فیلم Drowning by Numbers 1988

در واقع این یکی از قابل‌دسترس‌تر فیلم‌های پیتر گرینوِی به‌نظرم بود. هرچند هنوز مملو از تصاویر سورئالیستی است که برایم تا حدودی بی‌معنی بودند، اما نگاهی مؤثر و شوخ به نهاد ازدواج ارائه می‌دهد. خانواده کالپیتس را نمی‌توان متهم کرد که در نام‌گذاری فرزندانشان خلاقیتی به خرج داده‌اند: «سیسی» (جوآن پلاورایت) دختری دارد به نام «سیسی» (جولیت استفنسون) که او هم دختری دارد به نام «سیسی»...

در واقع این یکی از قابل‌دسترس‌تر فیلم‌های پیتر گرینوِی به‌نظرم بود. هرچند هنوز مملو از تصاویر سورئالیستی است که برایم تا حدودی بی‌معنی بودند، اما نگاهی مؤثر و شوخ به نهاد ازدواج ارائه می‌دهد. خانواده کالپیتس را نمی‌توان متهم کرد که در نام‌گذاری فرزندانشان خلاقیتی به خرج داده‌اند: «سیسی» (جوآن پلاورایت) دختری دارد به نام «سیسی» (جولیت استفنسون) که او هم دختری دارد به نام «سیسی» (جولی ریچاردسون) — و هیچ‌کدام از این زنان ازدواج‌هایی را تشکیل نمی‌دهند که بخواهند دوام‌دار باشند. خیانت و عشوه‌بازی کم نیست؛ عنوان فیلم خود تا حدودی اشاره می‌کند به آنچه اتفاق می‌افتد. این درام شخصیت‌پردازی قوی‌ای دارد؛ سه زن در اوج بازیگری‌شان ظاهر می‌شوند و به‌خوبی توسط «مَجِت» نسبتاً عجیب برنارد هیل پشتیبانی می‌شوند. فیلم مجموعه‌ای پیچیده از خطوط فرعی را در هم می‌تابد—که شاید همیشه کاملاً باورپذیر نباشند—تا در نهایت داستانی بسازد که بیشتر شبیه یک کمدی انتقامی است. فیلم کمی طولانی است و، به‌نظر من، وقتی حضور پلاورایت کمتر می‌شود اندکی کُند می‌گردد، اما دیالوگ‌ها سریع و موجز ادا می‌شوند. مقداری عریانی نسبتاً طبیعی هم هست که به اصالت و زمینی بودن موضوع کمک می‌کند، و در نهایت فیلم ضربه‌ای قاطع به نهاد ازدواج وارد می‌کند و به‌وضوح نشان می‌دهد که راه‌های متعددی برای رسیدن به هدف—و حتی فرار از مسئولیت‌های آن—وجود دارد. موسیقی شاد و سرزنده مایکل نایمن همراه با سبک برگزیدهٔ فیلم‌برداری ساشا ویرنی، تماشای فیلم را لذت‌بخش می‌کند، هرچند زیرپوستی جریان‌های تهدیدآمیز نیز وجود دارند.