فیلم The Boston Strangler 1968

فیلمی جنایی، پروسه‌محور و واقعاً دلهره‌آور. از ابتدا تا انتها اثری چشم‌گیر است؛ بازیگران عالی‌اند. جورج کندی و هنری فوندا نقشِ مردانی را که دنبال مجرم‌اند با باورپذیری مناسبی ایفا می‌کنند و لحظاتی از ناامیدی و انزجار را با سبکی زنده به نمایش می‌گذارند. اما تمام نمایش‌ در نهایت متعلق به تونی کرتیس است؛ او این‌بار پرجثه‌تر ظاهر شده و دیگر شباهتی به نماد زیباییِ همیشگی ندارد....

فیلمی جنایی، پروسه‌محور و واقعاً دلهره‌آور. از ابتدا تا انتها اثری چشم‌گیر است؛ بازیگران عالی‌اند. جورج کندی و هنری فوندا نقشِ مردانی را که دنبال مجرم‌اند با باورپذیری مناسبی ایفا می‌کنند و لحظاتی از ناامیدی و انزجار را با سبکی زنده به نمایش می‌گذارند. اما تمام نمایش‌ در نهایت متعلق به تونی کرتیس است؛ او این‌بار پرجثه‌تر ظاهر شده و دیگر شباهتی به نماد زیباییِ همیشگی ندارد. بااین‌حال تهدیدآمیز بودنِ نقش را باورپذیر می‌کند و صحنه‌های سردرگمیِ دوگانه‌ شخصیتی را ماهرانه اجرا می‌کند. یکی از نقاط قوت اصلی فیلم این است که در ساعت اول بیشتر عواقب قتل‌ها را نشان می‌دهد، وحشت و بهت ناشی از آن را در میان مردم بوستون به تصویر می‌کشد و ما با کارآگاه‌هایی که در پی این ردِ ناامیدکننده‌اند آشنا می‌شویم. در حدود ساعتِ یک، تونی کرتیس به‌عنوان آلبرت دِ سالوو معرفی می‌شود؛ او در خانهٔ خانواده‌اش حاضر است و دخترش در کنار پدر می‌درخشد — این حرکتِ کارگردان ریچارد فلایشر ضربه‌ای استادانه و بسیار تأثیرگذار است. استفادهٔ ماهرانه از نماهای چندگانه برای نمایش جنبه‌های مختلف صحنه‌ها فیلم را بسیار واقعی جلوه می‌دهد، که از آنجا که داستان بر اساس رویدادهای واقعی است، تأثیر بیشتری می‌یابد. فیلمی برجسته که مدت‌ها پس از پایان تیتراژ سکوت همچنان در ذهن می‌ماند. 9/10 اثری به‌طرز ترسناکی منحصربه‌فرد که وحشت آن با حقیقی‌بودنِ داستان تشدید شده است. اجرای تونی کرتیس در نقش اصلی بی‌تردید بهترین نمایش اوست—این‌که چرا در زمان جوایز آکادمی از او چشم‌پوشی شد و اصلاً نامزد هم نشد، معمایی کامل است.