فیلم Mission: Impossible

تام کروز بار دیگر در نقش ایتن هانت بازمی‌گردد و فیلم Mission: Impossible – Rogue Nation با کارگردانی و نویسندگی کریستوفر مک‌کواری، نفس‌گیر و پرانرژی است. این قسمت ترکیبی از هیجان بی‌وقفه، بدل‌کاری‌های جسورانه (بسیاری اجرا شده توسط خود کروز) و ریتم تند روایت است که تماشاچی را روی صندلی نگه می‌دارد و از نظر سرگرمی دست‌پر برمی‌گرداند. فیلم تا حدی به ریشه‌های اولیه سری بازمی‌گردد:...

تام کروز بار دیگر در نقش ایتن هانت بازمی‌گردد و فیلم Mission: Impossible – Rogue Nation با کارگردانی و نویسندگی کریستوفر مک‌کواری، نفس‌گیر و پرانرژی است. این قسمت ترکیبی از هیجان بی‌وقفه، بدل‌کاری‌های جسورانه (بسیاری اجرا شده توسط خود کروز) و ریتم تند روایت است که تماشاچی را روی صندلی نگه می‌دارد و از نظر سرگرمی دست‌پر برمی‌گرداند. فیلم تا حدی به ریشه‌های اولیه سری بازمی‌گردد: تمرکز روی اکشن شکیل و ماجراجویی‌های جاسوسی که مخاطب را با خود می‌برد. شاید بی‌نهایت بدیع نباشد، اما ترکیب کارگردانی حساب‌شده، فضاهای متنوع (از اپراها تا تعقیب‌های سریع جاده‌ای) و سکانس‌های تعلیق‌آور باعث شده تا اثر جذاب و خوش‌ریتمی شکل بگیرد. سکانس‌هایی مثل آویزان شدن از هواپیمای در حال حرکت، سقوط به درون آبشار و تعقیب‌های موتوری یا خودرویی، همگی نمایش‌گر حسِ بزرگ و تماشایی فیلم‌اند. در قصه، هانت باید جلوی سازمانی به‌نام «سندیکا» را بگیرد در حالی که خود سازمان IMF زیر تهدید تعطیلی از سوی مقامات اطلاعاتی قرار گرفته است. این وضع به بازگشت تیم و مواجهه با توطئه‌ای که ریشه در لایه‌های قدرت دارد منتهی می‌شود. قصه از نظر ماهیت نوآورانه نیست، اما به‌عنوان بهانه‌ای برای نمایش بدل‌کاری‌ها، اکشن‌های بزرگ و یک دنیای جاسوسی پیچیده عمل می‌کند. بازیگران مکمل نقش‌های مؤثری دارند: سایمون پگ و وینگ ریمز فضای طنز و رفاقت تیمی را تقویت می‌کنند و جرمی رنر نقش مدیریتی و حمایت‌کننده را ایفا می‌کند، گرچه بعضی نقدها می‌گویند رنر و آلیک بالدوین چندان ضروری به‌نظر نمی‌رسند. ستاره جدید برای بسیاری، ربکا فرگوسن است که با نقش مرموز و نافذ «ایلزا فاوست» صحنه‌ها را می‌رباید؛ حضور او در فیلم به‌شدت جلب توجه می‌کند و ابهام در مورد قابل‌اعتماد بودنش یکی از جذابیت‌های داستان است. تام هالاندر هم با حضورش طعمِ متفاوتی به برخی لحظات می‌بخشد. کریستوفر مک‌کواری که پیش‌تر با کروز همکاری داشته، موفق شده در ادامه راه کارگردانان مطرح قبلی سری جایگاهی ویژه بیابد؛ کار او تلفیقی از جسارت بدل‌کاری و روایت ریتمیک است که این قسمت را به یکی از قابل‌توجه‌ترین‌های مجموعه تبدیل می‌کند. اگرچه فیلمنامه را برخی کم‌نور یا کلیشه‌ای می‌دانند، اما کلیت اثر به‌واسطه اجرا، طراحی صحنه و انرژی بازی‌ها کاملاً مخاطب‌پسند است. در مجموع، Mission: Impossible – Rogue Nation فیلمی است پرهیجان و خوش‌ساخت برای دوستداران آثار جاسوسی-اکشن؛ اثری که شاید در نوآوری حرف چندانی برای گفتن نداشته باشد اما در سرگرم‌کنندگی، بدل‌کاری و ریتمِ سینمایی بسیار موفق است. برای لذت بردن از آن تماشای روی پرده بزرگ توصیه می‌شود.