فیلم Peaky Blinders: The Immortal Man 2026

آیا کسی «پرایوت شولتز» (۱۹۸۱) اثر مایکل الفیک را به یاد دارد؟ در این فیلم، نازی‌های پلید میلیون‌ها اسکناس بانک انگلستان را جعل کرده‌اند و قصد دارند با پخش آن اقتصاد بریتانیا را فلج کنند و به این ترتیب جنگ را به نفع خود کوتاه کنند. «بکِت» (تیم راث) عامل آن‌هاست و تصمیم دارد «دوک» (بری کیوگان) را recruited کند تا در قاچاق و توزیع...

آیا کسی «پرایوت شولتز» (۱۹۸۱) اثر مایکل الفیک را به یاد دارد؟ در این فیلم، نازی‌های پلید میلیون‌ها اسکناس بانک انگلستان را جعل کرده‌اند و قصد دارند با پخش آن اقتصاد بریتانیا را فلج کنند و به این ترتیب جنگ را به نفع خود کوتاه کنند. «بکِت» (تیم راث) عامل آن‌هاست و تصمیم دارد «دوک» (بری کیوگان) را recruited کند تا در قاچاق و توزیع حدود ۷۰ میلیون پوند از این اسکناس‌ها به او کمک کند. دوک که پس از بازنشستگی پدرش «تامی» (کیلیان مورفی) و کناره‌گیری او به یک عمارت روستایی برای نوشتن خاطرات، کنترل گروه «پیکی بلایندرز» را به دست گرفته، هر روز بی‌محابا‌تر می‌شود. عمّه‌اش «آدا» (سوفی روندل) از افراط‌های او نگران است و تصمیم می‌گیرد برادرش را از خطرات غیبت طولانی‌اش آگاه کند؛ او از موقعیتش به‌عنوان نماینده پارلمان برای جمع‌آوری اطلاعاتی دربارهٔ نوه‌اش استفاده می‌کند که در صورتی که به دست نظامیان برسد می‌تواند منجر به مجازات او شود. این احتمال برای بکِت خوشایند نیست، اما تا کجا پیش خواهد رفت؟ آیا دوک واقعاً برای به‌دست آوردن غنیمت دست به هر کاری خواهد زد و چه چیزی لازم است تا تامی را از تبعید خودخواسته‌اش بیرون بکشند؟ مورفی از همان ابتدا به ما هشدار می‌دهد که نباید بیش از این برای بینندگان تلویزیون فاش کنیم، پس بهتر است همین‌جا بسنده کنم — اما کافی است بگویم این فیلم جانشینی شایسته برای آن سریال تلویزیونی خشن و زمخت است که بر پایهٔ آن ساخته شده. با این حال نیازی نیست حتماً آن سریال‌ها را دیده باشید؛ این اثر یک درام مستقل است که با سبک و سیاق توانایی فلاکت، خشونت و وفاداری‌های دوپهلو در دوره‌ای را به تصویر می‌کشد که خانواده و وطن لزوماً در یک جبهه نبودند. هرچه بیشتر به بازی کیوگان نگاه می‌کنم، محدودیت‌های بازیگری‌اش برایم روشن‌تر می‌شود، اما در اینجا او کاملاً مناسب نقش پسر کمی دیوانه‌خو و در عین حال درگیر تضاد است؛ پدری که مورفی با میزان مناسبی از تهدید و انسانیت ترسیم کرده. تیم راث، فرگوسن و همیشه قابل‌اعتماد ند دنهی همگی به روایت محکمی کمک می‌کنند که عناصر عرفانی رومی‌ها را با خشونت‌های عملی جنگ مدرن و البته کمی طمع کهنه تلفیق می‌کند. تولید فیلم از نظر بصری چشم‌نواز است و کل اثر برای تقریباً دو ساعت، هرچند گاهی ابهام‌آمیز، به‌طور لذت‌بخشی پیش می‌رود.