فیلم How to Make a Killing 2026

همیشه قرار بود کار سختی باشد که این فیلم با «Kind Hearts and Coronets» (۱۹۴۹) مقایسه شود، اما واقعاً آمادهٔ چیزی تا این حد کم‌مایه نبودم. در اصل تنها وسیله‌ای است برای به رخ کشیدن گلن پاول که همیشه خوش‌مشرب است، اما حتی نقش او هم به‌طور ناامیدکننده‌ای نیمه‌کاره مانده و از آن فیلم‌هایی است که بهترین بخش‌هایش را در تریلرها دیده‌ایم. روایت به شکل...

همیشه قرار بود کار سختی باشد که این فیلم با «Kind Hearts and Coronets» (۱۹۴۹) مقایسه شود، اما واقعاً آمادهٔ چیزی تا این حد کم‌مایه نبودم. در اصل تنها وسیله‌ای است برای به رخ کشیدن گلن پاول که همیشه خوش‌مشرب است، اما حتی نقش او هم به‌طور ناامیدکننده‌ای نیمه‌کاره مانده و از آن فیلم‌هایی است که بهترین بخش‌هایش را در تریلرها دیده‌ایم. روایت به شکل اعتراف «بکت» در گفت‌وگو با یک کشیش است، در حالی که منتظر اعدام قریب‌الوقوع است. افشاگری‌هایش نشان می‌دهد مادرش از خانواده‌ای بسیار متمول بوده اما پس از اصرار برای داشتن فرزند با موسیقیدانی کاملاً نامتناسب، رها شده بود. آن‌ها که به حال خود رها شدند، تا زمان مرگ زودرس مادر که بکت را در پی انتقام انداخت، دست‌وپنجه نرم کردند. برای گذران زندگی در خیاط‌خانه‌ای کار می‌کند و در آن‌جا با دوست دوران کودکی‌اش «جولیا»، که کمی نخبه‌پرست است، روبه‌رو می‌شود و او دانهٔ فکری مکارانه‌ای در ذهن او می‌کارد: چه راهی بهتر از این که هفت نفر بالاتر در شجره‌نامه را یکی‌یکی حذف کند تا ارث به دست آید؟ وقتی اوضاع ظاهراً خوب پیش می‌رود، بکت با نامزد یکی از خویشاوندان محکوم روبه‌رو می‌شود—«روث»—و خیلی زود عاشقش می‌شود. مشکل اینجاست که «جولیا» که ازدواج ناپایداری دارد، به نقشهٔ او پی می‌برد و حالا بکت باید هم‌زمان چند چیز را مدیریت کند: دختر را نگه دارد، رولزرویس را به دست آورد و از طناب دار فرار کند. چند لحظه لبخندآور هست، اما به‌طور کلی درام واقعاً جرقه نمی‌زند. بخشی از مشکل این است که نقشِ «قربانیان» اصلاً پرداخت نمی‌شود؛ هر کدام چند لحظه در کانون توجه دارند، اما بخش‌هایشان نیاز به تقویت بسیار بیشتری داشت تا اثرات کمدی سیاه و عجیب فیلم برجسته‌تر شود. حضور اد هریس تا انتها ادامه می‌یابد اما چندان منطقی نیست و نیمه‌منتظر بودم کسی مثل تیم کری از پشت یکی از پانل‌های چوبی راهرو سر برآورد. کوالی ظاهر مناسب دارد اما شخصیت او از هیچ‌یک از جذابیت‌های شیطنت‌آمیز یا پیچیدگی‌های نقشه‌چینی‌ای که لازم بود برخوردار نیست، و من با حس نگرانی بیرون آمدم که شاید کسی در جایی فکر ساخت دنباله‌ای باشد اگر فیلم در گیشه موفق شود. تماشایش قابل‌تحمل است، اما نمونهٔ دیگری است از بازسازی سینمایی اثری که در اصل سالم بود و نیازی به بازسازی پس از هفتاد‌وپنج سال نداشت.