فیلم Attack the Block 2011

«حمله به بلاک» نوشته و کارگردانی جو کورنش است؛ با بازی جودی ویتاکر، جان بویگا، الکس اسمیل، جومین هانتر، لوک ترداوی و نیک فراست. موسیقی اثر از Basement Jaxx و استیون پرایس و فیلم‌برداری از تام تاونند است. وقتی یک برج مسکونی در جنوب لندن مورد حمله موجودات بیگانه قرار می‌گیرد، گروهی از جوانان محل و پرستاری که همین چند لحظه قبل او را جیب‌بر کرده‌اند...

«حمله به بلاک» نوشته و کارگردانی جو کورنش است؛ با بازی جودی ویتاکر، جان بویگا، الکس اسمیل، جومین هانتر، لوک ترداوی و نیک فراست. موسیقی اثر از Basement Jaxx و استیون پرایس و فیلم‌برداری از تام تاونند است. وقتی یک برج مسکونی در جنوب لندن مورد حمله موجودات بیگانه قرار می‌گیرد، گروهی از جوانان محل و پرستاری که همین چند لحظه قبل او را جیب‌بر کرده‌اند باید برای مقابله با تهدید با هم متحد شوند. کورنش برای اولین فیلم بلندش یک کمدی اکشن علمی‌تخیلی ساخته که همراه با نیش و طعنه‌ای از کنش اجتماعی است — انتظار به‌راستی ارزشش را داشت. فیلم در فضایی قرار دارد که می‌توان ردپای تهیه‌کنندگانی مانند ادگار رایت و حضور اطمینان‌بخش نیک فراست را حس کرد، اما وقتی فیلم را بشکافیم می‌بینیم در کنار ارجاعاتش به آثار محاصره و تهاجم، هویت مستقل و منحصر به‌فرد خودش را هم دارد. کورنش با جسارت گروهی از نوجوانان را معرفی می‌کند که بدون تردید زشتی‌هایی مثل حمله با چاقو و جیب‌بری را مرتکب می‌شوند؛ دیالوگ‌ها به گویش محله‌ای آن‌هاست که ممکن است برای مخاطبان غیربریتانیایی اوایل کار کمی عجیب جلوه کند. تماشاگر در ابتدا حتی میل دارد که موجودات بیگانه این جوانان آزاردهنده را از سر راه بردارند — تصمیمی خطرناک اما هوشمندانه از طرف سازنده. با پیش رفتن فیلم و گذر زمان در کنار این گروه، زندگی و وضعیت دشوار آن‌ها برای‌مان قابل‌فهم می‌شود. کورنش یک ساختار دیگر را هم وارد می‌کند: قربانی و مجرم مجبور می‌شوند برای مقابله با دشمنی مشترک متحد شوند. وقتی بیگانگان دهان‌ها و پنجه‌های درخشان و بدن‌هایی سیاه و پُرموی تیز و حرکاتی چهارپاگون را به صحنه می‌آورند، نبردی تمام‌عیار آغاز می‌شود. همزمان طنز و خشونت به‌خوبی در هم آمیخته و فیلم‌نامه با ضرب‌آهنگ موسیقی همراه می‌شود. شخصیت‌های جدیدی معرفی می‌شوند که برخی بار طنز سبک را به دوش می‌کشند و بعضی قرار است اعصاب ما را خرد کنند — و شاید هم خوراک برای موجودات شوند. طراحی خودِ بیگانگان تازه و خلاقانه است؛ یک گونه جدید در بازاری شلوغ. یکی از نوجوانان آن‌ها را «چیزهایی مثل گوریل و گرگ» توصیف می‌کند که تصویر درستی از ظاهرشان به دست می‌دهد: سیاه، با موی خاردار و دهان و پنجه‌های درخشنده، و رفتاری که شبیه حیوانات چهارپا دارد. فیلم همچنین با آوردن دلیلی برای توجه این موجودات به گروه خاصی از آدم‌ها، امکان تحول شخصیت‌ها را فراهم می‌کند. امید در فیلم جریان دارد — نه فقط برای شخصیت‌ها، بلکه برای جوامعی که به‌خاطر شرایط زندگی‌شان از هم گسسته شده‌اند. پیام فیلم درباره پذیرفتن مسئولیت کارها و جبران خطاها واضح و غرّا بیان می‌شود. بازی‌ها تازه و هوشمندانه‌اند؛ جودی ویتاکر درخشان است و جان بویگا با این نقش‌، ستاره‌ساز می‌شود. الکس اسمیل، جومین هانتر، لوک ترداوی و نیک فراست هم از پس متلک‌های فیلم‌نامه و موقعیت‌های کمیک و تهدیدآمیز خوب برمی‌آیند. حتی عناصر ساده‌ای مثل نقش کلیدی یک سطل بازیافت هم به شکل کم‌نظیری در روایت جای می‌گیرد. با وجود بودجه نسبتاً محدود، فیلم توانسته حس همبستگی محله‌ای و برادری را در قالبی شبیه یک قسمت بلند «دکتر هو» به‌طور لذت‌بخشی عرضه کند. حمله به بلاک فیلمی است که ژانرها را به هم می‌آمیزد و چیزی نو به میز می‌آورد. امتیاز: 8/10.