فیلم Coming to America 1988

چندان بی‌نقص کهنه نشده؛ بعضی تصمیمات سبک‌شناسانه گرفته که شاید حتی در زمان خودش هم کمی عجیب به‌نظر می‌آمد و از نوع کمدی آمریکایی هم نیست که معمولاً به آن جذب می‌شوم. با این حال کاملاً می‌توانم بفهمم چرا فیلم Coming to America تا این حد دوست‌داشتنی مانده. در مجموع بیشتر از اکثر نمونه‌های مشابه امروز از آن خوشم آمد. امتیاز نهایی: ★★½ — زیاد برای...

چندان بی‌نقص کهنه نشده؛ بعضی تصمیمات سبک‌شناسانه گرفته که شاید حتی در زمان خودش هم کمی عجیب به‌نظر می‌آمد و از نوع کمدی آمریکایی هم نیست که معمولاً به آن جذب می‌شوم. با این حال کاملاً می‌توانم بفهمم چرا فیلم Coming to America تا این حد دوست‌داشتنی مانده. در مجموع بیشتر از اکثر نمونه‌های مشابه امروز از آن خوشم آمد. امتیاز نهایی: ★★½ — زیاد برای من نبود، اما قطعاً دلیل محبوبیتش را درک می‌کنم. از آن‌طور که انتظار داشتم چندان لذت نبردم، اما Coming to America با این حال فیلم خوبی است. بدیهی است ادی مورفی ستارهٔ فیلم است؛ تقریباً هر صحنهٔ قابل‌توجهی او را دارد که با توجه به نقش‌آفرینی‌های متعددش جای شگفتی نیست. از بین نقش‌ها تنها آکیم برایم بامزه بود — بچه‌های آرایشگاه راستش چندان من را نساختند. جیمز ارل جونز (جافه)، جان آموس (کِلو) و فرانکی فیسن (صاحب‌خانه) از نظر بازیگران فرعی برجسته‌اند، و حتی حضور کوتاهی از ساموئل ال. جکسون هم هست — چه بر سر آن بازیگر آمد؟! انتظار طنز قوی‌تری داشتم، اگر فقط به خاطر حضور مورفی. باید بگویم آن‌قدر نخندیدم که ناامیدکننده بود. بخش‌های عاشقانه احتمالاً برایم ماندگارترند، هرچند در آن جنبه‌ها کمی آشنا به‌نظر می‌رسد. با همهٔ این‌ها می‌دانم چرا بسیاری این فیلم را دوست دارند — اما برای من کاملاً جا نیفتاد. با این حال ارزش تماشا دارد و من مشتاق دیدن دنباله‌اش هستم. کمدی محبوب همیشگی من در Coming to America (۱۹۸۸) ادی مورفی نقش شاهزاده دوست‌داشتنی یک پادشاهی ثروتمند آفریقایی، آکیم، را بازی می‌کند. او همراه با بهترین دوست و خدمتکارش، سمی (با بازی آرسنیو هال)، به کوئینز می‌آید تا همسر آینده‌اش را پیدا کند. منطقی است که او همسری بخواهد که او را برای خودش و نه برای ثروتش دوست بدارد. بنابراین آن‌ها در مک‌دولز، نسخه‌ای تقلیدی از مک‌دونالدز، مشغول به کار می‌شوند، و آکیم آن‌جا با دختر درخشان صاحب رستوران (شری هدلی) آشنا می‌شود. آیا او همان یکی است؟ آیا دختری که پسر تی‌کش فست‌فودی را جذاب می‌داند کافی است تا با او ازدواج کند؟ همان‌طور که در عنوان گفتم، Coming to America کمدی مورد علاقهٔ من در تمام دوران است. چرا؟ به‌سادگی چون از ابتدا تا انتها مملو از خنده است. اولین بار سال ۲۰۰۰ آن را از تلویزیون دیدم و نتوانستم جلوی خنده‌ام را بگیرم؛ دیشب هم بعد از خریدن فیلم دوباره دیدمش و همان اثر را داشت. همه‌چیز در اینجا جواب می‌دهد — شخصیت‌ها، شوخی‌ها، داستان — و همین‌ها Coming to America را به یکی از بزرگ‌ترین کمدی‌های ساخته‌شده تبدیل می‌کنند. نمره: A+ تماشای بسیار خوب؛ حاضرم دوباره ببینمش و توصیه‌اش می‌کنم. رویکرد بسیار خوبی به ترکیب تم «فقیر و شاهزاده» با مسئلهٔ شوک فرهنگی دارد. بازیگران عالی نقش زیادی در موفقیت فیلم ایفا کرده‌اند و فیلمنامهٔ خوب هم کمک زیادی کرده است. صراحتاً ساختار داستانی چندان نوآورانه‌ای نیست، پس چندان غافلگیرکننده نیست، اما دیدن یک خانوادهٔ سلطنتی خارجی در محیط آمریکایی — و از نوع آفریقایی‌اش — خوشایند است. فکر می‌کنم این فیلم به‌طور مداوم خنده‌دار است و بیش از سی سال دوام آورده؛ اگر تا به حال ندیده‌اید، حتماً ببینید. Coming to America یک کمدی کلاسیک دههٔ ۱۹۸۰ با بازی‌های درخشان ادی مورفی و آرسنیو هال است. طنز فیلم در طول زمان خوب مانده و توانایی این دو بازیگر در ایفا کردن شخصیت‌های متنوع قابل‌تأمل است. اگرچه برخی جنبه‌ها ممکن است تا حدی قدیمی به‌نظر برسند، اما فیلم همچنان داستانی خنده‌دار و دلگرم‌کننده دربارهٔ عشق و پذیرش ارائه می‌دهد. به‌طور کلی Coming to America اثری بی‌زمان و یکی از بزرگ‌ترین کمدی‌های دههٔ ۸۰ است؛ به هر کسی که دنبال خنده است قویاً پیشنهادش می‌کنم.