فیلم My Darling Clementine 1946

وایات ارپ (هنری فوندا) و برادرانش در حوالی شهر تام‌استون گله‌ای گاو را می‌راندند که یکی از آنها، جیمز، به قتل می‌رسد. مصمم برای پی‌بردن به حقیقت، وایات سمت مارشال شهر را می‌پذیرد و همراه برادرانش مورگان (ورد باند) و ویرژیل (تیم هولت) به‌زودی توجه‌اش را به خانواده کلانتون به رهبری والتر برِنِن معطوف می‌کند. در این مسیر با داک هالیدی (ویکتور مچور) که شخصیتی...

وایات ارپ (هنری فوندا) و برادرانش در حوالی شهر تام‌استون گله‌ای گاو را می‌راندند که یکی از آنها، جیمز، به قتل می‌رسد. مصمم برای پی‌بردن به حقیقت، وایات سمت مارشال شهر را می‌پذیرد و همراه برادرانش مورگان (ورد باند) و ویرژیل (تیم هولت) به‌زودی توجه‌اش را به خانواده کلانتون به رهبری والتر برِنِن معطوف می‌کند. در این مسیر با داک هالیدی (ویکتور مچور) که شخصیتی ناپایدار و اغلب مست دارد، رفاقت برقرار می‌کند؛ اما نقطهٔ اوج فیلم در تیراندازی افسانه‌ای در اوکی کورال در پایان است. بازیگران در اینجا درخشان‌اند و همگی در خدمت فیلمنامهٔ محکم و کارگردانی پرقدرت و منظم جان فورد قرار دارند. خوشبختانه (برای من، حداقل) شخصیت هم‌نام فیلم، «کلمنتاین» (کَتی داونز)، عملاً حضوری ندارد و تنها به‌عنوان بستر یک ترانه مطرح می‌شود؛ در واقع فیلم تقریباً عاری از هرگونه رمانس است. لیندا دارنل در نقش معشوقهٔ هالیدی، «چی‌واوا»، تأثیرگذار ظاهر می‌شود — تنها کسی که به‌نظر می‌رسد بتواند با بدخلقی‌های او کنار بیاید — و دیدن برِنِن در نقش یک شرور برای تنوع، هرچند عجیب، متقاعدکننده است. این فیلم ثابت می‌کند وقتی استانداردهای تولید بالا و بازیگری قوی پشت یک داستان واقعاً خوب قرار می‌گیرند، می‌توان در ۹۵ دقیقه چه مقدار محتوای قوی گنجاند.