فیلم Four Lions 2010

از ابتدا تا انتها خنده‌دار است. در میان نمونه‌های اخیر طنز سینمای بریتانیا، این یکی از بهترهاست. داستان به شیطنت‌های چهار مسلمان می‌پردازد که از نحوهٔ برخورد با خود خسته‌اند. «عمر» (ریز احمد) نقشه‌ای زیرکانه می‌کشد: آن‌ها به پاکستان سفر می‌کنند تا همهٔ مهارت‌های «نینجایی» جهادیست‌های معاصر را بیاموزند. «واج» (کیوان نوواک) که به‌راحتی تحت‌تأثیر قرار می‌گیرد، آمادهٔ همراهی است، اما «بری» (نایجل لیندسی) که...

از ابتدا تا انتها خنده‌دار است. در میان نمونه‌های اخیر طنز سینمای بریتانیا، این یکی از بهترهاست. داستان به شیطنت‌های چهار مسلمان می‌پردازد که از نحوهٔ برخورد با خود خسته‌اند. «عمر» (ریز احمد) نقشه‌ای زیرکانه می‌کشد: آن‌ها به پاکستان سفر می‌کنند تا همهٔ مهارت‌های «نینجایی» جهادیست‌های معاصر را بیاموزند. «واج» (کیوان نوواک) که به‌راحتی تحت‌تأثیر قرار می‌گیرد، آمادهٔ همراهی است، اما «بری» (نایجل لیندسی) که تازه مسلمان شده چندان مشتاق نیست و «فیصل» (ادیل اختر) نگران است که پدرش دچار بحران عصبی شده باشد. شاید همین «فیصل» مفیدتر باشد — او بلد است چگونه چیزها را منفجر کند و به ایدهٔ استفاده از پرندگان برای بمب‌گذاری می‌رسد؛ زاویه‌ای نو بر مفهوم بمب‌افکن. در هر حال، ما در کناره می‌نشینیم و با لبخند تماشاگر تلاش‌های «عمر» هستیم که گروهش را وادار کند کاری انجام دهند که در عمل بیشتر به یکدیگر آسیب می‌زند تا به دیگران یا اهدافشان. اگر این فیلم قرار بود راهنمای عملی یک تروریست بالقوه باشد، با خیال راحت می‌توانستیم بخوابیم. نگارش موجز و سرگرم‌کننده است و تعامل میان این بی‌دست‌وپاها نیز جذاب است — آن‌ها به‌احتمال زیاد حتی نمی‌توانند هم‌زمان چهار شمع روی یک کیک تولد را روشن کنند، چه برسد به کارهای خطرناک‌تر. فیلم بی‌پروا و طعنه‌آمیز است و نه تنها دنیای افراط‌گرایی بالقوه را به سخره می‌گیرد، بلکه پوچی سیاست مبتنی بر نفرت و تفرقهٔ غیرمنطقی را نیز به نمایش می‌گذارد. پایان‌بندی هم بسیار بجا است — همان بازگشت نتایج اعمال — و کل اثر نشان می‌دهد که طنز چقدر می‌تواند موقعیت‌های تنش‌زا را سم‌زدایی کند.