فیلم Resident Evil: Welcome to Raccoon City 2021

فیلم «رزیدنت ایول: خوش‌آمدید به راکون سیتی» فیلمی نیست که بشود آن را عالی یا حتی خیلی خوب نامید، اما برای علاقه‌مندان ژانر وحشت/فانتزی/علمی‌تخیلی و دوستداران جلوه‌های ویژه و صحنه‌های خون‌وخارت، یک B-movie نسبتاً قابل‌قبول است. به‌وضوح عشق و اشتیاق کارگردان به بازی‌های اصلی دیده می‌شود: لباس‌ها، لوکیشن‌ها و ارجاعات متعدد به بازی‌ها وفاداری به منبع را نشان می‌دهند و طرفداران قدیمی لحظاتی نوستالژیک خواهند...

فیلم «رزیدنت ایول: خوش‌آمدید به راکون سیتی» فیلمی نیست که بشود آن را عالی یا حتی خیلی خوب نامید، اما برای علاقه‌مندان ژانر وحشت/فانتزی/علمی‌تخیلی و دوستداران جلوه‌های ویژه و صحنه‌های خون‌وخارت، یک B-movie نسبتاً قابل‌قبول است. به‌وضوح عشق و اشتیاق کارگردان به بازی‌های اصلی دیده می‌شود: لباس‌ها، لوکیشن‌ها و ارجاعات متعدد به بازی‌ها وفاداری به منبع را نشان می‌دهند و طرفداران قدیمی لحظاتی نوستالژیک خواهند داشت. نکات مثبت فیلم شامل جلوه‌های ویژه و صحنه‌های خشونت‌گرایانه نسبتاً خوب، طراحی موجودات در نیمه دوم فیلم و چند صحنه اکشن تأثیرگذار—به‌خصوص یک سکانس عالی در تاریکی که نور گلوله‌ها تنها منبع دید شخصیت‌هاست—می‌شود. همچنین تبدیل تدریجی انسان به زامبی و نمایش دلهره و ناامیدی قربانیان در برخی لحظات به‌خوبی اجرا شده است. اما فیلم ضعف‌های جدی دارد. فیلمنامه بیش‌ازحد شلوغ است و تلاش برای تلفیق داستانِ چند بازی مختلف در یک فیلم ۱۷۰ دقیقه‌ای سبب شده شخصیت‌ها فرصت رشد پیدا نکنند و بسیاری از رخدادها یا به‌طور کامل توضیح داده نشوند یا سطحی باقی بمانند. مثلاً قوس داستانیِ لیون طوری طراحی شده که می‌خواهد او را از یک پلیس دست‌وپاچلفتی به قهرمانی خونسرد تبدیل کند، اما زمان کافی برای درک این تحول به مخاطب داده نمی‌شود و تغییرات شخصیتی ناگهانی به‌نظر می‌رسند. همین پراکندگی درباره دلایل فرار زامبی‌ها، ترک‌شدن آزمایش‌ها و دیگر پیش‌زمینه‌ها هم دیده می‌شود و تنها کسانی که با سه بازی اول آشنا هستند شاید برخی «چرایی‌ها» را بهتر درک کنند. از نکات آزاردهنده می‌توان به تیرگی بیش‌ازحد تصاویر اشاره کرد؛ در بسیاری از سکانس‌ها جزئیات به‌قدری تاریک‌اند که پیگیری اتفاقات دشوار می‌شود، و این موضوع هنگام تماشا روی تلویزیون‌های خانگی مشهود است. همچنین چند تصمیم سناریویی نه‌چندان منطقی—مثل شلیک‌کردن تسلیحات پرقدرت در فضاهای بسیار بسته—باعث می‌شود بعضی صحنه‌ها باورپذیری خود را از دست بدهند. حضور بازیگرانی که بخشی از نقشِ «ضربه‌گیرِ» جایگزین شخصیت‌های محبوب قبلی هستند، نتوانسته خلأ نقش‌هایی مثل میلا یووویچ را کاملاً پر کند. در مجموع، «خوش‌آمدید به راکون سیتی» فیلمی است که بیش از هر چیز برای طرفداران نوستالژیک و کسانی که دنبال وفاداری به المان‌های بازی‌ها هستند جذاب خواهد بود. تلاش واضح برای نزدیک‌شدن به فضای بازی‌ها قابل تحسین است، اما فیلمنامه پراکنده و کمبود زمان برای پرداخت درست شخصیت‌ها باعث شده فیلم نتواند فراتر از یک تلاش خوب اما دست‌وپاگیر ظاهر شود. برای کسی که انتظار یک اثر وفادار به بازی‌ها با جلوه‌های ویژه و خون‌وخارت را دارد، تماشای فیلم خالی از لطف نیست؛ اما اگر دنبال یک روایت منسجم و شخصیت‌پردازی قوی هستید، فیلم چندان راضی‌کننده نخواهد بود.