فیلم Two Prosecutors 2025

اعتماد و ایده‌آلیسم بی‌تردید صفات والایی‌اند، اما وقتی به حد افراط برسند به‌راحتی تبدیل به ساده‌لوحی و زودباوری می‌شوند و این خصوصیات می‌توانند پیامدهای ویرانگری داشته باشند. چیزی که برایم قابل‌فهم نیست این است که چرا کسی بخواهد فیلمی درباره‌ٔ چنین نتیجه‌ای بسازد که نه جذاب است و نه الهام‌بخش. آیا قرار است هشدار باشد؟ تراژدی‌ای عظیم؟ یا نمایش پیامدهای دیر بیدار شدن برای درک...

اعتماد و ایده‌آلیسم بی‌تردید صفات والایی‌اند، اما وقتی به حد افراط برسند به‌راحتی تبدیل به ساده‌لوحی و زودباوری می‌شوند و این خصوصیات می‌توانند پیامدهای ویرانگری داشته باشند. چیزی که برایم قابل‌فهم نیست این است که چرا کسی بخواهد فیلمی درباره‌ٔ چنین نتیجه‌ای بسازد که نه جذاب است و نه الهام‌بخش. آیا قرار است هشدار باشد؟ تراژدی‌ای عظیم؟ یا نمایش پیامدهای دیر بیدار شدن برای درک اوضاع؟ وضعیت وقتی بدتر می‌شود که قربانی می‌تواند به‌روشنی آیندهٔ محتوم را ببیند ولی باز هم گرفتار می‌شود. آیا این قرار است ما را روشن کند؟ سخت است این را قبول کرد وقتی خودمان آینده را می‌بینیم (حتی اگر قهرمان داستان نخواهد یا نتواند آن را ببیند). اگر بتوانید این وضعیت را تصور کنید، ایدهٔ کلی این درام تاریخی آشکار از کارگردان-نویسندهٔ سرگئی لوزنیتسا برایتان روشن می‌شود. فیلم در اتحاد شوروی سال ۱۹۳۷ و در اوج استیلا و سرکوب‌های سیاسی جوزف استالین می‌گذرد و داستان یک دادستان جوان ایده‌آلیست (الکساندر کوزنیتسوف) را روایت می‌کند که مسئول رسیدگی به شکایات رفقای معمولی است؛ رفقایی که «حقوق»‌شان توسط دولت، به‌ویژه مأموران نژادبدنام «ان‌کا‌وه‌دِ» نقض شده است. وقتی او درمی‌یابد که تعدی‌ٔ وحشتناک و گسترده‌ای علیه اعضای قدیمی و وفادار حزب کمونیست — بسیاری از آنان بلشویک‌های کهنسال و پای‌بند به آرمان‌های لنین — اعمال شده، شجاعانه پیگیرشان می‌شود؛ موضوعی که به‌عنوان خودِ یک حزب‌وفادار از آن حمایت می‌کند. با این‌حال، با توجه به وسعت وقایعی که رخ داده، او از خطر جدی‌ای که جانش را تهدید می‌کند آگاه است ولی باز هم پیش می‌رود و در نهایت از سرنوشت پیش‌رو متعجب می‌شود. اما چگونه می‌توان این را جدی گرفت وقتی او خود به‌درستی به احتمال آنچه در پیش است شک دارد؟ صراحتاً همین نقطه است که فیلم کاملاً غیرقابل‌باور می‌شود؛ تقریباً هیچ اعتباری معنادار ندارد و توانایی ایجاد همدلی واقعی با قهرمان به‌شدت ساده‌لوحش را از دست می‌دهد. افزون بر این، اگر این کافی نبود، داستان عمدتاً از خلال گفت‌وگوهای طولانی و کشدار پیش می‌رود؛ دیالوگ‌هایی که با صحنه‌های انتقالی یکنواخت و فوق‌العاده کسل‌کننده پیوند خورده‌اند و با جزئیات کند و طاقت‌فرسا اجرا می‌شوند. خلاصه اینکه هیچ غافلگیری‌ای در کار نیست و آنچه روی صفحه می‌بینیم تماشای خشک شدن رنگ را در مقایسه جذاب نشان می‌دهد. متأسفانه هر شجاعت یا دلاوری شرافتمندانه‌ای که احتمالاً قرار بوده ستایش شود، زیر باتلاقی از یکنواختی، قابل‌پیش‌بینی بودن و فقدان عقل سلیم دفن شده و بیننده را به این فکر می‌اندازد که اساساً فیلم‌ساز دنبال چه بوده است.