فیلم The Present 2024

فیلمی که پیش از اکران نقدی در چند سایت مهم نداشت؟! خیلی جالب است. باید بگویم «The Present» مرا حسابی غافلگیر کرد. پیش از دیدن فیلم عملاً از وجودش بی‌اطلاع بودم؛ پوستر معمولی و یک خلاصه داستان نه‌چندان جذاب هم باعث شده بود انتظاراتم پایین باشد، اما تماشای فیلم واقعاً خوش گذشت. به نظر من فیلم با دقت ساخته شده، غیرمنتظره بامزه است و در پایان...

فیلمی که پیش از اکران نقدی در چند سایت مهم نداشت؟! خیلی جالب است. باید بگویم «The Present» مرا حسابی غافلگیر کرد. پیش از دیدن فیلم عملاً از وجودش بی‌اطلاع بودم؛ پوستر معمولی و یک خلاصه داستان نه‌چندان جذاب هم باعث شده بود انتظاراتم پایین باشد، اما تماشای فیلم واقعاً خوش گذشت. به نظر من فیلم با دقت ساخته شده، غیرمنتظره بامزه است و در پایان نیز بسیار احساس‌برانگیز می‌شود. آیزلا فیشر و گرگ کینیر زوجی قابل‌اطمینان روی پرده هستند و سه بازیگر جوان — شی رودولف، ایستون راکت سوِدا و میسون شیا جویس — هر کدام عملکرد خوبی ارائه می‌دهند، هر چند نقش جویس کمی کمتر پرداخت شده است. یکی از شخصیت‌های جالب فیلم «تیلور» است (با اجرای ایستون راکت سوِدا): پسری که از تماس جسمی بیزار است و با کمک صفحه صوتی یا اتچ-ا-اسکچ ارتباط برقرار می‌کند. ابتدا ممکن است فکر کنید کودک لوس است، اما با دیدن خانواده شاید دیدگاهش موجه به نظر برسد. یک ساعت قدیمی و خراب از پدربزرگ به زیرزمین می‌آید، تیلور با آن ور می‌رود و به طرز معجزه‌آسایی آن را درست می‌کند؛ سپس متوجه می‌شود این ساعت به او اجازه می‌دهد زمان را در بازهٔ ۲۴ ساعته دست‌کاری کند. او فکر می‌کند می‌تواند شرایط ازدواج در حال تلاطم مادر و پدرش را تغییر دهد، اما هر بار که نزدیک است فاجعه‌ای را خنثی کند، دوباره به نقطهٔ آغاز بازمی‌گردیم. تیلور از خواهرش اِما (شی رودولف) و سپس برادرشان مکس (مِیسون شیا جویس) کمک می‌گیرد، اما هرچه بیشتر دست‌کاری می‌کنند اوضاع آشفته‌تر می‌شود و بزرگ‌ترها یکی پس از دیگری از بحران‌های نزدیک عبور می‌کنند. تکرار این روند رفته‌رفته خسته‌کننده می‌شود و وقتی بچه‌ها درمی‌یابند نمی‌توانند بی‌نهایت تکرار کنند، اوضاع به اوج می‌رسد. فیلم تقریباً تا حدود یک ساعت خوب کار می‌کند: داستانی خوش‌مشرب و عجیب، و پنج شخصیت اصلی در فضایی شاد با بادام، یک خودروی اسپرت قرمز براق و برف مصنوعی بازی می‌کنند. اما پس از آن داستان زیاد تکرار می‌شود و به‌سمت پایانی نسبتاً قابل‌پیش‌بینی می‌رود. تماشای فیلم آسان و لذت‌بخش است، اما احتمالاً در ذهن شما ماندگار نخواهد ماند و ضرورتی برای دیدن آن در سینما نیست.