فیلم Invasion of the Body Snatchers 1978

این فیلم هنوز یکی از بهترین آثار دربارهٔ تهاجم بیگانه‌هاست. فیلم‌های جدیدتر معمولاً روی تعداد اسلحه‌ها و انفجارها متمرکزند تا چگونه مهاجمان شکست می‌خورند، اما این فیلم متفاوت است: بازیگران محکمی دارد و صحنه‌های پرتعلیقی که تا پایان توجه‌تان را نگه می‌دارند. دیالوگ‌ها گاهی ضعیف‌اند و بخشی از فیلم در آغاز کمی کش‌دار می‌شود، اما این‌ها بعدها با شخصیت‌های باورپذیر و پیرنگ همیشه جذاب جبران...

این فیلم هنوز یکی از بهترین آثار دربارهٔ تهاجم بیگانه‌هاست. فیلم‌های جدیدتر معمولاً روی تعداد اسلحه‌ها و انفجارها متمرکزند تا چگونه مهاجمان شکست می‌خورند، اما این فیلم متفاوت است: بازیگران محکمی دارد و صحنه‌های پرتعلیقی که تا پایان توجه‌تان را نگه می‌دارند. دیالوگ‌ها گاهی ضعیف‌اند و بخشی از فیلم در آغاز کمی کش‌دار می‌شود، اما این‌ها بعدها با شخصیت‌های باورپذیر و پیرنگ همیشه جذاب جبران می‌شود. فیلم آرام آغاز می‌کند و اطلاعات کمی در اختیار تماشاگر می‌گذارد، طوری که پارانویا و تخیل او جای خالی را پر می‌کند؛ همین تبدیل تدریجی فیلم را از یک اثر علمی-تخیلی به گونهٔ ترسناک نزدیک‌تر می‌کند. پایان کاملاً فراموش‌نشدنی فیلم پوستتان را مورمور می‌کند و یکی از بهترین پایان‌های سینمایی است که دیده‌ام. اگر نیمه‌شب تنها و در تاریکی هستید، آن را روشن کنید — اما چرتتان نگیرد. داستان دربارهٔ رخداد در سان‌فرانسیسکو است که افراد عادی به‌نوعی توسط نسخه‌هاییِ تولیدشده از غلاف‌ها جایگزین می‌شوند. فیلم «Invasion of the Body Snatchers» محصول 1978 و به کارگردانی فیلیپ کافمن است و دانالد ساترلند و بروک آدامز در نقش‌های دوستانی به نام متیو و الیزابت ظاهر می‌شوند که در ادارهٔ بهداشت سان‌فرانسیسکو کار می‌کنند و به تدریج متوجه می‌شوند مردم به‌نوعی تکثیر می‌شوند و منشاء مسئله را در غلاف‌های گیاهی می‌یابند. لئونارد نیموی نقش دوست روان‌شناس متیو را بازی می‌کند و جف گلدبلوم و ورونیکا کارتفراخت به‌عنوان زوجی که یک حمام لجن را اداره می‌کنند در فیلم حضور دارند. این نسخه را می‌توان بیشتر دنباله خواند تا بازسازی. عناوین سری عبارت‌اند از: «Invasion of the Body Snatchers» (1956)، «Invasion of the Body Snatchers» (1978)، «Body Snatchers» (1993) و «The Invasion» (2007). نسخهٔ 1956 سیاه‌وسفید است و برای بسیاری از بینندگان امروزی ممکن است کهنه و ملایم به‌نظر برسد؛ اما ارزش دیدن دارد. این نسخهٔ 1978 مکان داستان را به شهر بزرگ منتقل می‌کند. نسخهٔ 1993 به یک پایگاه نظامی در جنوب عمیق می‌رود و نسخهٔ 2007 دوباره به شهر بزرگی مثل واشنگتن دی.سی بازمی‌گردد. فیلم حال و هوای عجیبی دارد و بسیاری از اتفاقات در شب رخ می‌دهد؛ جوی ساکت، وهم‌آلود و تیره حاکم است که پارانویا کم‌کم به توهم توطئه و سپس به واقعیتی هولناک تبدیل می‌شود. فضای دههٔ هفتاد و بازیگران از نکات برجستهٔ فیلم‌اند و موسیقی متن با قطعات ناآرام‌کننده‌اش تأثیر زیادی دارد. بروک آدامز چهره‌ای برجسته و تأثیرگذار دارد و صحنهٔ مخوف تولد غلاف‌ها در باغ به‌خوبی اجرا شده است. مدت فیلم: ۱ ساعت و ۵۵ دقیقه. فیلم‌برداری در سان‌فرانسیسکو انجام شده است. فیلمنامه: W. D. Richter. امتیاز: B.