فیلم Quadrophenia 1979

"جیمی" (فیلیپ دانیلز) توسط والدینی بی‌تفاوت بزرگ شده که هیچ اهمیتی نمی‌دهند. او در محل کار فقط به انجام وظایفش می‌پردازد تا بتواند زندگی یک «مد» مصرف‌کننده قرص را بگذراند و با اسکوتر محبوبش، لامبرتا، در خیابان‌ها بچرخد. در ابتدا در فضای خود احساس راحتی می‌کند، اما به تدریج هیجان اولیه از بین می‌رود و جستجوی او برای تجربه‌های بیشتر او را به بریستول می‌برد،...

"جیمی" (فیلیپ دانیلز) توسط والدینی بی‌تفاوت بزرگ شده که هیچ اهمیتی نمی‌دهند. او در محل کار فقط به انجام وظایفش می‌پردازد تا بتواند زندگی یک «مد» مصرف‌کننده قرص را بگذراند و با اسکوتر محبوبش، لامبرتا، در خیابان‌ها بچرخد. در ابتدا در فضای خود احساس راحتی می‌کند، اما به تدریج هیجان اولیه از بین می‌رود و جستجوی او برای تجربه‌های بیشتر او را به بریستول می‌برد، جایی که جنگی تمام‌عیار با «راکرها» در ساحل در می‌گیرد. این تجربه کمی او را به واقعیت‌های زندگی آشنا می‌کند، اما حالا او با سازگاری مشکل دارد و این موضوع به احساس تنهایی، انزوا و حتی پارانویا منجر می‌شود. فیلم با موسیقی متن نام‌دار گروه «هو» همراه است و در این لحظات به بهترین شکل اثرگذار است و نگاهی غم‌انگیز و نسبتاً تاریک به بریتانیا قبل از مارگارت تاچر ارائه می‌دهد که نشان می‌دهد برای بسیاری چه اندازه امیدی وجود نداشت و چگونه زندگی در خیابان‌ها به شکلی قبیله‌ای و پر از درگیری، افسردگی و سردرگمی بود. در برخی مواقع، این فیلم درامی بسیار شدید و متمرکز است و دانیلز به خوبی برای نقش خود مناسب است. با این حال، باقی داستان بسیار بی‌معنا به نظر می‌رسد. این فیلم به خوبی پیر نشده و با وجود اینکه شاید ناعادلانه باشد که ۴۰ سال بعد به آن نگاه کنیم، تأثیر خود را در آن زمان از دست داده و به طور کلی فاقد حتی تاریک‌ترین شوخی‌ها برای سبک‌تر کردن فضای غم‌انگیز است. البته در برخی مواقع خشن و پر از خشونت است، زبان آن صادقانه و واقعی است و به طور مؤثری عناصر نژادپرستی و عدم تحمل را به تصویر می‌کشد، اما داستان آن کمی شبیه به خود زندگی است؛ یک سری وقایع پر پیچ و خم و بی‌علاقه که به ندرت ارزش به یادآوری دارند. این فیلم باعث شروع بسیاری از حرفه‌ها شد، اما به نوعی این موضوع فقط به تقویت تحلیل کلیشه‌ای آن از جامعه، به سبک فرانک رادام، منجر می‌شود. فیلم به خاطر شدت و استفاده هوشمندانه از عکاسی دستی قابل تقدیر است، اما شاید به دلیل تمرکز آن بر لندن، برای من کمی بیگانه، بزرگ‌نمایی‌شده و بی‌هدف به نظر می‌رسد. شاید این خود نقطه اصلی داستان بوده است؟