فیلم Tombstone 1993

تومبستون بار دیگر داستان ویات ارپ را بازگو می‌کند، این‌بار با بازی کرت راسل در نقش اصلی و یک گروه بازیگری همدل و توانمند که وال کیلمر، سم الیوت، بیل پاکستون، مایکل بیهن و پاورز بوت هم در آن حضور دارند. نتیجه شاید چیزی شبیه «ستاره‌های درجه یک» تمام‌عیار نباشد، اما این ترکیب بازیگران به‌خوبی با هم جور درمی‌آید و فیلم بیش از مجموع اجزایش...

تومبستون بار دیگر داستان ویات ارپ را بازگو می‌کند، این‌بار با بازی کرت راسل در نقش اصلی و یک گروه بازیگری همدل و توانمند که وال کیلمر، سم الیوت، بیل پاکستون، مایکل بیهن و پاورز بوت هم در آن حضور دارند. نتیجه شاید چیزی شبیه «ستاره‌های درجه یک» تمام‌عیار نباشد، اما این ترکیب بازیگران به‌خوبی با هم جور درمی‌آید و فیلم بیش از مجموع اجزایش تأثیرگذار است. وال کیلمر با بازی در نقش داک هالی‌دی یکه می‌تازد؛ داکِ بیمار، جذاب و خطرناک را با تمام جزئیات می‌سازد و چندین صحنه را از آنِ خود می‌کند. کرت راسل در نقش ویات ارپ کاریزماتیک و قابل‌قبول است و سم الیوت، مایکل بیهن و پاورز بوت نیز نقش‌های منفی و متضاد را خوب ایفا می‌کنند—به‌ویژه کنش‌های میان بیهن و کیلمر بسیار تیز و تأثیرگذار است. صحنه‌های تیراندازی فیلم به‌خوبی اجرا شده و در میان آن‌ها نبرد معروف او.کِی. کورال یکی از بهترین برداشت‌های سینمایی از این رویارویی است. فیلم اجازه می‌دهد تا شخصیت‌ها نفس بکشند و تنش به‌تدریج شکل بگیرد؛ این باعث می‌شود پیش از اوج‌گیری در نبرد بزرگ، ارتباط با آدم‌ها و موقعیت‌ها برقرار شود. با این حال گاهی به ملودرام متمایل می‌شود—مرگ مورگان نمونه‌ای از این دست است—و پایان‌بندی کمی شتاب‌زده و مونتاژمحور به‌نظر می‌رسد. از نظر تاریخی هم هرچند فیلم در کلیت، رخدادهای منتهی به درگیری او.کِی. کورال و پیامدهایش را در چارچوب مناسبی قرار می‌دهد، اما اشکالات و سهل‌گیری‌هایی در بازسازی دقیق تاریخ دیده می‌شود. از نظر بصری و فنی کار تیم‌های صحنه‌آرایی، گریم و لباس خوب است و فیلم با نورپردازی گرم و نماهای خارجی چشم‌نواز همراه است؛ موسیقی شاید چندان به‌یادماندنی نباشد اما مناسب فضای فیلم است. بعضی عناصر داستانی، مثل خط عاشقانه بین ویات و جوزفین (دانا دِلِینی)، گاه اضافه و غیرضروری به‌نظر می‌رسند اما در مواقعی به پرداخت درونی‌تر شخصیت ویات کمک می‌کنند. تولید فیلم با پیچیدگی‌هایی همراه بود و تغییرات در نویسندگی/کارگردانی نیز رخ داد، اما در نهایت تومبستون محصولی دلپذیر برای طرفداران وسترن کلاسیک است: فیلمی سرگرم‌کننده، پرانرژی و پر از دیالوگ‌های به‌یادماندنی که هم نوستالژی ژانر را پاس می‌دارد و هم مخاطب معاصر را درگیر می‌کند.