فیلم Blitz 2024

فیلم Blitz به کارگردانی استیو مک‌کوئین تصویری جذاب و قابل تماشایی از لندن دوران جنگ ارائه می‌دهد و تلاش می‌کند روایت ساده‌انگارانه «خونسردی و اتحاد بی‌وقفه» مردم لندن در طول بمباران‌ها را به چالش بکشد. مک‌کوئین لندن را شهری پیچیده و چندصدایی می‌نمایاند؛ به‌ویژه بخش شرق لندن را نه صرفاً مکانی مصیبت‌زده که جامعه‌ای مقاوم و چندفرهنگی نشان می‌دهد که غالباً مأمن فراریان از آزار...

فیلم Blitz به کارگردانی استیو مک‌کوئین تصویری جذاب و قابل تماشایی از لندن دوران جنگ ارائه می‌دهد و تلاش می‌کند روایت ساده‌انگارانه «خونسردی و اتحاد بی‌وقفه» مردم لندن در طول بمباران‌ها را به چالش بکشد. مک‌کوئین لندن را شهری پیچیده و چندصدایی می‌نمایاند؛ به‌ویژه بخش شرق لندن را نه صرفاً مکانی مصیبت‌زده که جامعه‌ای مقاوم و چندفرهنگی نشان می‌دهد که غالباً مأمن فراریان از آزار و اذیت بوده است. این بازخوانیِ کمتر رمانتیک‌شده از تاریخ، فیلم را در بستری تاریخی فراگیرتر و واقعی‌تر قرار می‌دهد. با این حال، فیلم گاهی زیر سنگینیِ جاه‌طلبی خود خم می‌شود. روایت چندپاره و ورود به چندین ساب‌پلات باعث شده برخی از خطوط داستانی به‌درستی پرداخت نشوند. مثلاً نمایش سیل یک ایستگاه مترو پس از اصابت بمب—صحنه‌ای که پیش‌تر در Atonement با موقعیتی واقعی در بالهام معروف شده—با جابه‌جایی مکان به لندن‌بریج تا حدی واقعیت را تخیلی می‌کند و امکان دارد برخی تماشاگران درباره واقعی‌بودن رخدادها دچار برداشت اشتباه شوند. مقایسه با همان صحنه در Atonement نشان می‌دهد برداشت مک‌کوئین هرچند اثرگذار است اما آن تأثیرِ عمیق و ملموسِ نمونهٔ قبلی را ندارد. فیلم اشاره‌ای گذرا به نابرابری طبقات در شرایط پناهگاه‌ها دارد—از جمله اشاره به حزب کمونیست استپنی که برای دسترسی برابر به پناهگاه‌ها تلاش می‌کرد—اما غیبت یک رویداد کلیدی که می‌توانست این تنش را برجسته کند، محسوس است: اشغال نمایشی هتل ساووی توسط مردم شرق لندن به‌عنوان اعتراض به نابرابری شدید در شرایط پناهگاه‌ها، اقدامی که دولت را وادار به بازکردن تونل‌های مترو به‌عنوان پناهگاه عمومی کرد، در فیلم مورد اشاره قرار نمی‌گیرد. داستانِ شخصیِ فیلم حول ریتا (با بازی سورش رونان) و پسر نه ساله‌اش جورج (الیوت هفرنان) می‌چرخد: مادری تنها که باید تصمیم سخت تخلیه پسرش را بگیرد، و پس از جهش جورج از قطار در مسیر بازگشت به لندن، تلاش‌های ریتا برای یافتن او در میانهٔ ویرانی‌های بمباران را می‌بینیم. هفرنان بازی قابل توجه و همراه با گیرایی ارائه می‌دهد و کتی بورک با حضورهای کوتاه اما تهدیدآمیز خود تأثیرگذار است. با این وجود، فیلم نوعی سردی و بی‌زایگی دارد؛ هرچند زمینهٔ داستانی در دل خشونت تصادفی جنگ شکل گرفته و روایت بارها به تبعیض نژادی اشاره می‌کند، اما تصویر کلی هرگز کاملاً حقیقی یا عمیقاً انسانی به‌نظر نمی‌رسد. شخصیت‌ها تا حدی پرداخت‌نشده‌اند و پیشرفت داستان گاهی بیشتر به‌خاطر ضرورت روایی و راحتیِ روایت به‌نظر می‌رسد تا رشد طبیعی و باورپذیر شخصیت‌ها. بازی رونان به‌صورت کافی و فنی قابل قبول است اما احساسی که از اجرای ماندگار و درونی انتظار می‌رود را ایجاد نمی‌کند. دیگر بازیگران نقش‌آفرینی چشمگیر چندانی ندارند و تنها یک بازیگر جوان در نمایش جنون و سنگدلیِ انسان جلوه‌ای به یادماندنی از خود به‌جای می‌گذارد. از نظر فنی، فیلم در بسیاری جنبه‌ها موفق است: طراحی صحنهٔ دوره‌ای، جلوه‌های ویژهٔ تأثیرگذار و یک گروه بازیگری توانمند—به‌ویژه نمایش هفرنان—از نقاط قوت‌اند. اما مسائل رایجی که در برخی ساخته‌های این فیلمساز دیده می‌شود نیز حضور دارند: پرداخت‌های اضافی و درازشدنِ بی‌مورد، بخش‌هایی که ارتباط‌شان با محور اصلی روشن نیست، تدوین نیازمند چیدنِ مجدد و گاهی آزمایش‌های سینماتوگرافیک نامأنوس که به‌طور کامل توجیه نمی‌شوند. در مجموع، Blitz فیلمی فنیِ قابل قبول با لحظاتی واقعی و احساسی است، اما در توسعهٔ شخصیت‌ها و کنکاشِ تماتیک کم می‌آورد و هنوز گرفتار کلیشه‌های روایت‌های بقا در جنگ می‌شود. با وجود همهٔ اینها، این اثر تصویری خام و چندساحتی از لندن در سخت‌ترین روزها ارائه می‌دهد که تا حدی در بازتعریف فهم ما از تاب‌آوری و همبستگیِ جنگی مؤثر است؛ اما با توجه به ظرفیت موضوع، می‌توانست روایتی ماندگارتر و کامل‌تر باشد. امتیاز: C+