فیلم Quest for Fire 1981

بدون حتی یک نُت از «چنین گفت زرتشت»، ژان-ژاک آنو ما را به سفری خشن و اصیل به روزگار غارنشینی می‌برد. در آن‌جا با سه جنگجویی روبه‌رو می‌شویم که به‌طور وحشیانه از خانه‌شان (و آتش‌شان) محروم می‌شوند و در برابر بیابان، هوا، وحوش و قبایل دیگری که فلسفه‌شان «اول بکش، بعد حرف بزن» است، بی‌پناه می‌مانند. در همین راستا، نوع جدیدی از ارتباط کلامی—نه به‌معنای...

بدون حتی یک نُت از «چنین گفت زرتشت»، ژان-ژاک آنو ما را به سفری خشن و اصیل به روزگار غارنشینی می‌برد. در آن‌جا با سه جنگجویی روبه‌رو می‌شویم که به‌طور وحشیانه از خانه‌شان (و آتش‌شان) محروم می‌شوند و در برابر بیابان، هوا، وحوش و قبایل دیگری که فلسفه‌شان «اول بکش، بعد حرف بزن» است، بی‌پناه می‌مانند. در همین راستا، نوع جدیدی از ارتباط کلامی—نه به‌معنای واژگانی معمول، بلکه مجموعه‌ای از آوازه‌ها و تنه‌زدن‌های ابتدایی—برای شخصیت‌های اصلی فیلم شکل گرفته تا هنگام جست‌وجو برای بازیابی عنصر حیاتیِ آتش از آن استفاده کنند: آموکار (با بازی ران پرلمن)، ناو (اورِت مک‌گیل) و گاو (نیکلاس کادی). پویایی میان این سه، وقتی که اسیر می‌شوند و با ورود ایکا (ری داون چونگ) از بند فرار می‌کنند، پیچیده‌تر می‌شود؛ ایکا در آن‌ها احساساتی را بیدار می‌کند که تا آن زمان سرکوب شده بودند. تلخی و سادگی فیلم است که آن را مؤثر می‌کند. شخصیت‌ها کثیف، زخمی، خونین، خسته و نابود شده‌اند—تماشای فیلم خود به‌تنهایی تجربه‌ای خسته‌کننده است، چون طبیعت به‌روشنی نشان می‌دهد که پیش از آن که انسان شروع به پرورش قوهٔ تعقّل کند، از نظر درجهٔ تکامل در میانهٔ جدول قرار داشت و معمولاً در مقابل پادشاهی حیوانات در موضع نامساعدی بود. آیا آن‌ها آتش را پیدا خواهند کرد؟ اگر پیدا کنند با آن چه خواهند کرد؟ من شخصاً از سفر آن‌ها، فقدان کامل فیلمنامهٔ مرسوم و نگاهی به زندگی‌ای که واقعاً بقا برای قوی‌ترها بود لذت بردم؛ البته فیلم لحظاتی کاملاً انسانی و حتی خنده‌دار هم دارد. «در جست‌وجوی آتش» (1981) تلاشی جدی برای تصویرسازی انسان‌های پیشاتاریخ است، در سنت فیلم‌هایی مثل «یک میلیون سال قبل از میلاد» (اثر ۱۵ سال پیش‌تر با راکل ولش)، هرچند انتظار دایناسور نداشته باشید. مانند آن فیلم، دیالوگ به‌معنای مرسوم وجود ندارد؛ تنها خرخرها و زبان‌های ابتدایی شنیده می‌شود. این موضوع باعث شده فیلم از نظر گفت‌وگوهای جالب یا سرگرم‌کننده جذابیتی نداشته باشد و در نتیجه با اثری نسبتاً دراماتیکاً کُند اما با مکان‌ها و تصاویر شگفت‌انگیز روبه‌رو باشیم. با این حال صحنه‌هایی ارزشمند در فیلم هست، مثل جایی که عضوی از قبیلهٔ ایواکا به ناو روش پیشرفتهٔ ایجاد آتش با متهٔ دستی را نشان می‌دهد. افکت‌های ویژه به‌صورت زنده فیلم‌برداری شده و تغییری اپتیکال در پس‌تولید نخورده‌اند. اسمایلودون‌ها (ببرهای دندان‌خنجری) عملاً شیرهایی بودند که دندان‌های نیش بلندی به آن‌ها اضافه شده بود و ماموت‌های پشمالو با فیل‌های تربیت‌شدهٔ سیرک بازی شده‌اند. ری داون چونگ در نقش دختر چالاک خوب ظاهر می‌شود، هرچند نباید او را با زنان شاخصِ فیلم‌های هم‌دوره مثل لیسا توماس در «یک میلیون سال قبل از میلاد» یا بث روگان در نسخهٔ ۱۹۶۱ «جزیرهٔ اسرارآمیز» مقایسه کرد. زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۹ دقیقه است و صحنه‌های آن در کانادا (غارهای گریگ در شبه‌جزیرهٔ بروس نزدیک لیونز هد، انتاریو، و Cathedral Grove در جزیرهٔ ونکوور)، کنیا (دریاچهٔ ماگادی) و اسکاتلند (هایلند و پارک ملی تساوا) فیلم‌برداری شده‌اند. شنیده شده صحنه‌های مربوط به ماموت‌ها در ایسلند فیلم‌برداری شده‌اند. ارزیابی: B-