فیلم Captain Lightfoot 1955

«مایکل مارتین» (راک هادسن) در ایرلند اوایل قرن نوزدهم راهزنی کم‌سر و صداست که با خوش‌خیالی اموال اشراف محلی را می‌رباید و به انجمن دنیس اوشی که به‌صورت صلح‌آمیز برای آزادی ایرلند فشار می‌آورد کمک می‌کند. اما دومی تمایلی به پذیرفتن اموال دزدی ندارد و مارتین با دلخوری آنجا را ترک می‌کند؛ در راه با یک کشیش برخورد می‌کند که او را به میخانه می‌برد....

«مایکل مارتین» (راک هادسن) در ایرلند اوایل قرن نوزدهم راهزنی کم‌سر و صداست که با خوش‌خیالی اموال اشراف محلی را می‌رباید و به انجمن دنیس اوشی که به‌صورت صلح‌آمیز برای آزادی ایرلند فشار می‌آورد کمک می‌کند. اما دومی تمایلی به پذیرفتن اموال دزدی ندارد و مارتین با دلخوری آنجا را ترک می‌کند؛ در راه با یک کشیش برخورد می‌کند که او را به میخانه می‌برد. اتاقی در مسافرخانه نیست، ولی آن کشیش اهل خیال و زیرکی است و خیلی زود قرار می‌شود با هم یک اتاق را شریک شوند—اگر راهزن بتواند صاحب‌خانه‌ی دشمنِ شورشیان را متقاعد کند که شایسته است. همان‌طور که انتظار می‌رود، آدم‌ها آن‌طور که به نظر می‌رسند نیستند و در بهترین سنت فیلم «The Moonraker» مشخص می‌شود آن کشیش همان افسانه‌ای «کاپیتان تاندر بالت» (جف مورو) است و خیلی زود این دو بهترین دوستان هم می‌شوند؛ مارتین دیوانه‌وار عاشق بازیگوش «آگا» (باربارا راش) می‌شود و ماجراجویی‌ای کلاسیک و شمشیربازی‌وار آغاز می‌شود. بی‌شک هادسن از نظر ظاهری مناسب نقش است، اما بازی‌اش اغلب یکنواخت و تا حدودی خشک است، با گه‌گاه جرقه‌ای در چشم؛ تقریباً هیچ شیمی‌ای با راش، که او هم کم‌میل به نقش است، وجود ندارد و حضور اسکات‌من فینلی کری به‌عنوان قاری محلی هم چندان قانع‌کننده نیست. با این حال فیلم رنگارنگ و با ریتمی نسبتاً خوب است، به‌اندازه کافی اکشن، دغل‌کاری، خیانت و تهدید دارد تا شیرین‌کاری‌های رمانتیک را متعادل کند؛ شاید فیلمی نباشد که همیشه در یاد بماند، اما من از دیدنش لذت بردم.