فیلم Those Calloways 1965

کسل‌کننده. فیلمی است که در طول ۱۳۱ دقیقه با ریتمی کند پیش می‌رود. از بازی برایان کیت خوشم می‌آید، اما به نظر می‌رسد عمدتاً در فیلم‌های کم‌رمق‌ترِ دیزنی به‌کار گرفته شده است؛ به‌جز «تلهٔ والدین»، دیگر کارهایش تا این نقطه در بهترین حالت متوسط‌اند، با وجود استعداد او. «ذاز کِلاویز» کند پیش می‌رود و شخصیت‌های واقعاً دوست‌داشتنی‌ای ندارد. ایدهٔ مرکزی خانواده این است که با شکار مخالف‌اند،...

کسل‌کننده. فیلمی است که در طول ۱۳۱ دقیقه با ریتمی کند پیش می‌رود. از بازی برایان کیت خوشم می‌آید، اما به نظر می‌رسد عمدتاً در فیلم‌های کم‌رمق‌ترِ دیزنی به‌کار گرفته شده است؛ به‌جز «تلهٔ والدین»، دیگر کارهایش تا این نقطه در بهترین حالت متوسط‌اند، با وجود استعداد او. «ذاز کِلاویز» کند پیش می‌رود و شخصیت‌های واقعاً دوست‌داشتنی‌ای ندارد. ایدهٔ مرکزی خانواده این است که با شکار مخالف‌اند، در حالی که در عمل زندگی‌شان حول شکار می‌چرخد — هرچند دلایل آن‌ها متفاوت است، اما این تفاوت چندان چشمگیر نیست و فیلم هم آن‌ها را واقعاً افرادی نشان نمی‌دهد که از شکار متنفرند. در بازیگری، کیت به‌عنوان کم بهترین نمایش را دارد. براندون دو وایلد (باکی)، اد وین (اد) و والتر برنان (آلف) قابل قبول‌اند، اما همهٔ شخصیت‌های مخالف فراموش‌شدنی‌اند؛ با وجود طولانی‌بودن فیلم، جز یک صحنه کار چندانی با آن‌ها صورت نمی‌گیرد. چند صحنه هم به موسیقی نیاز داشت، به‌ویژه صحنه‌هایی که باکی و ویت (تام اسکریت) را در بر می‌گرفت. پیام خوبی در نظر گرفته شده، اما متأسفانه تا حدی بی‌اثر می‌ماند. این فیلم را توصیه نمی‌کنم، هرچند آن‌قدر هم افتضاح نیست.