فیلم Bronco Billy 1980

کمدی‌درام سرگرم‌کننده‌ای از ایستوود درباره یک نمایش وسترن کوچک با بازیگران خوب یک گروه نمایش وسترن کوچک و درگیر مشکلات که از هم‌پاشیده‌هایی تشکیل شده‌اند، در سفر در مونتانا و آیداهو به وارثی مغرور (ساندرا لاک) برمی‌خورند و مالک صادق نمایش (کلینت ایستوود) او را به‌عنوان دستیار می‌پذیرد. «برونکو بیلی» (۱۹۸۰) در سبک کمدی-درام شبیهِ «Every Which Way But Loose» است، اما شاید شخصیت‌های فرعی آن به...

کمدی‌درام سرگرم‌کننده‌ای از ایستوود درباره یک نمایش وسترن کوچک با بازیگران خوب یک گروه نمایش وسترن کوچک و درگیر مشکلات که از هم‌پاشیده‌هایی تشکیل شده‌اند، در سفر در مونتانا و آیداهو به وارثی مغرور (ساندرا لاک) برمی‌خورند و مالک صادق نمایش (کلینت ایستوود) او را به‌عنوان دستیار می‌پذیرد. «برونکو بیلی» (۱۹۸۰) در سبک کمدی-درام شبیهِ «Every Which Way But Loose» است، اما شاید شخصیت‌های فرعی آن به اندازه آن فیلم ابلهانه نباشند. اگرچه در گیشه به اندازه آن‌ موفق نبود، اما به همان میزان دوست‌داشتنی و با ریتمی ملایم و بامزه است. فیلم درباره رستگاری، دنبال‌کردن رویاها، تاب‌آوری در برابر دشواری‌ها و به‌دست‌آوردن یک خانواده معنوی واقعاً وابسته است. فیلم در نقش‌های زنانه نیز عملکرد نسبتاً خوبی دارد؛ ساندرا لاک، تسـا ریچارد در نقش میتزی فریتس و چا چا ساندووال-مک‌ماهون (با نام مستعار تانیا راسل/دوریس دوک) از جمله بازیگران شاخص زن‌اند. یک سکانس جالب وجود دارد که در آن بیلی با تظاهر و پزِ کلانتر موافقت می‌کند و باید بین سطور خواند: قضیه نوازش‌کردن خودِ کلانتر و گذاشتن او در خیالِ خودِ دلخواهش است تا به هدفی برسد که بیلی می‌خواهد. بیلی به نظر می‌رسد می‌گوید بگذار پلیس دنیا و رؤیای خودش را داشته باشد. این اصل در کتاب قدیمی اما همچنان مرتبط «چطور با دیگران دوست شویم و بر دیگران تأثیر بگذاریم» هم آمده است: انسان‌ها، و به‌ویژه مقامات، دوست دارند احساس مهم و محترم‌بودن کنند؛ این یک میل انسانی بنیادین است. وقتی افراد در کنار پلیس ایستاده‌اند، بسیاری بی‌جهت با افسر بحث می‌کنند و او را به‌رسمیت نمی‌شناسند که معمولاً به جریمه یا بدتر منتهی می‌شود. اندکی تواضع و احترام (نوعی خضوع معقول) از دردسرهای بی‌مورد جلوگیری می‌کند و به دست‌آوردن خواسته‌ها کمک می‌کند. گاهی خوردنِ «کیک تواضع» عاقلانه است؛ منفعتش می‌ارزد. فیلم ریتمی خوشایند دارد و بازیگران قابِ تصویر عملکرد خوبی ارائه می‌کنند؛ ایستوود در کنار چهره‌های آشنای بسیاری که پیش‌تر با آنها کار کرده — از جمله ساندرا لاک، جفری لوئیس و بیل مک‌کینی — ظاهر می‌شود؛ هرچند انتخاب‌های نامناسبی مانند دن وادیس و سیرا پِشِر چندان موفق نیستند. طبیعی است که فیلم کامل نیست، بخصوص با آن مشکلاتِ بازیگری و افتِ شخصیتِ ساندرا لاک که از زنی با اراده به یک معشوقه کلیشه‌ای و ظریف تبدیل می‌شود، اما فیلم در ایجاد احساس و گیرایی برای داستانش موفق است. نقشِ ایستوود در اینجا کمی متفاوت است و مراقبتی بیشتر نشان می‌دهد—برخلاف نقش‌های معمولِ خودمحورش—که البته در آن هم خوب ظاهر می‌شود. تا حدودی یادآور فضایی مانند «توبی تایـلِر» است، اما این ساختهٔ ۱۹۸۰ قطعاً بهتر از آن اثر متوسطِ دیزنی دههٔ ۱۹۶۰ است. مدت زمان: ۱ ساعت و ۵۶ دقیقه. مکان‌های فیلمبرداری: حوالی بویز، آیداهو و همچنین اونتاریو، اورگن. ارزیابی نهایی: A-