فیلم Call Northside 777 1948

این یک داستان واقعی است. وقتی یک افسر گشتی به ضرب گلوله کشته می‌شود، خلافکار کم‌اهمیتِ فرانک ویچِک محاکمه و سریعاً به حبس ابد محکوم می‌شود. حدود یازده سال بعد، گزارشگر سرسخت پی. جی. مک‌نیل وارد پرونده می‌شود؛ هرچه بیشتر تحقیق می‌کند، بیشتر به بی‌گناهی ویچِک ایمان می‌آورد، اما آیا می‌تواند شواهدی برای حمایت از این باور بیابد؟ با کارگردانی نیمه‌مستندسازِ هنری هاتاوی، این تریلر نوآر با...

این یک داستان واقعی است. وقتی یک افسر گشتی به ضرب گلوله کشته می‌شود، خلافکار کم‌اهمیتِ فرانک ویچِک محاکمه و سریعاً به حبس ابد محکوم می‌شود. حدود یازده سال بعد، گزارشگر سرسخت پی. جی. مک‌نیل وارد پرونده می‌شود؛ هرچه بیشتر تحقیق می‌کند، بیشتر به بی‌گناهی ویچِک ایمان می‌آورد، اما آیا می‌تواند شواهدی برای حمایت از این باور بیابد؟ با کارگردانی نیمه‌مستندسازِ هنری هاتاوی، این تریلر نوآر با بازی جیمز استوارت از ابتدا تا انتها بویی از واقع‌گرایی می‌دهد. در واقع کم‌تکلفی و دوری از زرق‌وبرق، برگ برنده فیلم است. بر اساس پرونده واقعی جو مایچِک (Joe Majczek) در سال ۱۹۳۳ ساخته شده و به‌خوبی در لوکیشن‌های شیکاگو فیلمبرداری شده—همان شهری که حادثه واقعاً رخ داد—که با تصویربرداری سیاه‌وسفید برجسته جو مک‌دونالد فضاسازی بسیار موثری یافته و موسیقی آلفرد نیومن با حس‌وحال مناسب فیلم را همراهی می‌کند. جیمز استوارت در نقش مک‌نیل (برگرفته از گزارشگر واقعی جیم مگوایر که برای تحقیقاتش بر این پرونده جایزه پولیتزر گرفت) نشان می‌دهد که چگونه از روزنامه‌نگار بدبین به مدافع عدالت تبدیل می‌شود؛ همراهی با مک‌نیل است که این روایت انسانی را به یک تریلر جنایی قدرتمند ارتقا می‌دهد. در مسیر، با مشکلاتی روبه‌رو می‌شویم و روش‌های رسیدگی پلیسی مورد بررسی قرار می‌گیرند؛ همه‌چیز آن‌چنان که در ابتدا به‌نظر می‌رسد نیست و همین عنصر اسرارآمیز، بر جذابیت این درام مستندگون می‌افزاید. جیمز استوارت و لی جی. کاب هر دو در این تریلر جنایی در اوج‌اند. کاب در نقش رئیس، مک‌نیلِ بااستعداد را مأمور بررسی پرونده قاتل محکوم‌شده فرانک ویچِک (با بازی ریچارد کانته) می‌کند، بعد از اینکه مادر وی با چاپ آگهی و تعیین جایزه‌ای—که ممکن است تردیدهایی درباره صحت حکم ایجاد کند—خواستار بررسی دوباره می‌شود. در ابتدا مک‌نیل شک دارد، اما کم‌کم به این نتیجه می‌رسد که محکومیت، که تنها بر روایت شاهد گمشده‌ای به نام واندای اسکوتنیک تکیه دارد، احتمالاً ناقص است. او باید با خصومت قابل‌فهم پلیس شیکاگو روبه‌رو شود و در عین حال دلگرمی و امید مادر محکوم را مدیریت کند؛ جست‌وجوی او ریسک‌هایی برای خودش به‌همراه دارد، متکی بر احساس شش‌مغزِ یک روزنامه‌نگار خوب و استفاده نوآورانه از فناوری‌های آن زمان برای به‌دست‌آوردن شواهدی که بتواند هیئت اعطای عفو را قانع کند. به جز راوی کمی پررنگ و اغراق‌شده، هاتاوی تنش را به‌خوبی می‌سازد و در ساعت پایانی فیلم آن را حفظ می‌کند؛ موسیقی جَز مانند و زمخت آلفرد نیومن نیز بسیار مناسب است. این فیلم امروز چندان دیده نمی‌شود، اما اگر فرصتی به دست آوردید، دو ساعت تماشای آن قطعاً ارزش دارد. امتیاز: ۸ از ۱۰