فیلم Mission: Impossible

شاید چیزی که من از مجموعه مأموریت: غیرممکن کم دارم، تجربه‌ی بزرگ‌سالانه‌ی پرده‌ی سینما باشد؛ چون واقعاً با این فرنچایز ارتباط عمیقی برقرار نمی‌کنم. پانزده سال از فیلم اول گذشته و هنوز همه‌چیز برایم کمی پراکنده و بچگانه به‌نظر می‌رسد، با وجود اینکه می‌دانم این سری بسیار محبوب است. با این همه، و با اینکه ضدقهرمان این قسمت قطعاً به پای فیلیپ سیمور هافمن در M:I:III...

شاید چیزی که من از مجموعه مأموریت: غیرممکن کم دارم، تجربه‌ی بزرگ‌سالانه‌ی پرده‌ی سینما باشد؛ چون واقعاً با این فرنچایز ارتباط عمیقی برقرار نمی‌کنم. پانزده سال از فیلم اول گذشته و هنوز همه‌چیز برایم کمی پراکنده و بچگانه به‌نظر می‌رسد، با وجود اینکه می‌دانم این سری بسیار محبوب است. با این همه، و با اینکه ضدقهرمان این قسمت قطعاً به پای فیلیپ سیمور هافمن در M:I:III نمی‌رسد، احساس می‌کنم این قوی‌ترین ورود مجموعه تا امروز است. سرانجام متوجه شده‌اند که زنان را می‌توان بیش از نقش‌های کلیشه‌ایِ «دختر در خطر»، صحنه‌پردازی گذرا یا چشم‌نواز به‌کار گرفت. هنوز آن‌قدرها جلو نرفته‌اند، اما دست‌کم تغییراتی ایجاد شده است. این چهارمین قسمت کمی سبکِ طنز هم به داستان اضافه می‌کند؛ چیزی که برای مجموعه‌ای که همیشه کمی ساده‌لوح بوده، مفید است. امتیاز نهایی: ★★½ — نکات زیادی برایم جذاب داشت، اما در مجموع یک‌پارچه و تمام‌وکمال نبود. داستان این‌طور شروع می‌شود که «اتان هانت» (تام کروز) با ارزیابی‌ای از سوی دولت آمریکا—به‌سرپرستی «هانلی» (الک بالدوین)—روبه‌رو می‌شود که قصد انحلال IMF را دارد. او و «لوتُر» (وینگ ریمز) در پیِ رد «سایندیکِیت»؛ سازمانی جنایی که تهدیدی جدی برای امنیت کشور و سازمان‌شان محسوب می‌شود، هستند. با همراهی «بن‌جی» (سایمون پگ) و «برانت» (جرمی رنر)، آن‌ها با ایلسا (ربکا فرگوسن) که مرموز و ادعا می‌کند می‌خواهد کمک کند، روبه‌رو می‌شوند — اما چرا؟ آن‌چه دنبال آن می‌آید یک تریلر کوبنده و خوش‌هدایت با صحنه‌های فراوان اکشن است که ما را از مراکش تا اروپا می‌برد و با پایانی کم‌وبیش جذاب در پیچ‌وخم توطئه، همه را در شک دربارهٔ اینکه به چه کسی می‌توان اعتماد کرد، می‌گذارد. کریستوفر مک‌کواری انگار این‌بار به سراغ مرجعِ سریال تلویزیونی برگشته است: کار تیمی (حتی از سوی پگ که معمولاً ضعیف است) و پیشبرد داستان منطقی‌تر و هیجان‌انگیزتر شده؛ داستانی زمخت‌تر و محکم‌تر دارد و حتی اگر گاهی تام کروز کمی آشفته به‌نظر برسد، روایت واقعاً تریلری بهتر را ارائه می‌دهد تا صرفاً یک سرگرمی پرسروصدا با ستاره‌ای در مرکز. مثل اکثر فیلم‌هایی که نظارت مجلس سنا بر عملیات را نشان می‌دهند، اینجا هم ناکارآمدی‌های آن نهاد دست‌مایهٔ طنز قرار گرفته و دیالوگ‌ها گهگاه خنده‌آور هستند؛ به‌طور کلی این فیلم فرنچایز را به مسیر خودش بازمی‌گرداند. Ghost Protocol فرمولِ پیشین را می‌گیرد و با بدل‌کاری‌های بزرگ‌تر، توسعهٔ شخصیت‌ها و گسترش دنیای IMF آن را ارتقا می‌دهد. این قسمت اکشن، بدل‌کاری، کمدی و جذابیت را بالا می‌برد و در عین حال داستانی سرگرم‌کننده و گیراتر ارائه می‌دهد—چیزهایی که پیش‌تر در مجموعه به این میزان تسلط نداشتند. لحظات بامزه و خاصی که ردِ نفوذِ سِحر گونهٔ کارگردان (اثری از روحِ پیکسارِ برد بِرد) را دارد، به صحنه‌های عظیم اکشن جان می‌بخشد و در میانهٔ ریتم سریعِ داستان، نفسی کوتاه فراهم می‌کند. کیفیت شخصیت‌های تازه و شایستگی بازیگرانشان سطح تازه‌ای برای مجموعه ایجاد می‌کند و استاندارد جدیدی می‌گذارد که آثار بعدی برای رسیدن به آن تلاش خواهند کرد. این همان نقطه‌ای است که مجموعه شروع به درخشش کرد: حفظ بازیگران اصلی و اجازه دادن به رشدشان واقعاً به پرواز گرفتن فیلم کمک می‌کند. آشنایی، پیش‌زمینه و ارتباط میان شخصیت‌ها اجازه می‌دهد زمان بیشتری به داستان و اکشن اختصاص یابد و کمتر به معرفی و ساختن فضا پرداخته شود. صحنه‌پردازی‌ها فوق‌العاده‌اند و پیوند بین دو عاملِ مردِ اصلی داستان آن را به قصه‌ای جذاب تبدیل می‌کند. فیلم همهٔ موارد موردنیازش را می‌زند: طنز، تعلیق و اکشن، و بدل‌کاری‌ها دقیقاً همان چیزی هستند که این فرنچایز را به یک حضور پایدار در تاریخ سینما بدل کرده‌اند.