فیلم Eismayer 2022

موضوع بحث‌برانگیز همجنس‌گرایان در نظامی‌گری در سال‌های اخیر از وضعیت پرتنش خود کمی فاصله گرفته است (هرچند هنوز به آنچه که اعضای جامعه LGBTQ+ خواهان آن هستند نرسیده است). با این حال، در گذشته‌ای نه چندان دور، این موضوع همچنان یکی از مسائل داغ بود که زندگی را برای نظامیان، به‌ویژه کسانی که در روابط عاشقانه با یکدیگر خدمت می‌کردند، دشوار می‌ساخت، با وجود وجود...

موضوع بحث‌برانگیز همجنس‌گرایان در نظامی‌گری در سال‌های اخیر از وضعیت پرتنش خود کمی فاصله گرفته است (هرچند هنوز به آنچه که اعضای جامعه LGBTQ+ خواهان آن هستند نرسیده است). با این حال، در گذشته‌ای نه چندان دور، این موضوع همچنان یکی از مسائل داغ بود که زندگی را برای نظامیان، به‌ویژه کسانی که در روابط عاشقانه با یکدیگر خدمت می‌کردند، دشوار می‌ساخت، با وجود وجود قوانین ضد تبعیض بر اساس گرایش جنسی. این چالش‌ها در فیلم جدید دیوید واگنر، نویسنده و کارگردان، به تصویر کشیده شده است؛ داستانی واقعی درباره یک مربی نظامی اتریشی (گرهارد لیبمان) که در خفا عاشق یک سرباز شجاع و باافتخار (لوکا دیمیچ) می‌شود. در حالی که داستان و احساسات موجود در آن واقعاً دل‌نشین است، متأسفانه اجرا کلی فیلم از کیفیت لازم برخوردار نیست. شاید بزرگ‌ترین مشکل در اینجا فیلمنامه باشد که با پیشرفت‌هایی که با سرعت غیرواقعی رخ می‌دهد، پر شده است و این موضوع باعث ایجاد انتقالات awkward و در نتیجه کاهش اعتبار فیلم می‌شود. این مسأله باعث می‌شود ریتم فیلم به شکل غیرضروری شتاب‌زده به نظر برسد، چیزی که می‌توانست با صرف زمان بیشتر برای توسعه روایت حل شود، به‌ویژه با توجه به زمان نسبتاً کوتاه ۱:۲۷:۰۰ فیلم. توسعه شخصیت‌ها در برخی مواقع اغراق‌آمیز به نظر می‌رسد؛ فرمانده بین شخصیتی خشن و یک شریک عاشقانه لطیف نوسان دارد و سرباز نیز کمی بیش از حد سرکش و خودنما به نظر می‌رسد تا قانع‌کننده باشد. همچنین، فیلم‌برداری در برخی صحنه‌ها آن‌قدر تاریک است که درک آنچه در حال وقوع است برای بیننده‌ها تقریباً غیرممکن می‌شود، به‌خصوص در یک صحنه صمیمی اولیه که به اندازه بستر اقیانوس تاریک است. این جای تأسف دارد که این فیلم در بسیاری از جوانب نادرست عمل کرده است، زیرا داستانی صمیمانه است که شایسته روایت مؤثرتری است. گفتن یک داستان دل‌انگیز مانند این اهمیت زیادی دارد، اما حداقل کاری که سازندگان می‌توانند انجام دهند این است که آن را با باورپذیری واقعی روایت کنند، چیزی که در اینجا به‌طور عمده غایب است.