فیلم Somebody Up There Likes Me 1956

«مامان، سعی کردم صفحه‌ای را ورق بزنم اما نتوانستم. چیزی در درونم است؛ تلاش می‌کنم ولی از عهده‌اش برنمی‌آیم.» این فیلم به کارگردانی نامدار چندژانری رابرت وایز ساخته شده؛ فیلم‌نامه را ارنست له‌من از زندگی‌نامه راکی گرازیانو به همین نام اقتباس کرده و موسیقی اثر از برونیسلاو کاپر است. فیلم‌برداری را جوزف روتنبرگ بر عهده دارد و در آن پاول نیومن، پیر آنژلی، اورت اسلون، ایلین...

«مامان، سعی کردم صفحه‌ای را ورق بزنم اما نتوانستم. چیزی در درونم است؛ تلاش می‌کنم ولی از عهده‌اش برنمی‌آیم.» این فیلم به کارگردانی نامدار چندژانری رابرت وایز ساخته شده؛ فیلم‌نامه را ارنست له‌من از زندگی‌نامه راکی گرازیانو به همین نام اقتباس کرده و موسیقی اثر از برونیسلاو کاپر است. فیلم‌برداری را جوزف روتنبرگ بر عهده دارد و در آن پاول نیومن، پیر آنژلی، اورت اسلون، ایلین هکارت و سال مینو بازی می‌کنند. این فیلم برای من نشانه‌ای است از اینکه پاول نیومن قرار بود چه دوران درخشانی در کارنامه‌اش داشته باشد؛ علاوه بر این، یکی از بهترین بیوگرافی‌های ورزشی‌ای است که دیده‌ام. داستان به‌خوبی پیش می‌رود و ما را همراه راکی گرازیانو (نیومن) از جوانیِ پرآشوبش تا زمانی که در آستانه‌ی نابودی زندگی‌اش قرار می‌گیرد و سپس تبدیل شدنش به قهرمان جهان در وزن میان‌وزن می‌برد — مبارزه‌ی نهایی با تونی زِیل به‌خوبی طراحی و اجرا شده است. در خلال رفتارهای بی‌پروا و لودگی‌های گرازیانو، ناخودآگاه از او خوش‌مان می‌آید چون نیومن شخصیت را با جذابیتی خاص می‌آفریند. زمانی که نیومن با خودِ واقعی گرازیانو وقت صرف کرده بود، نتیجه کاملاً مشهود است و او عادات و رفتارش را با دقت و تأثیرگذاری به تصویر می‌کشد. به‌راستی جای تردید است که جیمز دین — که انتخاب اولیه برای این نقش بود — چه نوع اجرای متفاوتی ارائه می‌داد. تحسین ویژه‌ای باید برای پیر آنژلی به‌عنوان نقش اصلی زن قائل شد؛ او در برابر اجرای پرشور نیومن، نمایشی درخشان ارائه می‌دهد. روتنبرگ برای فیلم‌برداری سیاه‌وسفید دقیق خود جایزه اسکار را از آنِ خود کرد و بخش هنری نیز به‌خاطر بهترین طراحی صحنه و دکوراسیونِ سیاه‌وسفید مورد تقدیر قرار گرفت. در فیلم می‌توان تماشاگر بود که استیو مک‌کوئین در نقش یکی از هم‌دسته‌های راکی — فیدل، یک لات مسلح به چاقو — ظاهر شده است. 9/10