فیلم My Name Is Julia Ross 1945

فیلم «نام من جولیا راس» (My Name Is Julia Ross) به کارگردانی جوزف اچ. لوئیس و با فیلمنامه‌ای از موریل روی بالتون بر اساس رمان «زنِ لباس قرمز» اثر آنتونی گیلبرت ساخته شده است. در این فیلم نینا فوچ، دییم می‌ویتی (May Whitty)، جرج مک‌ریدی، رولاند وارنو، آنِیتا شارپ-بولستر و دوریس لوید نقش‌آفرینی می‌کنند. موسیقی اثر از میشا باکالنیکُف و فیلم‌برداری از بورنت گافی است. جولیا...

فیلم «نام من جولیا راس» (My Name Is Julia Ross) به کارگردانی جوزف اچ. لوئیس و با فیلمنامه‌ای از موریل روی بالتون بر اساس رمان «زنِ لباس قرمز» اثر آنتونی گیلبرت ساخته شده است. در این فیلم نینا فوچ، دییم می‌ویتی (May Whitty)، جرج مک‌ریدی، رولاند وارنو، آنِیتا شارپ-بولستر و دوریس لوید نقش‌آفرینی می‌کنند. موسیقی اثر از میشا باکالنیکُف و فیلم‌برداری از بورنت گافی است. جولیا راس (با بازی فوچ)، که بیکار و دِرَنگ‌کار به صاحبخانه است، بی‌درنگ پیشنهاد کار منشی در منزل خانم هیوگز را می‌پذیرد. شب اول شروع به کار در خانه هیوگز در لندن، دو روز بعد چشمانش را در عمارت صخره‌ای‌ای در کورنوال باز می‌کند. به او گفته می‌شود مدت‌ها دچار مشکلات روانی بوده، نامش ماریون هیوگز است و همسر رالف هیوگز (مک‌ریدی) است... این فیلم نقش بسیار مهمی در کارنامه جوزف اچ. لوئیس دارد و عملاً او را مطرح کرد؛ علاقه‌مندان نوآر بعدها از آثار دیگری چون Gun Crazy و The Big Combo هم بهره‌مند شدند. با مدت زمان فشرده (۶۵ دقیقه) و بودجه محدود، فیلم نمونه‌ای است از کاری که یک تیم کارگردان و فیلم‌بردار نوآر می‌تواند حتی در محدودیت‌ها به انجام برساند؛ تولیدی کلاسیک در ژانر نوآر. روایت قصه ساده و آشناست، اما جو و هوش بصری فیلم باعث می‌شود کار تکراری به نظر نرسد. فیلم در طیف نوآر گوتیک قرار می‌گیرد و در سنت آثاری مثل Rebecca، Gaslight و Suspicion حرکت می‌کند. در عین حال کاملاً حال و هوای «خانه قدیمی ترسناک» را هم دارد: پله‌های وهم‌انگیز، اتاق‌های با دیوارپوش چوبی، گذرگاه‌های مخفی و حتی گربه سیاه. فضاسازی عمارت روی صخره کنار دریا که مه شبانه در آن می‌پیچد، بسیار موٌد و تأثیرگذار است. شخصیت‌پردازی‌ها (با بازی‌های قوی بازیگران) زنده و عجیب‌اند؛ مشخص است که جولیا راس تنها انسانی «عادی» در خانه هیوگز است. در میان بازی‌ها، رالف هیوگزِ مک‌ریدی برجسته‌ترین است؛ او محرک اصلی رویدادهاست، چاقوهایش را همچون کسی که دلبستگی وسواسی دارد نوازش می‌کند و به‌عنوان یک ضدقهرمان نوآر بسیار به‌یادماندنی ظاهر می‌شود. آنچه فیلم را فراتر از متن می‌برد، کارهایی است که لوئیس و گافی در سطح بصری انجام می‌دهند. هرچند نشانه‌های اکسپرسیونیستی دیده می‌شود، اما پرداخت‌های غیرمتقارن دوربین و نماهای دید از نزدیک‌اند که بیننده را به دنیای گیج و تازه جولیا وارد می‌کنند. صحنه‌های به‌یادماندنی فراوان‌اند؛ از خیابان بارانی تا جولیا که از پشت میله‌های اتاقش نگاه می‌کند — در اینجا لذت‌های بصری فراوان است. پایان‌بندی کمی شتاب‌زده است و مانند بسیاری از روایت‌های این‌گونه، باید بعضی رخدادهای نامحتمل را نادیده گرفت. اما این کار آسان است، چون جو فیلم فراتر از حد است و هیچ شاتِ بیهوده‌ای در آن دیده نمی‌شود. به‌طور کلی برای دوستداران نوآر گوتیک توصیه‌ای مطمئن است. امتیاز: ۸/۱۰