فیلم Rosario 2025

خودم را کمی گیج‌شده حس می‌کنم چون فیلم با درجه‌بندی R نشان داده شده و به‌نظرم این اشتباه است. برای اطمینان چک کردم—در سایت‌های دیگری هم همین رده را داشت. راستش، کلمات رکیک را حساب نکردم ولی حس کردم مثل همان فیلم‌های متفرقه و بی‌کیفیتِ ژانر وحشت است که تلاش می‌کنند فضا را ملایم کنند تا تماشاگر بیشتری جذب کنند و در نهایت چیزی جز...

خودم را کمی گیج‌شده حس می‌کنم چون فیلم با درجه‌بندی R نشان داده شده و به‌نظرم این اشتباه است. برای اطمینان چک کردم—در سایت‌های دیگری هم همین رده را داشت. راستش، کلمات رکیک را حساب نکردم ولی حس کردم مثل همان فیلم‌های متفرقه و بی‌کیفیتِ ژانر وحشت است که تلاش می‌کنند فضا را ملایم کنند تا تماشاگر بیشتری جذب کنند و در نهایت چیزی جز مزخرف تحویل نمی‌دهند. آن‌ها تا حدی خوب از موجود در سایه استفاده کردند و خیلی چیزها را به تخیل تماشاگر سپردند، اما در عین حال شدت وحشت و حتی خودِ داستان را کم‌رنگ کردند. از نظرِ داستان هم باید بگویم هیچ‌چیز چندان منطقی پیش نمی‌رفت؛ فیلم آن‌قدر یکنواخت بود که رفتم سراغ کارهای اداری از خانه تا خودم را سرگرم کنم. «روزاریو» یک فیلم وحشت فراطبیعی است که در مجموع بیش از همه فرصت‌های‌ از‌دست‌رفته را به مخاطب نشان می‌دهد. داستان درباره یک کارگزار بلندپایه وال‌استریت است که پس از مرگ مادربزرگش به آپارتمان فرسوده او بازمی‌گردد و در جریان یک کولاک، همراه با یک جسد و اتاقی مخفی پر از اشیاء اوکولت، گرفتار می‌شود. قصه ظرفیت تبدیل شدن به یک تریلر خفه‌کننده و دراماتیک را داشت اما اجرا متأسفانه خسته‌کننده است و ترس واقعی‌ای ایجاد نمی‌کند. فیلم به کلیشه‌های کهنه ژانر تکیه زیادی دارد؛ از جِمپ‌اسکِرهای پیش‌بینی‌شده تا ضربه‌های موسیقایی بلند که بیشتر احساس ناامیدی منتقل می‌کنند تا ترس. حتی حضور بازیگر توانمندی مثل دیوید دستمالچیان هم کمکی به نجات تجربه نکرده؛ او در نقش فرعی عجیب و غریبی که از داستان اصلی جداست کاملاً به هدر رفته است. امرود توبیا هم نتوانسته انرژی لازم را به نقش اصلی بدهد و بازی‌اش تخت و غیرقانع‌کننده است؛ گذار شخصیتش از شکاکی به تسلط بر جادوی باستانی خیلی ساده و نامناسب نشان داده می‌شود. از لحاظ بصری فیلم در طراحی صحنه کثیف و جلوه‌های عملیِ بدن‌محور ــ از جمله صحنه‌های پوست‌خزنده با کرم‌ها و اجساد گندیده ــ عملکرد قابل قبولی دارد، اما همین شوک‌های تَهوع‌آور هم جبرانِ فیلمنامه ضعیف و ریتم نامتعادل نمی‌شود. در پرداخت به موضوع «نفرین خانوادگی» بیش از حد محتاط عمل شده و در نتیجه فیلم چیزی شبیه یک تماشا 4 از 10 است: بی‌ضرر اما کاملاً فراموش‌شدنی.