فیلم کره ای The Woman Who Ran 2020

این فیلم من را به یاد زمانی می‌اندازد که در یک نمایشنامه هارولد پینتر بازی کردم. کلمات چندان اهمیتی ندارند - همه‌چیز در زیرمتن و دیالوگ‌های ناگفته نهفته است. این فیلم همچنین با سهم بصری فوق‌العاده‌ای که از یک فیلمساز با استعداد دارد، غنای بیشتری یافته است. کیم مین-هی در هر بخش می‌گوید که او و همسرش حتی یک روز هم از هم فاصله نگرفته‌اند. این...

این فیلم من را به یاد زمانی می‌اندازد که در یک نمایشنامه هارولد پینتر بازی کردم. کلمات چندان اهمیتی ندارند - همه‌چیز در زیرمتن و دیالوگ‌های ناگفته نهفته است. این فیلم همچنین با سهم بصری فوق‌العاده‌ای که از یک فیلمساز با استعداد دارد، غنای بیشتری یافته است. کیم مین-هی در هر بخش می‌گوید که او و همسرش حتی یک روز هم از هم فاصله نگرفته‌اند. این جمله به نظر می‌رسد که او بیش از حد بر آن تأکید می‌کند، اما من به او ایمان دارم. من و همسرم در ده سال گذشته در حال سفر در جهان بوده‌ایم و حتی یک روز از هم دور نشده‌ایم. ما سبک زندگی و یکدیگر را دوست داریم. ظاهراً، هونگ سانگ-سو و کیم مین-هی نیز چنین رابطه‌ای دارند. به نظر من، این فیلم نظری است درباره درامی که بسیاری از مردم نمی‌توانند از آن فرار کنند. این همان «قانون جاذبه» نیست؟ من و همسرم دوستانی داریم که در این دنیای درام زندگی می‌کنند و ما از شنیدن داستان‌های تکراری آن‌ها خسته می‌شویم. در نهایت، ممکن است این فیلم فقط همین نظر باشد. "دیوانگی انجام همان کار بارها و بارها و انتظار داشتن نتیجه‌ای متفاوت است." (به اشتباه به اینشتین نسبت داده شده). کیم مین-هی درام دیگران را از منظر زندگی‌اش می‌بیند، که در فیلم به‌عنوان تماشای دیگران از طریق یک صفحه سینمایی به تصویر کشیده شده است. او در تنهایی با فیلمسازش آرامش را می‌یابد. این یک نظر خشن است، اما من آن را درک می‌کنم.