فیلم Dream House 2011

دنیل کریگ در نقش اصلی خوب ظاهر شده و ایدهٔ پایه فیلم جذاب است، اما فیلم آن‌قدر پیوستگی لازم را ندارد که در سطحی بالاتر لذت‌بخش باشد. من «خانهٔ رؤیایی» را دوست نداشتم اما بی‌طرفانه می‌گویم که آن را نه‌چندان بد یافتم. کریگ در نقش ویل لذت‌بخش است و ریچل وایز (لیبی) و نائومی واتس (آن) نقش‌های کمکی محکمی ارائه می‌دهند؛ احتمالاً انتخاب بازیگران بهترین...

دنیل کریگ در نقش اصلی خوب ظاهر شده و ایدهٔ پایه فیلم جذاب است، اما فیلم آن‌قدر پیوستگی لازم را ندارد که در سطحی بالاتر لذت‌بخش باشد. من «خانهٔ رؤیایی» را دوست نداشتم اما بی‌طرفانه می‌گویم که آن را نه‌چندان بد یافتم. کریگ در نقش ویل لذت‌بخش است و ریچل وایز (لیبی) و نائومی واتس (آن) نقش‌های کمکی محکمی ارائه می‌دهند؛ احتمالاً انتخاب بازیگران بهترین نکته فیلم است. مشکل اصلی در اجرای قصه است؛ حاصل کار تماشایی است اما برای من ارتباط عمیقی ایجاد نمی‌کند. پردهٔ پایانی کمی دست‌وپاگیر و درهم است، با این حال در حدود دقیقهٔ 84 یک افشای خوب وجود دارد. ایدهٔ فیلم جالب است اما تا پایان تا حد زیادی هدر می‌رود. گزارش شده که همراه با کارگردان جان شرایدن، کریگ و وایز با نسخهٔ نهایی تهیه‌کننده موافق نبوده‌اند؛ اگر چنین باشد، تقصیری متوجه آنها نیست. حضور کریگ، خودِ ایده و مدت زمان نسبتاً کوتاه فیلم مانع می‌شوند که تجربه کاملاً منفی باقی بماند. احتمالاً دوباره سراغش نروم، اما به‌طور کلی فیلمی قابل‌تماشا و نه‌چندان تحت‌تأثیرگذار است.