فیلم Michael 2026

با توجه به حضور گستردهٔ اعضای خانوادهٔ جکسون در این تولید شیک، از حس توخالیِ کلی اثر نتوانستم بی‌تفاوت بگذرم. بی‌شک جعفر جکسون تا حدودی جذابیت و آسیب‌پذیری کودکانهٔ عموش را دارد، اما اگر نمی‌دانستیم عضو همان خانواده است، مطمئن نیستم بازی او در نقش‌های خارج از رقص آن‌قدر قانع‌کننده می‌بود. فیلم با سال‌های کودکی او — ده‌ساله یا شاید هشت‌ساله — آغاز می‌شود؛ با...

با توجه به حضور گستردهٔ اعضای خانوادهٔ جکسون در این تولید شیک، از حس توخالیِ کلی اثر نتوانستم بی‌تفاوت بگذرم. بی‌شک جعفر جکسون تا حدودی جذابیت و آسیب‌پذیری کودکانهٔ عموش را دارد، اما اگر نمی‌دانستیم عضو همان خانواده است، مطمئن نیستم بازی او در نقش‌های خارج از رقص آن‌قدر قانع‌کننده می‌بود. فیلم با سال‌های کودکی او — ده‌ساله یا شاید هشت‌ساله — آغاز می‌شود؛ با خشونت خانگی از سوی پدر سخت‌گیرشان، جو (کولمن دومینگو)، در حالی که مادر ناتوانشان، کاترین (نیا لانگ)، تماشا می‌کند، اما هرگز به درک واقعی پیوند میان خواهر و برادرها نمی‌رسیم (آثاری از جانت دیده نمی‌شود). با وجود طول چندساعتهٔ فیلم، وقتی به دوران بزرگسالی و مرحلهٔ «مارها و لاماها» می‌رسیم، به نظر می‌رسد کارها شتاب‌زده جلو می‌روند و رابطهٔ او با بری گوردی (لارنز تیت)، کوینسی جونز (کندریک سیمپسون) یا مدیر و حامی‌اش جان برانکا (مایلز تلر) واقعاً توضیح داده نمی‌شود. هیچ شکی نیست که این جکسون در استودیو و روی صحنه در عنصر خود است؛ اجراهایش نزدیک به تقلید‌اند اما با تازگی‌ای که نشان می‌دهد شخصیتی منحصر‌به‌فرد دارد و به‌طور کاریزماتیک آن را نشان می‌دهد. فیلم از نظر جلوه‌ها و نوآوری به همان اندازه پرزرق‌وبرق به‌نظر می‌رسد که اجراها بودند، اما عمق ندارد. درواقع بیشتر شبیه یک فن‌زیِر صیقلی‌شده است که ما را تا «Bad» همراهی می‌کند با وعدهٔ جزئیات بیشتر، اما بدون اینکه واقعاً چیز زیادی بیش از مطالب ویکی‌پدیا دربارهٔ او بفهمیم. بازیِ دومینگو جنون‌آمیز و قانع‌کننده است، اما به‌نظر می‌رسد سازندگان خیلی به سوژه نزدیک بوده‌اند تا بتوانند عینی نشان دهند چه چیزی او را به حرکت درمی‌آورد؛ بنابراین از سینما بیرون آمدم با یادِ مردی که در ومبلی ۱۹۸۸ دیده بودم، اما نه با بینشی عمیق‌تر. از فیلم واقعاً لذت بردم. به‌نوعی مایکل جکسون را همچون بازگشته از گذشته نشان داد. طرفداران در سراسر جهان از آن خوششان آمدند. آنتوان فوکوا در کنار حذف جنجال‌های پیرامون مایکل، تمرکز را روی مسیر صعودش به شهرت گذاشته است. جعفر جکسون و کولمن دومینگو در فیلم عملکرد بسیار خوبی دارند. امتیاز من برای فیلم: 9.5/10. تجربهٔ سینمایی فوق‌العاده هرچقدر هم فیلم را تماشا کنید، اگر طرفدار مایکل جکسون باشید، باز هم جذاب‌تر می‌شود. فیلم نگاهی سریع به زندگی اولیهٔ پادشاه پاپ ارائه می‌دهد بی‌آن‌که احساس شتاب‌زدگی کامل پیدا کند. اساساً نشان می‌دهد چگونه او تبدیل به پادشاه پاپ شد و چه چیزهایی لازم بود، از جمله سوءاستفادهٔ پدر و مبارزه با کودکی از دست‌رفته و دغدغه‌های مربوط به ظاهرش. گرچه از نظر ساختار و طول، Bohemian Rhapsody را بیشتر پسندیدم، این فیلم تصویری تازه از زندگی او ارائه می‌دهد؛ هرچند ساختاری مشابهِ Bohemian Rhapsody می‌توانست آن را بهتر کند. مدت زمان فیلم حدود ۱۲۷ دقیقه است که کمتر از Bohemian Rhapsody (۱۳۴ دقیقه) است؛ این کوتاهی نسبی باعث شده برای کسانی که تمرکز کوتاه‌تری دارند هم قابل‌تحمل باشد، به‌خصوص نسل‌های جوان‌تر. نمرات (از ۱۰): - داستان: ۸.۲ — خوب نوشته شده و گاهی با طنز - ریتم: ۷.۱ — سریع اما نه شتاب‌زده - ساختار: ۵.۳ — بسیار خطی و گاهی کم‌جذاب - بازیگری: ۸ — اجرای خوب از کولمن، جولیانو، جعفر، نیا و مایلز - دقت تاریخی: ۹.۱ — خط زمانی بهتر از Bohemian Rhapsody - کاوش شخصیتی: ۴.۸ — شبیه یک صفحهٔ ویکی‌پدیا و چیز منحصربه‌فردی اضافه نمی‌کند - درام: ۸.۹ — خوب اجرا شده - موسیقی متن: ۷.۳ — ترکیبی از قطعات محبوب، انتخاب‌های مناسب - جلوه‌های ویژه (CGI): ۶.۵ — گاهی حواس‌پرت‌کن است، مخصوصاً در مورد بابلز، اما تجربه را خراب نمی‌کند - رقص: ۹.۸ — واقعاً شاهکار، بدون عیب - فیلم‌برداری: ۷.۵ — پویا و گاهی مخصوص نسل جدید به نظر می‌رسد - پایان‌بندی: ۸.۸ — به اندازهٔ کافی تدارک برای قسمت دوم دارد و با اوج خاتمه می‌یابد جمع‌بندی کلی: ۷.۶/۱۰ (چهار ستاره)