فیلم 3 Godfathers 1948

اثر احساس‌برانگیز و دل‌نشینی از جان فورد. فورد که سال 1919 نسخه‌ای از همین داستان را با هری کری در Marked Men ساخته بود، به‌وضوح شیفته‌ی این قصه‌ی توبه و رستگاری بوده است. فیلم با ادای احترامی گرم به دوست و استاد فورد، هری کری — که سال پیش از آن درگذشته و در نسخه‌ی 1916 فیلم The Three Godfathers بازی کرده بود — آغاز...

اثر احساس‌برانگیز و دل‌نشینی از جان فورد. فورد که سال 1919 نسخه‌ای از همین داستان را با هری کری در Marked Men ساخته بود، به‌وضوح شیفته‌ی این قصه‌ی توبه و رستگاری بوده است. فیلم با ادای احترامی گرم به دوست و استاد فورد، هری کری — که سال پیش از آن درگذشته و در نسخه‌ی 1916 فیلم The Three Godfathers بازی کرده بود — آغاز می‌کند و این نخستین وسترن صریح فورد است که رنگی ساخته شده. داستان درباره‌ی سه قانون‌شکن است: رابرت هایتاور (جان وین)، پدرو «پیت» فوئرته (پدرو آرمنداریز) و پسر ابیلین (هری کری جونیور) که پس از سرقت از بانک شهر «ولکام» زیر تعقیب سواره‌نظام قانون قرار می‌گیرند. در میان طوفان شن بیابان دچار مشکل می‌شوند و به قُرقی به نام «ترپین تانکس» می‌رسند، جایی که زنی در حال وضع حمل را می‌یابند. زن بچه‌دار می‌شود اما بر بالین مرگ از مردان می‌خواهد که از نوزاد او مراقبت کنند. آنها موافقت می‌کنند و سفری خطرناک را آغاز می‌کنند تا کودک را سالم به «اورشلیم نو» برسانند. این وسترن جور دیگری است، اما به‌خوبی. فیلم از لحاظ صحنه‌پردازی و تصویربرداری — با کار قابل‌توجه وینتون هاک — در سطح بالایی قرار دارد و بازیگران نقش‌های فرعی مثل وارد باند به‌خوبی از فیلم پشتیبانی می‌کنند. فیلم در میان طرفداران فورد و جان وین شهرتی متنوع دارد که با توجه به نوع غیرقابل‌پیش‌بینی اثر قابل درک است، اما چیزی که درباره‌ی این فیلم درست است این است که پس از دیدن، به‌سختی فراموش می‌شود. قصه کمی طول می‌کشد تا به‌راه بیفتد، ولی پس از شکل‌گیری پویایی شخصیت‌ها، داستان تبدیل به روایت تأثیرگذاری از وفاداری، عزم، انسانیت و کار تیمی می‌شود. چند بار تراژدی رخ می‌دهد و بازی‌ها — به‌ویژه آرمنداریز — همدلی بسیاری برمی‌انگیزند وقتی که آنان از میان خلأ خشک و خصمانه عبور می‌کنند. تصویربرداری فیلم هم بزرگ و گرفته است؛ اینکه این مردان چگونه می‌توانند از خطرات این مناظر جان به‌در ببرند با تلخی و سردی محیط به‌خوبی نشان داده شده و پایان فیلم روحیه‌ای از رستگاری و لبخند برمی‌انگیزد. در مجموع یکی از آثار سنجیده‌تر جان وین در همکاری با جان فورد است و ارزش دیدن دارد.