فیلم The Miracle of Our Lady of Fatima 1952

جالب است که این روایت از پرتغال پس از انقلاب، کلیسا را به‌عنوان سنگری برای آزادی نشان می‌دهد، در حالی که درست یک نسل پیش نماد کنترل دولتی و تسلط دگماتیک بود. گرچه وضعِ حکومت تغییر کرده، مردم کشاورز منطقه همچنان به دین نیاکان وفادارند؛ با این حال گویا آن‌قدر ایمان ندارند که از خشم الهی مصون بمانند، از این رو ظهورِ بانویی به سه...

جالب است که این روایت از پرتغال پس از انقلاب، کلیسا را به‌عنوان سنگری برای آزادی نشان می‌دهد، در حالی که درست یک نسل پیش نماد کنترل دولتی و تسلط دگماتیک بود. گرچه وضعِ حکومت تغییر کرده، مردم کشاورز منطقه همچنان به دین نیاکان وفادارند؛ با این حال گویا آن‌قدر ایمان ندارند که از خشم الهی مصون بمانند، از این رو ظهورِ بانویی به سه کودک روستایی از دهکده فاطیما اتفاق می‌افتد. او نارضایتی خدا را از امتش بازگو می‌کند و می‌گوید باید رنج بکشند تا بخشی از گناهان انسان‌ها پاک شود. کودکان با شوق این پیام را می‌پذیرند، اما وقتی خبر دیدگاهشان پخش می‌شود، کلیسای محلی تردید نشان می‌دهد و والدین نگران‌اند که حکومت اقتدارگرا از ماجرا مطلع شود. در پی این واقعه، این کودکان معصوم در معرض مبارزه‌ای قرار می‌گیرند با طیفی گسترده از کسانی که از منظر ایدئولوژیک یا سیاسی تحت‌تأثیر ادعای ملاقات با مریم باکره قرار نگرفته‌اند. گیلبرت رولاند ستاره فیلم است، اما ستارگان واقعی آن همان سه کودک‌اند؛ باورهای ساده و آسیب‌پذیری‌شان با عزم راسخش برای پای‌بندی به حقیقتشان—هرچند ناراحت‌کننده یا همراه با خشونت باشد—تضاد دلخراشی ایجاد می‌کند. جمعیت تا حد زیادی از امید خالی شده و به‌سرعت امیدهایش را به معجزه‌ای وعده‌داده شده می‌بندد؛ اما آیا آن معجزه رخ خواهد داد یا این سه کودک فقط چیزی ساخته‌اند؟ فیلم از نظر فیلم‌برداری خوش‌ساخت است و با موسیقی کرّال پرشور، آرام‌آرام داستان را پیش می‌برد. واقع‌نمایی بر اساس رویدادهای واقعی، گرچه ادعاهایی را تقویت می‌کند که هرگز به‌طور قطع ثابت نشدند، اما بی‌شک برای مردمی که رؤیای جمهوری جدیدشان فقط به تسلط چهره‌های دیگری انجامیده بود—با اختلافاتی متفاوت و کینه‌هایی برای انتقام—تسلی و آرامش فراهم آورد. فیلم احساساتی است و نگاهی نرم و ملایم به دینداری دارد، اما حتی منِ شکاک نیز با دیدنش تا حدودی فهمیدم چرا بعضی آدم‌های کاملاً عاقل باور می‌کنند.