فیلم Seven Ways from Sundown 1960

خب، هرکدام‌مان بارهایی برای برداشتن داریم. Seven Ways from Sundown را هری کلِر کارگردانی کرده و کلِر هافِیکر فیلمنامهٔ آن را بر اساس رمان خودش نوشته است. در این فیلم آدی مورفی، بری سالیوان، ونتیا استیونسون، جان مک‌اینتایر و کنت توبی حضور دارند. فیلم به رنگ ایستمن است، موسیقی را ویلیام لاوا و اروینگ گرتز ساخته‌اند (نظارت جوزف گرشنسن)، و فیلم‌برداری اثر از آنِ الیس کارتر...

خب، هرکدام‌مان بارهایی برای برداشتن داریم. Seven Ways from Sundown را هری کلِر کارگردانی کرده و کلِر هافِیکر فیلمنامهٔ آن را بر اساس رمان خودش نوشته است. در این فیلم آدی مورفی، بری سالیوان، ونتیا استیونسون، جان مک‌اینتایر و کنت توبی حضور دارند. فیلم به رنگ ایستمن است، موسیقی را ویلیام لاوا و اروینگ گرتز ساخته‌اند (نظارت جوزف گرشنسن)، و فیلم‌برداری اثر از آنِ الیس کارتر است. داستان، مورفی را در نقش «سون ویز فرام سانداون»، یک رنجر تگزاسی، نشان می‌دهد که راهزن بدنام جیم فلاد (با بازی سالیوان) را دستگیر می‌کند. در مسیر بازگشت به تگزاس بین این دو مرد پیوندی شکل می‌گیرد... این یکی دیگر از وسترن‌های آدی مورفی است که وقتی دربارهٔ بهترین آثار او صحبت می‌شود، اغلب نادیده گرفته می‌شود. دلیلش نه این است که فیلم در سطح پایینی از وسترن‌های «بِی» قرار دارد و نه اینکه فرمولی و سطحی باشد؛ بلکه بیشتر به خاطر این است که نسل‌های اخیر طرفداران وسترن فرصت دیدن آن را نداشته‌اند. حیف است، چون فیلم نکات قابل توجه زیادی دارد. محور اصلی فیلم، شکل‌گیری احترام متقابل میان دو شخصیتِ در ظاهر متضاد است که در بازگشت به تگزاس در دل سرزمین خشک با هم همراه می‌شوند. در مسیرشان با مشکلاتی روبه‌رو می‌شوند؛ حملهٔ آپاچی، شکارچیان جایزه و امثالهم، اما آن‌ها کارت بازی می‌کنند، دعوا می‌کنند، و هر دو بارها شانس فرار یا آسیب رساندن دارند، ولی بیش از همه حرف می‌زنند. دیالوگ‌های خوب و محوریت گفتگو در فیلمنامهٔ هافیکر (نویسندهٔ Rio Conchos و The Comancheros) از نقاط قوت‌اند. شاید نتوان آن را با گفت‌وگوهای پرعمق و روان‌شناسانهٔ 3:10 to Yuma میان هیفلین و فورد مقایسه کرد، اما فیلمنامه خوب نوشته شده و شیمی میان مورفی و سالیوان آن را بسیار تقویت می‌کند. زوجِ فیلم از نظر فیزیکی ترکیب غریبی است، به‌ویژه در بخش‌های اولیه که سون ویژگی‌های تازه‌واردی دارد که باید بر آن‌ها غلبه کند، اما دوستی عجیب آن‌ها قابل‌باور می‌شود. وقتی سون در پایان می‌گوید که به هیچ‌کس بیشتر از فلاد اعتماد ندارد، دلیلش را می‌فهمیم، چون کلر و هافیکر در جان‌بخشی به شخصیت‌ها و بازیگران کار بسیار خوبی کرده‌اند. جزییات ریز هم اضافه شده‌اند؛ ما متوجه می‌شویم فلاد با اسلحه‌هایش چه کرده و گذشتهٔ سون چه چیزهایی را برایش آزاردهنده کرده—سون احساسی از وظیفه دارد، اما آیا این وظیفه باری بر دوشش است؟ در فیلم اکشنِ به‌اندازه‌ای وجود دارد که طرفداران معمولی وسترن را راضی کند: تیراندازی، مشت‌زنی و دوئل‌ها (مواظب یک شیرجهٔ بدل‌کاری خوب از روی واگن باشید). لحن رمانتیک احتمالی بسیار کم‌وبیش می‌آید و مانعی ایجاد نمی‌کند (و نه، منظور رابطهٔ رمانتیک بین دو مرد نیست). مک‌اینتایر و توبی هر کدام با اجراهایشان تأثیرگذارند و چشم‌انداز صخره‌های رد راک در نوادا پس‌زمینه‌ای باشکوه فراهم کرده است؛ اما همه‌چیز دربارهٔ مورفی و سالیوان است و دقت و توجهی که کلر و هافیکر به آن‌ها نشان داده‌اند. فیلم بی‌نقص نیست و حتماً می‌توان در چنین تولیدی نقاط ضعفی یافت، اما ببخشیدنِ آن آسان است وقتی که نتیجه تا این حد خوب از آب درمی‌آید. پایان‌بندی هم بسیار زیباست. امتیاز: 8/10 پاورقی: من این فیلم را از شبکهٔ بریتانیایی Dave دیدم؛ نسخهٔ تصویر بسیار خوبی بود و افسوس که منتشر گستردهٔ DVD برای این فیلم وجود ندارد.