فیلم The Hired Hand 1971

بازگشت یا وفاداری؟ فیلم The Hired Hand به کارگردانی پیتر فوندا و نوشتهٔ آلن شارپ ساخته شده است؛ در آن فوندا، وارن اوتس و ورنا بلوم بازی می‌کنند. موسیقی اثر از بروس لنگهورن و فیلم‌برداری از ویلماس زیگموند است. هری کالینگز (فوندا) و شریکش آرچ هریس (اوتس) مدت‌هاست در دل غرب وحشی سرگردان‌اند. هری بالاخره تصمیم می‌گیرد کار را کنار بگذارد و پس از هفت سال دوری،...

بازگشت یا وفاداری؟ فیلم The Hired Hand به کارگردانی پیتر فوندا و نوشتهٔ آلن شارپ ساخته شده است؛ در آن فوندا، وارن اوتس و ورنا بلوم بازی می‌کنند. موسیقی اثر از بروس لنگهورن و فیلم‌برداری از ویلماس زیگموند است. هری کالینگز (فوندا) و شریکش آرچ هریس (اوتس) مدت‌هاست در دل غرب وحشی سرگردان‌اند. هری بالاخره تصمیم می‌گیرد کار را کنار بگذارد و پس از هفت سال دوری، به سوی زن و فرزند جداافتاده‌اش بازگردد. فریبنده، بسیار فریبنده؛ این وسترن با فرمی ساده اما تأثیرگذار، همچون گنجی پنهان است. این نخستین تجربه کارگردانی فوندا بود و او بعدها تنها دو فیلم بلند دیگر کارگردانی کرد، بنابراین شاید این مدیوم برای او به‌طور ماندگار مناسب نبود. بااین‌حال علاقهٔ او به این اثر گواه آن است که در اجرای آن درست عمل کرده و شاید خودِ فوندا دریافت که از نظر رضایت شخصی، نمی‌تواند از The Hired Hand فراتر رود. فیلم مانند افسانه‌ای سوگوار و ظریف است که با دقتی ظریف گام‌هایش را برمی‌دارد. از نظر روایی، داستان ساده است: آیا یک مرد می‌تواند با خانوادهٔ از هم‌پاشیده‌اش دوباره ارتباط برقرار کند؟ زنگ خطر اما در قالب آزمونی برای وفاداری خود را نشان می‌دهد؛ در مرکزیتِ ماجرا همین پرسش قرار دارد. یکی از خطوط دراماتیک برجسته نشان می‌دهد که زنی هم به محبت جسمی و هم به حمایت روانی نیاز دارد، در حالی که دنیای مردانه در اطرافش به تلاطم افتاده است؛ اما نیروی محرکهٔ اصلی، سه آدم گمشده و تنهاست که در این چهارراهِ خاک‌گرفتهٔ غرب در برابر هم قرار گرفته‌اند. فیلم از نظر فنی لذت‌بخش است. تصویرسازی زیگموند — که پیش‌تر در آثار دیگری مانند McCabe & Mrs. Miller و Deliverance درخشیده — با رنگ‌بندی‌های طبیعی و غنی، لحظات زیبایی را ثبت کرده که حتی از تلخیِ چشم‌اندازِ بایرِ محل زندگی شخصیت‌ها پیشی می‌گیرد. موسیقی لنگهورن با حس تأمل و گاه هراس، هم‌سوتر با فضای اثر است. تدوینِ فرانک مازولا حال‌وهوایی امپرسیونیستی دارد و نگارش شارپ دقیق و متعهد به واقع‌گراییِ دوره است، بی‌آن‌که مخاطب را تحقیر کند. فوندا در نقش هری اجرای ظریف و تاثیرگذاری ارائه می‌دهد؛ او کالینگز را با احساسی از تسلیم خسته‌کننده نسبت به زندگی‌ای که از دست داده، به تصویر می‌کشد. به‌عنوان کارگردان، فوندا به همبازیانش فرصت درخشش می‌دهد. وارن اوتس، که طرفدارانش از توانایی‌هایش آگاه‌اند، بار دیگر نشان می‌دهد که چه بازیگر کاراکتری عظیمی بوده و هست؛ این فیلم نگاهی به آن‌چه او می‌توانست باشد ارائه می‌دهد. ورنا بلوم، با پرهیز از آرایش‌ها و آرایش‌موهای اغراق‌شده تا حس واقع‌گراییِ غرب حفظ شود، هانا کالینگز را هم‌زمان صمیمی و استوار جلوه می‌دهد — بازی‌اش فوق‌العاده است. در فیلم لحظاتی از خشونت وجود دارد که برای کامل شدن حلقهٔ داستان و آشکار شدن نتیجهٔ نهایی لازم‌اند، اما The Hired Hand هرگز یک اثر اکشن صرف نیست. تا حدی می‌توان درک کرد که چرا هنگام انتشار با بی‌مهری مواجه شد، مورد دخل و تصرف قرار گرفت و در نهایت توسط یونیورسال کنار گذاشته شد. این نخستین فیلمی بود که فوندا پس از موج‌سازیِ Easy Rider ساخت، و انتظارها دربارهٔ آن تا حدی گیج‌کننده بود. نقدهای اولیه تند بودند — «کجاست تیراندازی‌ها و تعقیب‌های پرهیجان اسب؟» — و بدین‌سان این فیلم زیبا برای سال‌ها گم شد. خوشبختانه با انتشار در قالب‌های خانگی، اکنون می‌توان آن را در تمام ظرافتش دید. ۹/۱۰