فیلم tick, tick...BOOM! 2021

tick, tick…BOOM! یکی از فیلم‌های مورد علاقه‌ام در سال جاری است. با موسیقی‌های به‌یادماندنی، جذاب و در سطح اول که توسط بازیگرانی بسیار بااستعداد اجرا شده‌اند، لین-مانوئل میزراندا یکی از بهترین فیلم‌های موزیکال این قرن را ارائه می‌دهد. از قطعه برجسته «30/90» تا نتیجه بسیار رضایت‌بخش «Louder than Words»، بیشتر آهنگ‌ها نقشی ضروری ایفا می‌کنند: داستان را پیش می‌برند و در عین حال به رشد...

tick, tick…BOOM! یکی از فیلم‌های مورد علاقه‌ام در سال جاری است. با موسیقی‌های به‌یادماندنی، جذاب و در سطح اول که توسط بازیگرانی بسیار بااستعداد اجرا شده‌اند، لین-مانوئل میزراندا یکی از بهترین فیلم‌های موزیکال این قرن را ارائه می‌دهد. از قطعه برجسته «30/90» تا نتیجه بسیار رضایت‌بخش «Louder than Words»، بیشتر آهنگ‌ها نقشی ضروری ایفا می‌کنند: داستان را پیش می‌برند و در عین حال به رشد شخصیت‌ها کمک می‌کنند. اندرو گارفیلد یکی از بهترین اجراهای دوران خود را ارائه می‌دهد و دامنه احساسی و توانایی‌های هنری‌اش — هم به‌عنوان بازیگر و هم اجراکننده — چشم‌گیر است. از نظر فنی نیز ایرادی برای اشاره وجود ندارد. این اثر هنری را از دست ندهید. (امتیاز: A) یادم می‌آید سال ۱۹۹۶ درباره جاناتان لارسن، خالق تماشاییِ Rent و آثار دیگر، خواندم و کنجکاو بودم ببینم لین-مانوئل میزراندا چگونه این داستان را پردازش می‌کند. هرچند اکنون لارسن در محافل تئاتری شناخته شده‌تر است، اما در سال‌های ۱۹۸۹–۱۹۹۰ او آهنگسازی درگیر مشکلات بود: روابط، تأمین مالی، یک مدیر بی‌تفاوت و موانع ذهنی. اندرو گارفیلد در نقش این جوان بلندپرواز یک اجرای تمام‌عیار ارائه می‌دهد؛ می‌تواند نت نگه دارد و با کمک اشعار اصلِ خوب (همکاری با استیون سوندهای) جذابیت، تعهد و کاریزمای شخصیت را به تصویر می‌کشد. میزراندا ریتم را تند و پرانرژی حفظ می‌کند و بینش خوبی از شیاطین درونی او نشان می‌دهد بدون آنکه به شعارزدگی یا احساساتی‌کاری مفرط کشیده شود. ونسِسا هاجنز و رابیِن دِ خِسوس نیز دو نقش پشتیبانی قوی دارند. گاهی فیلم حالتی مستندگونه پیدا می‌کند؛ تماشاگر همچون موریانه‌ای بر دیوار است و این حضور گاه ناخوشایند، بر غم‌انگیزی تلاش‌های این آدمِ متعهد می‌افزاید. هر علاقه‌مند به تئاتر موزیکال یا فرآیندهای هنری و خلاقانه ارزش دیدن تلاش یک بازیگر خوب برای فرو بردن ما در زحماتِ عشق و درد یک نویسنده را دارد. tick, tick…BOOM! یک موفقیت سینمایی است که از ابتدا تا انتها مرا مسحور کرد. داستانی الهام‌بخش و در عین حال تراژیک را روایت می‌کند که هر دو وجه با کارگردانی متمایز لین-مانوئل میزراندا به‌خوبی ثبت شده‌اند. پس‌زمینهٔ بحران ایدز یادآور شدیدی از سختی‌های آن دوران است که عمقِ اوج‌های مثبت موسیقی را برجسته‌ می‌کند و در نهایت به سرنوشت جاناتان لارسن اشاره می‌نماید. پیشینهٔ تئاتری میزراندا در هر قاب فیلم محسوس است؛ شیوهٔ تصویربرداری و چینش صحنه‌ها متفاوت و تازه است و همین فیلم را به اثری برجسته تبدیل کرده است. اجرای اندرو گارفیلد احتمالاً بهترین کار او تا به امروز است: او به‌طرزی بی‌نقص جاناتان لارسن را با خُلق‌وخوهای عجیب و شخصیتی پرزرق‌وبرق جان می‌بخشد و صدای بسیار خوبی هم دارد — چیزی که برایم خوشایند و غیرمنتظره بود. الکساندرا شیپ بازی‌ای با ظرایف احساسی ارائه می‌دهد که هم‌افزایی خوبی با گارفیلد ایجاد می‌کند و بر بافت داستان عمق می‌افزاید. اجرای رابین دِ خِسوس فوق‌العاده است و ونسِسا هاجنز هم صدای بسیار خوبی دارد، هرچند نقش او محدود است و کم‌حضور بودنش ناامیدکننده بود، خصوصاً با توجه به تبلیغات پیرامون نقش او. در مجموع، tick, tick…BOOM! اثری برجسته و بالاتر از انتظارات من بود؛ فیلمی بیوگرافیک که در میان هم‌ژانرهایش می‌درخشد و یکی از فیلم‌های موردعلاقه‌ام در این گونه است. (امتیاز: ۹۰٪)