فیلم Fright Night 1985

تماشای دوبارهٔ این فیلم بعد از بیست سال مثل سفر در زمان بود؛ اما چقدر سرگرم‌کننده و دلهره‌آور. لبخندی بر لبانم نشست. شاید بعد از دیدن یک فیلم ترسناک، این جمله بهترین توصیه نباشد، اما فیلم با طعنه و شوخ‌طبعی‌اش از نظر هیجان چیزی کم نمی‌گذارد. ممکن است برخی نقدها بگویند فیلم کمی کلیشه‌ای و قدیمی به‌نظر می‌رسد؛ درست است که در عصر فیلم‌های پر...

تماشای دوبارهٔ این فیلم بعد از بیست سال مثل سفر در زمان بود؛ اما چقدر سرگرم‌کننده و دلهره‌آور. لبخندی بر لبانم نشست. شاید بعد از دیدن یک فیلم ترسناک، این جمله بهترین توصیه نباشد، اما فیلم با طعنه و شوخ‌طبعی‌اش از نظر هیجان چیزی کم نمی‌گذارد. ممکن است برخی نقدها بگویند فیلم کمی کلیشه‌ای و قدیمی به‌نظر می‌رسد؛ درست است که در عصر فیلم‌های پر از خون و اسلشر این اثر در مقایسه ملایم‌تر است، اما از دید من دیدن یک اثر ژانری صادق و باانگیزه که عشق، دقت و سرگرمی را در کنار هم قرار داده، بسیار لذت‌بخش بود. شاید من نسبت به جلوه‌های خون‌آلود امروزی حسّاسیت کمتری دارم، یا زیادی در گذشته زندگی می‌کنم—چه اهمیتی دارد؟ تا وقتی فیلم‌های ژانری دلنشینی مثل این وجود دارند که یادآور سبک خاصِ ترسناک‌های دههٔ ۸۰ هستند، من راضی‌ام. فیلم دربارهٔ نوجوانان جذابی است که درگیر ماجرای خون‌آشامیِ همسایه می‌شوند. هیچ‌کس به شخصیت اصلی (ویلیام رگزدیل در نقش چارلی بروستر) باور ندارد، اما او پیتر وینسنت، شکارچی خون‌آشامِ تلویزیونی (رودی مک‌داول)، را قانع می‌کند تا در مأموریتی برای پاک‌سازی محله از این تهدید قاتل همراهش شود. فیلم یک معشوقه در خطر (آماندا بیرس) دارد، یک دوست صمیمی به‌شدت آزاردهنده (استفن جفریز) — که واقعاً اعصاب‌خوردکن است — و تمام ادای احترام‌های ممکن به آثار کلاسیک وحشت را در خود جای داده. فیلم با شور و شوق زیادی ساخته شده؛ در پایان دلم می‌خواست دست بزنم. با توجه به دیالوگ‌ها مشخص است که فیلم از رقابت در ژانر وحشت آگاه است، بنابراین نباید آن را صرفاً یک یادگار مبتذل دانست؛ این محصول ۱۹۸۵ است و برای کسانی که دورانِ هورورِ شیطنت‌آمیزِ آن زمان را به‌خاطر دارند، واقعاً لذت‌بخش است. امتیاز: ۸/۱۰. ۵ ستاره. این فیلم، موردعلاقه‌ترین فیلم ترسناک من است و یکی از صحنه‌های مرگش به‌قدری تاثیرگذار است که از نظر من با صحنهٔ افسانه‌ایِ «جادوگر شهر اوز» قابل مقایسه است.