فیلم Land of Bad 2024

«سرزمین بد» یک عملیات نجات جذاب اما معیوب ارائه می‌دهد که برای بیشتر تماشاگران دنبال‌کننده‌ی فیلم‌های هیجانی رضایت‌بخش خواهد بود. با بازی‌های قوی در سراسرِ بازیگران، ویلیام یوبانک ریتم تند، صحنه‌های درگیری پرتنش و چند انتخاب بصری جالب را به کار می‌گیرد و با روایتی ساده اما گیرا پیش می‌رود. پرداخت شخصیت‌ها و عمقِ موضوعی سطحی باقی می‌ماند و تسهیلات روایی در پرده‌ی سوم با...

«سرزمین بد» یک عملیات نجات جذاب اما معیوب ارائه می‌دهد که برای بیشتر تماشاگران دنبال‌کننده‌ی فیلم‌های هیجانی رضایت‌بخش خواهد بود. با بازی‌های قوی در سراسرِ بازیگران، ویلیام یوبانک ریتم تند، صحنه‌های درگیری پرتنش و چند انتخاب بصری جالب را به کار می‌گیرد و با روایتی ساده اما گیرا پیش می‌رود. پرداخت شخصیت‌ها و عمقِ موضوعی سطحی باقی می‌ماند و تسهیلات روایی در پرده‌ی سوم با واقع‌گرایی بخش‌های قبلی در تضاد است، اما فیلم در مجموع به وعده‌هایش عمل می‌کند و با لحظاتِ متعددی از تنش که موسیقی اثر آن‌ها را تقویت می‌کند، کارش را به سرانجام می‌رساند. امتیاز: B- از آدمِ تنبل خوشم می‌آید؛ کسی که عصبی توی ماشین می‌نشیند یا عصبانی روی صندلیِ کنترل پهپاد می‌نشینَد — کراو واقعاً در این نقش خوب است. انفجارهای چشم‌گیر و سلاح‌های فراوان دارد. از روی پوستر فیلم هم تا حدودی می‌شود فهمید که این فیلم به‌دلتان می‌نشیند یا نه. تغییر بزرگ در خط اصلی داستان و رفتار شخصیت اصلی برایم چندان قابل‌باور نبود. اگر نیم‌ساعت کوتاه‌تر بود، دو نمره بالاتر می‌گرفت. خط فرعیِ بسکتبال/بارداری می‌توانست به‌راحتی حذف شود. (تذکر طنزآمیزِ نویسنده: از صندلی بیرون بیا؛ همه با پهپاد کار نمی‌کنند!) من این فیلم را «سرزمینِ بی‌روح» می‌نامم — یک اثر دیگر از تولیدات ماشینی و کم‌الهامِ ژانر اکشنِ طرفدارِ نیروهای نظامی آمریکا. فیلم با کلیشه‌های معمول درباره‌ی برتری‌طلبیِ آمریکا و آدم‌های بدی که هرچند درباره‌ی امپریالیسم نقطه‌نظر قابل‌فهمی دارند اما باز هم "بد" نشان داده می‌شوند همراه است، و از نظر این منتقد هیچ چیز تازه یا دوست‌داشتنی‌ای ارائه نمی‌دهد. شخصیت‌ها همان مجموعهٔ آشنا از نظامیان متکبر و آزاردهنده‌اند که به کشوری دیگر می‌روند تا یک مامور سازمان سیا را بازگردانند؛ اوضاع خراب می‌شود و بقیه‌اش هم کلیشه‌ایِ نمایشِ شجاعت و هیاهوی بی‌معنی است. صحنه‌های درگیری پرشتاب، خوش‌ریتم و تحسین‌برانگیزند؛ آتش‌بازی و نماهای آهسته از گلوله و پوکه زیاد دارد؛ از نظر نمایش و توضیح، فیلم خسته‌کننده نیست. بازی‌ها معمولی‌اند، اما مشکل اصلی قصه است که کلیشه‌ای، پیش‌پیش‌قابل‌پیش‌بینی و عادی به نظر می‌رسد. به‌طور خلاصه، فیلمی سنگین از احساسات کهنهٔ طرفداریِ آمریکا و کاملاً غیرخلاقانه است — تنها نکتهٔ مثبتش ریتم تند و پرداخت نسبتاً مفصلِ رواییِ آن است. راسل کرو نسبتاً خوب بازی کرده است. انفجارها و صحنه‌های اکشن زیادی دارد. در مجموع می‌توان گفت فیلم قابل‌قبول بود. شروع فیلم کمی کند است، اما روندش در طول فیلم بهتر می‌شود. خط داستانی قابل قبول است و فیلم قطعاً ارزش دیدن دارد. مخاطب را در حالت انتظار نگه می‌دارد و نمی‌دانی در میدان چه پیش خواهد آمد. راسل کرو با شوخ‌طبعی‌هایی همراهِ راهنمایی به دو برادر همزورث کمک می‌کند تا از مناطق خطرناک عبور کنند. داستان خوب و پایان فیلم خوش‌خاطره است.