فیلم 20,000 Leagues Under the Sea 1954

یک اقتباس شگفت‌انگیز از ژول ورن. به‌تازگی این فیلم را دیدم و خوشحالم که می‌بینم هنوز هم یکی از بهترین فیلم‌های لایو-اکشن دیزنی است. برداشتِ باکیفیتی از داستان پیشروِ ورن درباره زیردریایی‌ها و تهدید اتمی که به‌زودی در ذهن عموم جای گرفت؛ این اقتباس یک ماجراجویی علمی-تخیلی پُرهیجان است که از کار برجسته همه عوامل سود می‌برد. بازیگران فوق‌العاده‌اند: جیمز میسون در نقش کاپیتان نمو می‌درخشد؛ شخصیتِ...

یک اقتباس شگفت‌انگیز از ژول ورن. به‌تازگی این فیلم را دیدم و خوشحالم که می‌بینم هنوز هم یکی از بهترین فیلم‌های لایو-اکشن دیزنی است. برداشتِ باکیفیتی از داستان پیشروِ ورن درباره زیردریایی‌ها و تهدید اتمی که به‌زودی در ذهن عموم جای گرفت؛ این اقتباس یک ماجراجویی علمی-تخیلی پُرهیجان است که از کار برجسته همه عوامل سود می‌برد. بازیگران فوق‌العاده‌اند: جیمز میسون در نقش کاپیتان نمو می‌درخشد؛ شخصیتِ دیوانه‌وار اما باهوش، زمخت و تهدیدآمیز با چاشنی‌ای از تئاتری‌بودن که به فیلم رنگ و بو می‌دهد. کرک داگلاس هم مانند پوپ‌آی، سخت و سرسخت است؛ با خواندن و رقصی که روحیه را بالا می‌برد و حتی وقتی با یک فُک دوست می‌شود، احساسِ قلبیِ فیلم را شادتر می‌کند. پیتر لوره مانند همیشه محکم بازی می‌کند و پل لوکاس تقریباً نمایش را از آن خود می‌کند در نقش پروفسور پیِر آروناکسِ درگیر و دچار تضاد درونی. دکورها دیدنی‌اند، کارگردانی روان است و جلوه‌های ویژه به‌گونه‌ای‌اند که سخت بتوان باور کرد فیلم اوایل دهه ۱۹۵۰ ساخته شده. در نهایت، این فیلم داستانی بزرگسالانه و هم‌زمان ماجرایی برای کودکان است؛ صحنه نبرد با اختاپوس غول‌پیکر که میسون و داگلاس تا مرگ با آن می‌جنگند، نشان می‌دهد که «بیست‌هزار فرسنگ زیر دریا» یک لذت خالص است. نمره: ۹/۱۰. تفسیر دیگری از فیلم هم آن را اقتباسی سبک‌دار و رنگین از شاید مشهورترین داستان ژول ورن می‌داند: جیمز میسون در نقش کاپیتان نمو مصمم و درعین‌حال کم‌بینش، که معتقد است بهترین راه ریشه‌کن‌کردن جنگ، نابود کردن ابزارهای جنگی است. او ناوهای جنگی را با زیردریایی زرهی ابتدایی‌اش «ناتیلوس» هدف می‌گیرد و آن‌ها را با کوباندن غرق می‌کند. روح سرکوب‌شده او با موسیقی ارگ شورانگیز و نماهای بسته از چهره و چشم‌هایش به‌خوبی به تصویر کشیده می‌شود. کرک داگلاس، پل لوکاس و پیتر لوره که به‌طرز آزاردهنده‌ای چاپلوس است، از یکی از همین حملات نجات می‌یابند و داستان از آنجا شکل می‌گیرد. این یک داستان ماجرایی فانتزی عالی است که رنگی از آگاهی و حتی قدری دلسوزی در خود دارد — هرچند من در پایان تا حدی با نمو هم‌نظر بودم و از نتیجه‌گیری کمی ناامید شدم. روایت‌گویی والت دیزنی در بهترین حالت خود به‌همراه برخی فیلم‌برداری‌های زیرآبی پیشگامانه.