فیلم Matthias & Maxime 2019

تماشای «متیاس و مکسیم» سخت است که تماشاگر را تحت تأثیر قرار ندهد. فیلمی است ساخته‌شده با عشق و دقت، صداقت و ظرافت؛ تمام ویژگی‌هایی که زاویه دولان را به‌عنوان فیلمسازی جذاب می‌سازد در اوج خود نشان می‌دهد. چیزی که برایم دلنشین بود این بود که فیلم چقدر دقیق پیچیدگی روابط انسانی را عیان می‌کند، چگونه دودویی‌هایی مانند جنسیت و گرایش جنسی بی‌معنی به نظر...

تماشای «متیاس و مکسیم» سخت است که تماشاگر را تحت تأثیر قرار ندهد. فیلمی است ساخته‌شده با عشق و دقت، صداقت و ظرافت؛ تمام ویژگی‌هایی که زاویه دولان را به‌عنوان فیلمسازی جذاب می‌سازد در اوج خود نشان می‌دهد. چیزی که برایم دلنشین بود این بود که فیلم چقدر دقیق پیچیدگی روابط انسانی را عیان می‌کند، چگونه دودویی‌هایی مانند جنسیت و گرایش جنسی بی‌معنی به نظر می‌رسند و چگونه عشق میان دو نفر فراتر از طبقه‌بندی‌های ساده‌ای همچون دوستی یا عاشقانه است. «متیاس و مکسیم» از وارد شدن به دسته‌بندی‌های سطحی خودداری می‌کند و در عوض شگفتی عشق و پیوند انسانی را بی‌نیاز از برچسب‌زدن جشن می‌گیرد. شاید بعضی تماشاگران برای راحتی خود بخواهند قهرمانان را صرفاً «همجنس‌گرا» بنامند، همان‌طور که در پاسخ‌ها به «Call Me By Your Name» هم نوعی نادیده‌انگاری دوجنسی‌ها دیده شد، اما این کار تجربه‌شان از غنای این فیلم را کم می‌کند. «متیاس و مکسیم» پیروزی‌ای آرام است؛ داستان عشق نرم و زیبایی که با ظرافت بیان شده، یادآور عمق رودخانه‌های عشق، خشونت شاید ناشی از گذراندن آن‌ها و ارزشمند بودن همین سفر است. — دنیل لاممین از این اثر زاویه دولان ناامید شدم. شاید هم نویسندگی، تدوین و بازی در نقش اصلی باعث شده او در قضاوت نسبت به این «غیر‌داستان» از حد کافی بی‌طرفی نداشته باشد. او «مکس» را نشان می‌دهد؛ مرد جوان فرانسوی-کانادایی که قرار است به استرالیا مهاجرت کند. در مهمانی با دوستان کودکی‌اش، او و دوست جذابش مت (گابریل دالمدی فریتاس) به‌زور در ویدیویی بازی می‌کنند که خواهر کوچکتر یکی از دوستان‌شان ساخته است. صحنه‌ای که در آن دو نفر همدیگر را می‌بوسند — چیزی که هیچ‌یک قبلاً به‌عنوان بزرگسال با مرد دیگری تجربه نکرده بودند — تنها آغازی است بر نمایش کند و عمداً آرام پیچیدگی‌هایی که آن بوسه بر رابطه‌شان می‌گذارد. مت دوست‌دختر دائمی دارد، پس آشتی او با احساسات «جدید» نسبت به دوستش شکل متفاوتی از مکس تنها پیدا می‌کند که با مادر در حال بهبودی از اعتیاد دست‌وپنجه نرم می‌کند. متأسفانه بسیاری از پیامدها را کارگردان بر عهده تماشاگر می‌گذارد و نشان نمی‌دهد. لازم نیست فیلمی کلیشه‌ای یا صرفاً شهوانی باشد، اما ما مجبوریم تصور کنیم که آن‌ها همدیگر را می‌خواهند چون می‌دانیم موضوع فیلم همین است — نه به‌خاطر ارائه شواهد ملموس یا حتی اشاره‌ای به میل. در واقع دیگران در گروه‌شان بیشتر عشوه و شوخی می‌کنند تا این دو نقش محوری. فیلم شروع و پایان مشخصی ندارد — فقط میانه دارد؛ میانه‌ای نسبتاً جالب فیلم‌برداری‌شده و خوش‌ساخت، اما در نهایت تنها یک میانه است. ارزش تماشا دارد — فکر می‌کنم دولان چیزی دارد — اما من از شخصیت‌ها و داستان انتظار بیشتری داشتم و در پایان بیشتر شبیه ناظری نارضایتمند بودم. با وجود علاقه‌ام به آثار زاویه دولان، این فیلم بسیار ناامیدکننده بود: پیش‌بینی‌پذیر، کسل‌کننده و بدون ارائه چیز جدید یا خلاقانه. بی‌صبرانه منتظر فیلم فوق‌العاده بعدی او هستم.