فیلم Girls Like Girls 2026

دیدن پیشرفت چشمگیر سینمای ال‌جی‌بی‌تی‌کیو+ در حدود سی سال گذشته واقعاً دلگرم‌کننده است. وقتی این سبک تازه بود، بیشتر آثار به چند خط داستانی محدود خلاصه می‌شدند که گرچه در آن زمان پیشگامانه بودند، اما اکنون توسط آثار متنوع‌تری که فراتر از کلیشه‌ها رفته‌اند پشت سر گذاشته شده‌اند. به همین خاطر، فیلم اولِ نویسنده-کارگردان Hayley Kiyoko بسیار ناامیدکننده است. فیلمی عقب‌مانده و بی‌الهام که بیشتر...

دیدن پیشرفت چشمگیر سینمای ال‌جی‌بی‌تی‌کیو+ در حدود سی سال گذشته واقعاً دلگرم‌کننده است. وقتی این سبک تازه بود، بیشتر آثار به چند خط داستانی محدود خلاصه می‌شدند که گرچه در آن زمان پیشگامانه بودند، اما اکنون توسط آثار متنوع‌تری که فراتر از کلیشه‌ها رفته‌اند پشت سر گذاشته شده‌اند. به همین خاطر، فیلم اولِ نویسنده-کارگردان Hayley Kiyoko بسیار ناامیدکننده است. فیلمی عقب‌مانده و بی‌الهام که بیشتر شبیه آثار این ژانر در دههٔ ۱۹۸۰ به نظر می‌رسد و در مقایسه با نمونه‌های معاصر، کاملاً کهنه می‌نماید. اگرچه ماجرا در یک شهر کوچک و در دههٔ اول هزارهٔ جدید روی می‌دهد — فضایی که نسبت به امروز کمتر پیشرو بوده — باز هم فیلم شبیه آثار سال‌های دورتر به نظر می‌آید. متأسفانه فیلم به انبوهی از عناصر و کلیشه‌های نخ‌نما متکی است و این داستان عشق نوجوانانهٔ همجنس‌گرا را بسیار کهنه و بی‌رمق نشان می‌دهد. با خطر افشای جزئیات، ساختار روایت عملاً از فرمول نخ‌نما و آشنای بسیاری از داستان‌های عاشقانه پیروی می‌کند، البته با چرخش «دختر-با-دختر»: دختر با دختر آشنا می‌شود، دختر به دختر می‌رسد، دختر دختر را از دست می‌دهد و دوباره تلاش می‌کند او را پس بگیرد. بنابراین جای تعجبی نیست که این روایت چندان تازه، جذاب یا متفاوت جلوه نکند. مشکل با دیالوگ‌های سطحی، مونتاژهای بی‌پایان از نماهای ابر و سکانس‌های دوچرخه‌سواری که بیشتر به پرکردن زمان نسبتاً کوتاه فیلم (حدود یک ساعت و سی و پنج دقیقه) می‌مانند، و تعداد زیادی سکانس شبیه ویدئوکلیپ — که به‌نوعی قابل پیش‌بینی است چون کارگردان از همان فضا وارد سینما شده — تشدید می‌شود. اما شاید بدترین مشکل برای من فقدان شیمی میان دو بازیگر اصلی در تلاش‌شان برای غلبه بر سردرگمی جنسی و شکل‌دادن به یک رابطهٔ هم‌جنس‌گرایانه باشد. Sonya (Myra Malloy) دختری اغواگر اما سردرگم است که نمی‌تواند تصمیم بگیرد کجا لنگر بیندازد، و Nicole («Coley») (Maya da Costa)، دختر جدید شهر، در بسیاری از موارد مردد است؛ مشکلی که با اجرای ناپایدار و به‌واقع ضعیف بازیگر بدتر شده است. کجاست آن جذابیت ادعایی بین این دو؟ به‌عنوان یک مرد همجنس‌گرا، با دشواری‌های فرآیند بیرون‌آمدن و بلوغ در نوجوانی آشنا هستم (و خودم در دورانی این مسیر را طی کردم که بسیار دشوارتر از امروز و حتی نسبت به زمانِ روایت فیلم بود). اما برخورد فیلم با این موضوع ناخوشایند است و چیزی نیست که سینمای ال‌جی‌بی‌تی‌کیو+ باید همچنان بر آن متمرکز بماند، مگر آنکه دلایل خاص و استثنایی در داستان وجود داشته باشد — که در اینجا چنین نیست. همین باعث می‌شود ناامیدی‌ام بیشتر شود؛ آثار بسیار بهتر زیادی هستند که پخش نمی‌شوند و با این حال فیلمی چنین کم‌اثر توزیع می‌شود. ممکن است دختران دختران را دوست داشته باشند، اما باورم سخت است که کسی واقعاً این فیلم را دوست داشته باشد.