فیلم A Double Life 1947

رونالد کولمن همیشه دوست داشت نقش‌هایی با دوگانگی یا شخصیت‌های دوگانه بازی کند، و در این فیلم نقش دوم را بسیار خوب اجرا می‌کند. اگر با نمایش «اتللو»ی شکسپیر آشنایی داشته باشید، کمک‌کننده است: او بازیگری به‌نام تونی را بازی می‌کند که سال‌ها نقش اتللو را همراه با همسر سابقش بریتا (سیگنه هاسو) — که در نمایش نقش دزدمونا را هم ایفا می‌کرد — بازی...

رونالد کولمن همیشه دوست داشت نقش‌هایی با دوگانگی یا شخصیت‌های دوگانه بازی کند، و در این فیلم نقش دوم را بسیار خوب اجرا می‌کند. اگر با نمایش «اتللو»ی شکسپیر آشنایی داشته باشید، کمک‌کننده است: او بازیگری به‌نام تونی را بازی می‌کند که سال‌ها نقش اتللو را همراه با همسر سابقش بریتا (سیگنه هاسو) — که در نمایش نقش دزدمونا را هم ایفا می‌کرد — بازی کرده و آرام‌آرام دچار توهم شده و نمی‌داند کدام زندگی واقعی است. دیدار او با پت (شلِی وینترز) در یک بار به یک رابطه می‌انجامد، اما آنچه واقعاً می‌خواهد خوشبختی با ترینا است. وقتی از او می‌خواهد دوباره با او ازدواج کند و او رد می‌کند، تونی وارد چرخه‌ای از افسردگی می‌شود که پیامدهای تراژیکی دارد؛ او دوباره در نقش خود فرو می‌رود، اما این بار پت است که زیان می‌بیند. در اینجا کولمن شدت ویژه‌ای دارد — چشم‌هایش تهدیدآمیز‌اند و شخصیت تقریباً اسکیزوفرنیک او گاهی واقعاً ترسناک می‌شود. اجرای او روی صحنه در قالب اثری شکسپیری قابل قبول است، اگرچه به پای لارنس الیویه نمی‌رسد. همراهی قوی هاسو و دوست او بیل (ادموند اوبراین)، که به‌طرزی خطرناک در آستانه‌ی متهم شدن به بدترین افراط‌های تونی قرار می‌گیرد، همه دست به‌دست هم می‌دهند تا داستانی جذاب و حرفه‌ای از یک شخصیت چندگانه که عملاً دیوانه می‌شود، شکل بگیرد. جرج کیوکر فیلم را پرتنش و متمرکز نگه می‌دارد و میکلش روزا با موسیقی متن خود به‌خوبی در ایجاد جو کمک می‌کند.