فیلم Beware, My Lovely 1952

مرد، نمایش و بازیگر در یک شهر کوچک، بیوه‌ای خانه‌دار (آیدا لیپینو) برای نگهداری از خانه‌اش، یک کارگر همه‌کاره (رابرت رایان) را استخدام می‌کند. کم‌کم رفتار رایان سراسیمه و غیرقابل‌پیش‌بینی می‌شود و به‌نظر می‌رسد او دچار نوعی اختلال روانی خطرناک است؛ حالا او در خانه محبوس شده و راه فراری ندارد. «Beware, My Lovely» از داستان و نمایشنامهٔ مل دینلی با عنوان «The Man» اقتباس شده است....

مرد، نمایش و بازیگر در یک شهر کوچک، بیوه‌ای خانه‌دار (آیدا لیپینو) برای نگهداری از خانه‌اش، یک کارگر همه‌کاره (رابرت رایان) را استخدام می‌کند. کم‌کم رفتار رایان سراسیمه و غیرقابل‌پیش‌بینی می‌شود و به‌نظر می‌رسد او دچار نوعی اختلال روانی خطرناک است؛ حالا او در خانه محبوس شده و راه فراری ندارد. «Beware, My Lovely» از داستان و نمایشنامهٔ مل دینلی با عنوان «The Man» اقتباس شده است. تقریباً تمام فیلم در یک مکان می‌گذرد و حول دو شخصیت اصلی شکل گرفته؛ فیلم دو بازی مرکزی درخشان دارد و نگاهی جالب به بیماری روانی ارائه می‌دهد. با این حال، نباید تصور کرد فیلمی خشن و نفس‌گیر است؛ از ابتدا روشن است که هاوارد ویلتون (رابرت رایان) مردی آشفته و خطرناک است، اما این فیلم نوع دیگری از موقعیتِ خطر را نشان می‌دهد که تا حدی همدلی با شخصیت خطرناک ما ایجاد می‌کند. ترکیب بازی رایان و لیپینو بسیار مؤثر است؛ آن‌ها همان سال در فیلم بهتر «On Dangerous Ground» هم با هم بازی داشتند. حضور دو بازیگر که با هم راحت‌اند، باعث شده داستان شخصیت‌محور و دقیقی در فضای محدود یک خانه شکل بگیرد. رایان مخصوصاً قوی است: نقش او میان هذیان و خونسردی نوسان دارد، بعضی صحنه‌ها ترس‌آور و مؤثرند و برخی دیگر همدلی برمی‌انگیزند. کارگردانی هری هورنر ایمن و حساب‌شده است (در واقع او اجازه می‌دهد بازیگران نقش را پیش ببرند) و فیلم‌برداری جرج ای. دیسکانت با وجوه بصری هوشمندانه‌ای—از جمله تصویری به‌یادماندنی از حلقه‌های درخت کریسمس—تأثیرگذار است. فیلم در مرز میان متوسط و عالی قرار دارد و به اندازهٔ کافی ویژگی دارد که آن را به دوستداران نوآرِ روان‌شناختیِ ساده و سرراست توصیه‌پذیر کند. برای طرفداران رابرت رایان، تماشای آن تقریباً ضروری است. پایان‌بندی هم جالب و برخلاف انتظارات معمول است. امتیاز: 7/10.