ام، مثلاً در «Last Christmas». او لیاقت نقشِ پرداخته‌تر دارد. داستان تقریباً ازلی و تکراری است؛ هرچند چند عنصر منحصربه‌فرد دارد، اما کلیت آن تقلیدی است. من هم با نقش زوئیِ لیلی جیمز چندان همراه نشدم؛ شخصیتش چندان گیرا نیست. در واقع می‌گویم که نقشِ جمیله (مریم حق) باید کلید فیلم می‌بود — آن بخش از داستان برایم از هر چیز دیگری روی پرده جالب‌تر بود. بخش‌های مربوط به حق و مایکل مارکوس نسبتاً کوتاه‌اند، و دوست داشتم آن‌ها بیشتر به نمایش درمی‌آمدند چون متأثرکننده‌ترند. در مجموع فیلم قابل تماشا است، اما به‌نظر من بیش از حد معمولی و قابل‌پیش‌بینی است تا اینکه لذت‌بخشِ قطعی باشد. فیلمی برای افراد مسن! بی‌احترامی به فرهنگ‌ها و سنت‌های دیگر؛ ترویج این ایده که طبیعی است به‌خاطرِ تأییدِ پوچ به خانواده‌ها توهین شود و آن‌ها از هم بپاشند. نکتهٔ حقیقی فیلم: اعتیاد به موبایل و تکرار انتخاب‌های اشتباه برای کسب تأیید بیرونی! این فیلم هدر دادن وقت است و با نشان دادن این‌که زنان سنی خاص باید به‌سادگی به‌دست بیایند، توهینی به هوش مردان است. در واقع، در دنیای واقعی آن زن به خواسته‌اش دست نمی‌یابد؛ او مصرف می‌شود و مجبور می‌شود با گربه‌ها بسازد. هر مردی که به‌خاطر چنین زنانِ «مصرف‌شده» رضایت می‌دهد، روی توهمی شکست‌خورده شرط بسته است!