فیلم Never So Few 1959

این نقش‌آفرینی، نقطهٔ عطف استیو مک‌کوئین بود و تعجبی ندارد. زمان حضورش در فیلم زیاد نیست، اما از هر صحنه‌ای که هست نهایت استفاده را می‌کند. بخش‌های جنگلی فیلم قابل قبول‌اند، اما می‌شد کل ماجرای عاشقانهٔ فرانکی و جینا را حذف کرد بی‌آن‌که کسی کمبودش را حس کند؛ بین آن‌ها هیچ شیمی‌ای دیده نمی‌شود. در واقع دختر برمه‌ای بیشتر به تیپ او می‌خورد—به‌جز قضیهٔ جاسوسی....

این نقش‌آفرینی، نقطهٔ عطف استیو مک‌کوئین بود و تعجبی ندارد. زمان حضورش در فیلم زیاد نیست، اما از هر صحنه‌ای که هست نهایت استفاده را می‌کند. بخش‌های جنگلی فیلم قابل قبول‌اند، اما می‌شد کل ماجرای عاشقانهٔ فرانکی و جینا را حذف کرد بی‌آن‌که کسی کمبودش را حس کند؛ بین آن‌ها هیچ شیمی‌ای دیده نمی‌شود. در واقع دختر برمه‌ای بیشتر به تیپ او می‌خورد—به‌جز قضیهٔ جاسوسی. پیتر لافورد هم تاحدی ناامیدکننده است؛ انگار فقط برای گرفتن دستمزد آنجا بوده. باقی بازیگران قابل قبول‌اند. ارزش دو ساعت وقت را داشت تا اولین نقش برجستهٔ مک‌کوئین را ببینید، اما دیدن دوبارهٔ آن را توصیه نمی‌کنم. در این جنگ هیچ‌چیز منطقی به‌نظر نمی‌رسد—و چرا حالا انتظار داشته باشیم منطقی باشد؟ واحد چریکی متفقین به فرماندهی کاپیتان تام رینولدز (فرانک سیناترا) با ارتش ژاپن و نیروهای تحت کنترل جنگ‌سالاران چینی در جنگل‌های برمه می‌جنگد. «در تپه‌های شمال برمه، دروازهٔ جایزهٔ عظیم آسیا، کمتر از هزار مبارز کاچین، تحت رهبری آمریکایی و بریتانیایی سازمان اطلاعات و عملیات ویژه (O.S.S.)، در سال‌های حیاتی و ابتدایی جنگ جهانی دوم چهل هزار ژاپنی را عقب نگه داشتند. گفته شده هرگز انسان‌های آزاد در سرتاسر جهان این‌قدر بدهکار عدهٔ کمی نبوده‌اند.» کارگردانی جان استرجس است و در کنار استیو مک‌کوئین، چارلز برانسون، پیتر لافورد، برایان دانلووی، جینا لولوبریجیدا، ریچارد جانسون و پل هنرید بازی می‌کنند. فیلم Never So Few شهرتی خیر و شر دارد: در اصل به‌عنوان فیلم جنگی «رات پک» طراحی شده بود و نقاط قوت و ضعف آشکاری دارد. خودِ داستان خوب است و بخش‌هایی از جنگ که شایستهٔ نمایش سینمایی‌اند را پوشش می‌دهد، اما حذف نکردن کامل داستانک عاشقانه نه‌تنها یک معماست، بلکه تقریباً به قاتل فیلم تبدیل شده است. هرچند خانم لولوبریجیدا بسیار جذاب است، قوس شخصیتی او و رابطه‌اش با رینولدزِ سنگدلِ سیناترا کاملاً زائد است و کمکی به معرفی دیگر شخصیت‌ها یا پیش‌برد داستان نمی‌کند. همین خط داستانی باعث شد فیلم بیش از دو ساعت شود؛ بدون آن می‌توانست فیلمی حدود ۹۰ دقیقه باشد که صرفاً روی دلیرانی تمرکز دارد که در مناقشهٔ برمه جنگیدند—و دقیقاً همان چیزی است که باید می‌بود. در پرداخت به منازعات خارجی و درونی، فیلم هیجان‌انگیز است. استرجس در صحنه‌های اکشن استاد است و تلاش‌ها کشش لازم را دارند. بازیگران قابل‌اطمینان‌اند: مک‌کوئین صحنه‌ها را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد، جانسون کلاس بازی را نشان می‌دهد، و سیناترا—وقتی ریش مصنوعی را کنار می‌گذارد—توانایی خود در نشان‌دادن احساسات عذاب‌دیده را نشان می‌دهد، تا جایی که حتی وقتی کله‌شق می‌شود هم برایش دل می‌سوزانید. جنبه‌های فنی متفاوت‌اند: دکورهای استودیویی به‌راحتی قابل تشخیص‌اند، اما به‌عکس، سکانس‌های واقعی و دلنشینی که در سیلان فیلم‌برداری شده‌اند خوشایندند. فیلم‌برداری پاناوِژنِ ویلیام اچ. دنیلز زیبا و رنگ‌بندی متروکالر لذت‌بخش است، اما هوگو فریدهوفر به‌طرزی غیرمعمول موسیقی متن بی‌جان و کم‌روحی ارائه کرده است. در مجموع، جای تعجب نیست که فیلم نظرات متفاوتی برانگیخته؛ ساختار اپیزودیک و آن خط داستانی عاشقانه‌اش واقعاً آزاردهنده است. با این حال جنبه‌های برجسته‌ای دارد و دست‌کم هستهٔ داستان واقعی را به اطلاع عموم می‌رساند. امتیاز نهایی: 6/10.