فیلم Superman II 1980

به او «نان» (Non) می‌گفتند، چون به اندازه همان نامش مغز داشت. این دنباله عالی بر صحنه‌های معرفی‌شده در «سوپرمن» (1978) است؛ جایی که با ژنرال زاد، اورسا و نان آشنا شدیم — هرچند جرئت نمی‌کردم جلوی خودِ نان به او «ابله» بگویم (شاید اگر نردبانی داشتم…). این سه جنایتکار به‌طور ناخواسته از منطقهٔ فانتوم آزاد می‌شوند و به زمین می‌آیند تا از فرزند نگهبان سابق...

به او «نان» (Non) می‌گفتند، چون به اندازه همان نامش مغز داشت. این دنباله عالی بر صحنه‌های معرفی‌شده در «سوپرمن» (1978) است؛ جایی که با ژنرال زاد، اورسا و نان آشنا شدیم — هرچند جرئت نمی‌کردم جلوی خودِ نان به او «ابله» بگویم (شاید اگر نردبانی داشتم…). این سه جنایتکار به‌طور ناخواسته از منطقهٔ فانتوم آزاد می‌شوند و به زمین می‌آیند تا از فرزند نگهبان سابق خود انتقام بگیرند. این بار جایگاه اولِ بازیگری به جین هکمن می‌رسد؛ مارلون براندو دیگر نقش پررنگی ندارد و صحنه‌هایش حذف یا بازضبط شده‌اند. ریچارد لستر با مهارتش در کمدی، دنباله‌ای سرگرم‌کننده و بامزه ارائه کرده است. ساخت فیلم پرتنش بود: ریچارد دانر حدود سه‌چهارم فیلم را کار کرده بود اما در ادامه پروژه کنار گذاشته شد و لستر فیلم را تمام کرد؛ به همین دلیل چندین فیلمنامه‌نویس و فیلمبردار در پروژه حضور داشتند. موسیقی اصلی جان ویلیامز توسط کِن تورن بازسازی شده و کار با سیستم «مگاساند» فیلمبرداری شده است. با وجود همهٔ آشفتگی‌های پشت‌صحنه، «سوپرمن II» همچنان دنباله‌ای شایسته و قابل قبول برای فیلم سال 1978 است. هرچند جابه‌جایی‌های لحن گاه‌به‌گاه دیده می‌شود و بعضی نکات در روایت کامل و بی‌نقص نیست (مسائلی که در نسخهٔ ریچارد دانر تا حدی اصلاح شدند)، اما هوشمندی اقتباسیِ فیلم به‌قدر کافی هست تا طرفداران کمیک را راضی کند. سه ضدقهرمان کریپتونی—ژنرال زاد، اورسا و نان—جذاب‌اند و نمایش توانایی‌های فوق‌انسانی‌شان هیجان‌انگیز است؛ همچنین نقش لکس لوتر طنزآمیز و جالب است و جلوه‌های ویژه برای اواخر دههٔ هفتاد در سطح بالایی قرار دارند. از سوی دیگر، برخی لحظات کمدی سبک و بچگانه (مثل شوخی‌های اوتیس) ممکن است آزاردهنده به‌نظر برسد و فیلم کمی طولانی است. در کنار عناصر اکشن و علمی‌تخیلی، بخشِ انسانی ماجرا—درگیری عاطفی کلارک/سوپرمن با لوئیز و تعاملات با پری وایت—همواره جذاب باقی می‌ماند. در مجموع «سوپرمن II» فیلمی پرهیجان، گاهی بامزه و به‌طور کلی شایستهٔ دیدن است؛ دنباله‌ای محکم که برخی نواقصش با نقاط قوتِ نمایشی و احساسی‌اش پوشانده می‌شود.