فیلم هندی Gandhi 1982

به عنوان یک نقش تعیین‌کننده در حرفه، این اثر از بن کینگزلی یکی از بهترین‌هاست که از همان ابتدای فیلم با بازی زنده، هوشمند و تأمل‌برانگیز خود، تصویر روشنی از این مرد صلح‌طلب و مستقل ارائه می‌دهد. ورود او به آفریقای جنوبی، او را به دریایی از قلدری و نژادپرستی می‌اندازد که به سرعت اراده‌اش را به چالش می‌کشد و او را در کانون توجه...

به عنوان یک نقش تعیین‌کننده در حرفه، این اثر از بن کینگزلی یکی از بهترین‌هاست که از همان ابتدای فیلم با بازی زنده، هوشمند و تأمل‌برانگیز خود، تصویر روشنی از این مرد صلح‌طلب و مستقل ارائه می‌دهد. ورود او به آفریقای جنوبی، او را به دریایی از قلدری و نژادپرستی می‌اندازد که به سرعت اراده‌اش را به چالش می‌کشد و او را در کانون توجه دولت ژنرال اسموتس قرار می‌دهد که هنوز به چالش‌های ناشی از عناصر غیرسفیدپوست عادت نداشت. او بدون ترس از آسیب یا به چالش کشیدن آداب و رسوم فرهنگی جامعه خود، به سرعت به هند بازمی‌گردد و با مقداری موفقیت، با پاندیت نهرو هم‌پیمان می‌شود و عزمش برای استفاده از جمعیت عظیم هند که تحت سلطه بودند، برای شورش علیه بقایای سلطنت پس از جنگ بیشتر می‌شود. استراتژی عدم همکاری او باعث زندانی شدنش و جدایی‌اش از عزیزانش می‌شود، اما بار دیگر، صبر و اراده‌اش موجب می‌شود حتی قوی‌ترین دشمنانش متوجه شوند که این مرد کمی متفاوت است و او در مسیری به سوی پیروزی قرار دارد که نیاز به عقب‌نشینی با وقار اما قاطع دارد. قسمت‌های پایانی داستان به خوبی بیانگر آن ضرب‌المثل قدیمی درباره دشواری‌های برقراری صلح است که توسط عدم تحمل‌های به‌طور کلی متفاوت، دشوارتر می‌شود، پیش از آنکه پایانی که تاریخ برای همه رقم زده، به وقوع بپیوندد. ریچارد آتنبرو به داستان اولین ملاقاتش با نخست‌وزیر نهرو هنگام برنامه‌ریزی برای این فیلم اشاره می‌کند و اینکه چگونه آن ده دقیقه ملاقات رسمی، به زمان طولانی‌تر و سودمندتری برای شکل‌گیری این بیوگرافی زیبا منجر شد. استفاده از سینماتوگرافی با مقیاس بزرگ که بر وسعت و تنوع کشور تمرکز دارد، اما همچنین از سبک عکاسی نزدیک و واقعاً دشواری که رفتار خشن علیه مستعمرات را به تصویر می‌کشد، بهره می‌برد. در مورد جزئیات تاریخی، به نظر می‌رسد که بیشتر از همه، ترکیب کلی برخی از بزرگ‌ترین چهره‌های صحنه و صفحه انگلیس که خود به نوعی عذرخواهی صمیمانه‌ای برای آنچه که بر امپراتوری گذشته بود، ارائه می‌دهند، اهمیت دارد. همچنین، تلاش ملایم جیرالدین جیمز به عنوان میرا بهن و کمک کندی برجن به پیشبرد زمان‌بندی روایت به عنوان عکاس خبری که هرگز از کنار گاندی دور نمی‌شود، قابل توجه است. فیلم طولانی است و گاهی ممکن است کمی کند پیش برود، اما ماهیت مشارکتی آن یادآور سینمای حماسی روزهایی است که جمعیت‌ها واقعی، ارزان، رنگارنگ و پرشور بودند و این همه به غنای این تولید شیک و باکلاس می‌افزاید. تجربه‌های سینمایی بزرگ به این اندازه تأثیرگذار کمتر یافت می‌شوند و تماشای آن در سینما بسیار ارزشمند است اگر امکانش را دارید.